De ’Goddelijke wil’-vergadering trekt ’s werelds aandacht
„DE GROOTSTE religieuze vergadering in de geschiedenis vult het Yankee Stadion tot aan de nok,” zo luidde de Times van Los Angeles, Californië, in een verslag over de internationale ’Goddelijke wil’-vergadering van Jehovah’s getuigen. Het was echter geen emotionele opwekkingsbijeenkomst, geen toneel van religieuze debatten en geen gelegenheid waarbij het om geldinzamelingen was te doen. Zoals het tijdschrift Newsweek zeer terecht opmerkte, was juist het tegendeel waar: „Onderricht in de bijbel, de enige bron van alle leerstellingen der getuigen, vormde de hoofdschotel op de vergadering.”
Opdat men tijdens de vergadering aan de verslaggevers de gegevens kon verstrekken welke zij wellicht nodig zouden hebben, waren hier regelingen voor getroffen, waarvan door bijna alle nieuwsbronnen in de omgeving, in vele talen, een dankbaar gebruik werd gemaakt. Toen er op de openingsdag van de vergadering meer dan 180.000 personen uit 123 landen zowel het Yankee Stadion als de Polo Grounds vulden, begonnen de nieuwsdiensten hun berichten de wereld in te zenden.
INDRUKWEKKENDE ORGANISATIE EN SAMENWERKING
Samenwerking en toegewijde dienst, iets wat in de wereld over het algemeen zelden voorkomt, manifesteerden zich op deze ’Goddelijke wil’-vergadering in een verfrissende ruime mate. Het tijdschrift Life verklaarde: „Alles verliep dermate vlot dat zelfs de ongevoeligste New Yorker onder de indruk kwam. Elke dag waren de twee sportterreinen, het Yankee Stadion en de Polo Grounds, als grootste demonstraties van toewijding, tot op de laatste plaats bezet.”
Het is waar dat er in New York veel religieuze vergaderingen zijn belegd, maar de New Yorkers geven toe, dat ze in vergelijking met deze bijeenkomst alle in het niet verzinken. De 11 augustus-uitgave van Time merkte op: „Zelfs de menigte welke het afgelopen jaar in het Yankee Stadion naar Billy Graham kwam luisteren — 100.000 mensen, en nog 10.000 die niet binnen konden komen — was nietig in vergelijking met deze schare. . . . New Yorkers die een religieuze hysterie hadden verwacht, zullen tot de eerstvolgende baseballwedstrijd geduld moeten oefenen. De getuigen die van twee gecharterde schepen en 65 gecharterde vliegtuigen, tientallen speciale treinen en meer dan 20.000 auto’s gebruik maakten, arriveerden zonder stoornissen en in een ordelijke regelmaat.”
Ten einde hun opdracht aan Jehovah God te symboliseren, werden er op woensdag 30 juli, 7136 personen in water ondergedompeld. De kennelijke oprechtheid en ernst der dopelingen, alsmede de doeltreffende wijze waarop dit programma werd afgewerkt, deed de toeschouwers verbaasd staan. De volgende morgen stond er in de New York Times „Met een nauwgezetheid welke het leger eer aangedaan zou hebben, werden er gisteren tijdens een twee en een half uur durende plechtigheid 7136 Jehovah’s getuigen door middel van een totale onderdompeling in water gedoopt. . . . Er waren geen emotionele uitbarstingen, niemand speelde in het water. Elke getuige gaf de indruk vast besloten te zijn zich van een ernstige taak te kwijten.” En dit is ook zo, want elk van hen heeft zich stellig voorgenomen de aanbidding van Jehovah God de dominerende factor in zijn leven te laten zijn.
„UIT ALLE NATIËN”
In een profetisch tafereel van de op een vloedgolf gelijkende uitbreiding der ware aanbidding in onze dagen, zegt Openbaring 7:9, 15: „Hierna zag ik, en, zie! een grote schare, die door geen enkel mens geteld kon worden, uit alle natiën, stammen, volken en talen, staande voor de troon en voor het Lam, . . . en zij verrichten dag en nacht in zijn tempel heilige dienst voor hem.” Op de ’Goddelijke wil’-vergadering kon de wereld zien hoe velen van het overblijfsel van Christus’ lichaamsleden tezamen met een aanzienlijk percentage van deze uiteenlopende „grote schare,” waren vergaderd. Commentaar leverend op het type van mensen dat Jehovah’s getuigen is geworden, zei de New York Times Magazine: „Het was de grootste vergadering welke er ooit in deze stad is belegd, en als nog nooit tevoren werd de aandacht op deze groepering, welke in de achter ons liggende jaren sneller dan enige andere religieuze organisatie is gegroeid, gevestigd. De getuigen maakten op de New Yorkers niet alleen door hun aantallen een diepe indruk, maar ook door hun verscheidenheid (zij omvatten mensen van allerlei levenswandel), hun gemis aan een rassen-superioriteitsgevoel (vele getuigen zijn negers) en hun rustige, ordelijke gedrag.”
Terwijl vele natiën der wereld door van tijd tot tijd plaatsvindende uitbarstingen van rassenwedijver onderling worden verdeeld, wordt de omgang van ware christenen er niet door aangetast. De Binghamtom, New York, Sun vertelde haar lezers hierover het volgende: „Het ordelijke gedrag van de onafzienbare menigte en het feit dat ze was samengesteld uit mensen van alle nationaliteiten, waarbij negers en Aziaten op gelijke voet en met kennelijke vreugde met blanken omgingen, was eveneens een ongewoon en waarlijk opmerkenswaardig facet.”
Verschillen in huidskleur en taal en het standpunt dat de politieke regeringen der wereld tegenover elkaar innemen, zaaien geen verdeeldheid onder Jehovah’s volk en brengen hen er niet toe ten opzichte van hun broeders en zusters in andere landen een speciale houding aan de dag te leggen. Wat de politieke aangelegenheden der oude wereld aangaat, zijn zij neutraal, betreft het echter de ware aanbidding, dan zijn zij over de gehele wereld verenigd. Hierover schreef de New York Amsterdam News: „Nimmer tevoren hebben de New Yorkers een volk geherbergd dat meer aan hun geloof was toegewijd dan Jehovah’s getuigen. . . . Als afgevaardigden van meer dan 120 landen hebben de godvruchtige getuigen vredig met elkaar geleefd en hun God aanbeden, waarbij zij tevens aan de Amerikanen lieten zien hoe eenvoudig dit te realiseren is. . . . De vergadering is een lichtend voorbeeld van hoe een volk tezamen kan leven en werken.”
Zulk een kenschetsende tentoonspreiding van internationale eenheid trok de aandacht van deze oorlogsmoede wereld en werd door de nieuwsbladen, radio, televisie en filmjournaals opgenomen en naar alle delen der wereld, zoals Europa, Azië, Afrika, Latijns-Amerika en de eilanden der zee, doorgezonden.
Daar thans een belangrijk deel van het programma op congressen in andere landen wordt herhaald, wint de ’Goddelijke wil’-vergadering nog aan internationale kracht. In de tweede helft van augustus en in het begin van september werden er al van zulke vergaderingen gehouden, en wel op Okinawa met 112, in Japan met 881 en op de Fidji-eilanden met 253 aanwezigen; in Duitsland waren er in Frankfurt 23.473 en in Hamburg 30.061 bezoekers; te Belize, in Brits Honduras, woonden 420 personen de vergadering bij; Denemarken, Zwitserland, Nederland en Finland konden zich respectievelijk over 13.299, 5330, 15.785 en 698 bezoekers verheugen; op de Britse eilanden waren er te Manchester in Engeland 9287 en te Falkirk in Schotland 4374 aanwezigen; en er zullen nog meer vergaderingen worden gehouden. Op deze vergaderingen werden er in totaal 3253 gedoopt, en ook hier werd de resolutie ter ondersteuning van Jehovah God en zijn koninkrijk als de enige hoop voor de mensheid en als een aanklacht tegen de religieuze leiders, die de aandacht der mensen van deze door God gegeven hoop hebben afgewend, door alle aanwezigen spontaan aangenomen. Deze resolutie is volledig in deze uitgave van De Wachttoren opgenomen.
COMMENTAAR VAN DE GEESTELIJKEN
Nadat de resolutie op de internationale vergadering in de stad New York was aangenomen, luidden de koppen in de nieuwsbladen: „Getuigen achten de geestelijken schuldig,” en „Christelijke leiders als misdadig betiteld.” Binnen enkele dagen hadden de opschriften echter ook kunnen luiden: ’Geestelijken vinden zichzelf schuldig.’ In een schrijven aan de uitgever van de Rochester, New York, Democrat Chronicle, gaf een methodistische predikant het volgende commentaar: „Het wordt nog eens te meer duidelijk dat wij, van de zogenaamde ’wereldwijze, verfijnde religieuze kerken waar niets op valt aan te merken,’ er goed aan zouden doen gewoonweg enkele van de eenvoudige, oprechte methoden die deze groepen eigen zijn, over te nemen. . . . Terwijl ’wij’ ons druk maken met kerkbazaars, [en] diners . . . zijn [zij] druk bezig met het werk der discipelen door persoonlijk in de huizen getuigenis te geven en tot het hart van een ieder te spreken die een horend oor heeft . . . de gedurfde wereldomvattende campagne die zij op touw hebben gezet, doet aan het werk der discipelen van de eerste eeuw denken.”
Een redactioneel artikel in The Catholic Light verklaarde: „Ik durf het vermoeden te uiten dat de vergadering van Jehovah’s getuigen in de stad New York over tien jaar van blijvender invloed zal blijken te zijn dan de vergadering der V.N. . . . Ik beweer dat ze ons katholieken een uitdaging toewerpen. Waarom? Omdat zij verschillende onderdelen van de ware religie hebben en deze zo nauwgezet mogelijk beoefenen, terwijl wij, katholieken, deze facetten van onze religie verwaarlozen. Neem als voorbeeld maar hun zendingsgeest.” Wanneer de ware religie wordt beoefend op de wijze zoals Christus Jezus dit deed, staat ze scherp in tegenstelling tot de gemakzuchtige weg der wereldse religie; oprechte personen voelen zich tot zulk een ware religie aangetrokken.
„DE BESTE GASTEN VAN DE STAD”
Wanneer men bijbelse beginselen op zijn leefwijze toepast, brengt dit een grote verandering teweeg; de wereld zag dat verschil in het gedrag van de congresafgevaardigden. Op 1 augustus schreef de New York Times: „De getuigen worden tot de beste gasten van de stad gerekend. De 180.000 personen op de wereldvergadering verwierven lof vanwege hun beleefdheid, rustige optreden en netheid. . . . Royal Ryan, uitvoerend vice-president van New Yorks congres- en vreemdelingenbureau, noemde de getuigen ’een aanwinst voor de gemeenschap.’ Hun gedrag omschreef hij als ’niet van deze wereld.’”
Vele buitenstaanders deelden deze gevoelens. Als uiting hiervan schreef één van hen in een brief aan de uitgever van de New York Herald Tribune: „Het doet iemand goed de getuigen van Jehovah en hun familieleden in de stad te zien. Zij zien er verzorgd uit, hebben goede manieren en tonen respect voor mensen van alle leeftijden. Zij gaan sociaal op zulk een prettige wijze met elkaar om, dat je jezelf schaamt voor het ongemanierde optreden van de inwoners van onze vuile en koude stad.” Niet alleen de New Yorkers stelden het op prijs Jehovah’s getuigen te gast te hebben, maar ook de getuigen waardeerden de door de New Yorkers betoonde gastvrijheid ten zeerste.
Toen de vergadering op 3 augustus was afgelopen, begonnen de duizenden uit 123 landen afkomstige afgevaardigden, nu beter voor hun christelijke bedieningswerk toegerust, hun reis huiswaarts. Velen vonden het jammer hen te zien vertrekken. Zo verklaarde de New York Daily News: „Eergisteren hebben Jehovah’s getuigen de grootste vergadering welke er ooit in de stad New York is gehouden, beëindigd; wij zouden hen voor de wijze waarop zij de gehele aangelegenheid hebben afgehandeld, geluk willen wensen. . . . wij hopen dat de getuigen hier weer, ja, spoedig, een vergadering zullen beleggen.”
In Allentown, Pennsylvanië, gaf de Morning Call het volgende sympathieke commentaar: „Al hebben ze dan niet veel bekeerlingen gemaakt, in ieder geval toch wel een massa vrienden en zelfs nog meer bewonderaars; ook de organisatie zal stellig uit haar leden meer kracht hebben geput. Allen kunnen nu het tevreden gevoel hebben dat ze wanneer ze terug zouden komen, al was het in zelfs nog grotere aantallen dan waarmee ze New York nu hebben overstroomd — met achterlating van zegeningen in de volle overtuiging dat hun verblijf vele van de miljoenen inwoners der stad geestelijke voordelen heeft geschonken — te allen tijde weer hartelijk door hun gastvrouwen verwelkomd zullen worden.”
Jehovah’s getuigen hebben waardering voor de over het algemeen gunstige en eerlijke perscommentaren. Het ligt niet in hun bedoeling de aandacht van de wereld op zichzelf te vestigen, maar zij zijn er verlangend naar de hun door God gegeven opdracht om het goede nieuws van het opgerichte Koninkrijk „op de gehele bewoonde aarde” te prediken ten einde aan „alle natiën een getuigenis te geven,” te vervullen (Matth. 24:14). Zij zijn er van overtuigd dat velen die over de ’Goddelijke wil’-vergadering zullen horen, er meer over willen vernemen en hun eerste stappen zullen zetten op de weg welke naar het leven in Gods nieuwe wereld leidt.