Wat men over en tegen Jehovah’s getuigen zegt

TOT de vele interessante uitspraken die ambtenaren, predikanten en anderen over en tegen de getuigen van Jehovah hebben gedaan, behoren de volgende die in het Yearbook of Jehovah’s Witnesses voor 1962 staan vermeld:

Nadat een burgemeester in Congo de film van de Getuigen „Het geluk van de Nieuwe-Wereldmaatschappij” bij zich thuis had gezien, verklaarde hij: „Dit is iets wat zoveel mogelijk aangemoedigd dient te worden.”

De loco-burgemeester van een stad in Frans Guyana maakte een soortgelijke opmerking nadat hij dezelfde film had gezien: „Het is de eerste keer van mijn leven dat ik zoiets heb aanschouwd! Iedereen moet deze film zien!” Bovendien trof hij regelingen met de burgemeester dat de film in de grootste zaal van de stad gedraaid zou worden. Een van de commentaren die men hoorde, was: „Nu vertellen de priesters ons dat wij onze bijbel moeten lezen, maar Jehovah’s getuigen staan klaar om hem ons uit te leggen.”

In de republiek Malagasie bekende een protestantse predikant, nadat hij verschillende gesprekken met een getuige van Jehovah had gevoerd: „Ik dorst naar bijbelkennis, naar kennis van de waarheid . . . Ik merk wel dat u alleen leert wat in de bijbel staat.”

Tijdens de vergadering in Hamburg in 1961 werden vele duizenden getuigen in scholen ondergebracht die in slaapzalen waren veranderd. Een conciërge aan een van deze scholen, waar 500 Getuigen hadden gelogeerd, gaf als commentaar: „Dit zijn de acht prettigste dagen van mijn gehele leven geweest, en ik voelde me erg verdrietig toen de broeders vertrokken en de school zo verlaten achterlieten.”

Toen een priester op Sicilië een Getuige die bezoeken bij huisbewoners bracht, ontmoette, nodigde hij hem uit bij hem aan te komen. De priester zei bij die gelegenheid onder andere: „Jullie komen al jarenlang met jullie lectuur in dit gebied en mijn parochianen hebben mij van tijdschriften voorzien; maar in plaats dat ik ze heb verbrand, heb ik ze gelezen.” Toen er gesproken werd over het feit dat men zijn standpunt voor Jehovah moet innemen, antwoordde hij geheimzinnig: „Wanneer de vrucht rijp is, valt ze vanzelf op de grond.”

Op de Bahama-eilanden vroeg een toeschouwer bij een doop door de Getuigen: „Wordt dit door Jehovah’s getuigen gedaan?” Toen hem werd verzekerd, dat dit het geval was, verklaarde hij: „Dat dacht ik al; men zou nooit een andere organisatie zien waar een blanke een kleurling zou dopen. Het moesten wel Jehovah’s getuigen zijn.”

In de Dominicaanse Republiek werd in het huis van iemand die rechtvaardigheid liefhad het onderwerp hel besproken door een Getuige en een evangelische predikant. Daar de predikant niet in staat was de schriftuurlijke uiteenzetting van de Getuige te weerleggen, sprong hij op en riep woedend uit: „Hoort u eens, meneer, God is geen God van liefde!” Toen ging hij weg en is nooit weer teruggekomen. En hoe staat het met de huisbewoner? Hij zegt dat hij en zijn huis nu voor Jehovah zijn! — Joz. 24:15.

Een naar waarheid hongerende man in Somalia, Afrika, klaagde tegenover de Getuige die hem bezocht: „Waarom vertelt de priester hier ons die mooie dingen niet in plaats dat hij zijn avonden doorbrengt met kaarten met de jongens in het clubhuis?”

In Ghana brachten een opziener en zijn assistent een bezoek aan een Getuige die geestelijk verslapte. Anderen in hetzelfde huis hoorden hun woorden, waardoor een van hen opmerkte: „Die mensen zijn werkelijk goede christenen; hun broeder is de laatste tijd niet met hen meegegaan en daarom zijn zij hem komen sterken en kijk nu eens hoe gelukkig hij eruit ziet. Als onze priester hetzelfde had gedaan, zouden wij de Kerk misschien niet hebben verlaten. Ik ga me eens wat meer in die godsdienst verdiepen.”

Getuigen op de Leeward-eilanden, in de Caraïbische Zee, die op weg waren naar hun congres, vonden het prettig de immigratie-ambtenaar te horen zeggen: „Wij zullen eerst alle getuigen van Jehovah bij elkaar nemen. Ik weet dat wij ervan op aan kunnen dat zij terugkomen wanneer hun congres afgelopen is. Deze mensen bezorgen ons nooit enige last.”

Een vrouw in Tsjechoslowakije was verbaasd toen zij als antwoord op haar verzoek om hulp bij het begrijpen van bepaalde bijbelse leerstellingen, het volgende van haar rooms-katholieke priester te horen kreeg: „Mevrouw, ik ben niet in staat u een grondig antwoord op deze bijbelse vragen te geven. In feite zijn wij [de kerk] er verantwoordelijk voor dat de mensen zo weinig over de bijbel weten, en ik weet dat wij Gods straf daarvoor zullen moeten ondergaan. Indien u echter meer over de bijbelse waarheid wilt weten, kan ik u zeggen dat er mensen in onze stad wonen die u veel over uw vragen zullen kunnen vertellen en die [getuigen van Jehovah] moet u eens gaan opzoeken.” Deze vrouw was een bijbelstudie met Jehovah’s getuigen begonnen en was verontrust geworden toen zij ontdekte dat hun leerstellingen zo anders waren dan die van de Katholieke Kerk. Nu had ze er echter niet langer gewetensbezwaren tegen de studie met hen voort te zetten!