Is het optimisme dood?

WAT is er met het optimisme gebeurd? Kent deze moderne wereld in welker geschiedenis oorlogen de mijlpalen zijn, het niet meer? Voor de eerste Wereldoorlog was men wel zeer optimistisch gestemd en voorzag men een glorieuze toekomst. De eminente Britse staatsman William Ewart Gladstone verklaarde: „De wereld wordt van eeuw tot eeuw beter. Dat het pessimisme uit onze geest verdwijne en het optimisme zijn glorie van nu af tot in alle eeuwigheid over onze ziel en ons leven uitstorte.”

Dat „van nu af” duurde maar kort, want waar is het optimisme in deze naoorlogse wereld gebleven? Voor velen is het dood. Voor u ook?

De hoop op optimisme is dood, zei de geestelijke John McGill Krumm van de Columbia-universiteit. Hij zei tot de vierde-jaars-studenten dat hij de „dood van het optimisme,” van het traditionele optimistische idee dat „alles wel terecht zal komen,” het ernstigste verlies van de twintigste eeuw vond. „Wij hebben het in onze macht de aarde onbewoonbaar te maken. Alles wat tussen ons en dit lot in staat, is het beklagenswaardige beetje wijsheid, geduld en goede wil dat de mensheid en haar leiders nog hebben weten op te brengen.” Wie een open oog voor de geschiedenis heeft en zich daardoor laat leiden bij zijn kijk op het leven, zo verklaarde hij, kon thans eigenlijk geen optimist meer zijn. Volgens hem kent de huidige situatie „absoluut zijn weerga niet in de geschiedenis,” en is het optimisme „zonder enige hoop op een opstanding” gestorven. — New York Times van 30 mei 1955.

Niet alleen geestelijken hebben de naam van het optimisme in de overlijdenskolom geplaatst, maar steeds meer politici, geleerden en historici geven toe dat, hoewel een verandering onbetwistbaar nodig is, zij slechts een donkere toekomst in het verschiet zien. Adlai Stevenson verklaarde vorig jaar na Eisenhowers overwinning: „Laten wij de regering in de moeilijke voor ons liggende jaren alle verantwoorde steun geven.” De dood van het optimisme heeft dus in ’s mensen huis geen open plaats achtergelaten; het pessimisme heeft er met al zijn sombere bagage, waaronder een kist vol populaire boeken over een donkere dag van morgen, zijn intrek in genomen.

Zelfs romans laten een somber, pessimistisch geluid horen. In Philips Wylie’s toekomstroman Tomorrow! is New York door waterstofbommen tot een broze slak gemaakt en hebben Kremlinbommen Washington in een verschroeid stuk land veranderd, terwijl de meer realistische boeken al even koud en kil zijn. In zijn The Next Milion Years doet Charles Darwin, een theoretische natuurkundige, voorspellingen voor zeer ver in de toekomst; de uiteindelijke toekomst van het menselijke ras, zal, zo besluit hij, bijna net zoals zijn verleden zijn — jammerlijk. Elmer Davis, onderzoeker op geschiedkundig en politiek terrein, neemt in zijn Two Minutes Till Midnight de nabije toekomst onder de loep: „Wij staan voor een wanhopige strijd, en het is helemaal niet zeker of we hem zullen winnen; zolang men nog maar de een of andere uitweg kan vinden, zullen slechts weinigen dit aanvaarden.”

Weet deze Davis een uitweg? De boekrecensent van de New York Times verklaart over Davis’ gevolgtrekkingen: „Ze zijn kritisch, pessimistisch en meedogenloos realistisch. . . . Dhr. Davis verschaft maar in zeer geringe mate bruikbare raadgevingen. Wat hij ons biedt, is een hoop sombere meningen gebaseerd op een hoop beangstigende feiten. . . . Elmer Davis ziet geen andere uitweg en daarom is dit boek inderdaad grimmig. Laten wij hopen dat er gronden voor optimisme zijn welke Dhr. Davis niet heeft kunnen ontdekken.”

Hebben de profeten der duisternis geen gronden voor optimisme kunnen ontdekken? Neen, inderdaad niet.

Er is op het ogenblik slechts één ware basis voor optimisme. Dat is het Boek waarvoor de meeste mensen het te druk hebben, Gods Woord, de bijbel. Daarin leren wij dat er in de menselijke geschiedenis een tijd zou komen waarin optimisme zou uitsterven, er een situatie zou ontstaan zonder precedent in de geschiedenis en waarin zelfs de schranderste staatslieden geen uitweg zouden kunnen vinden. Ja, de bijbel voorspelt dat, de kritiekste aller tijden in de „tijd van het einde” of de „laatste dagen” van Satans wereld zou vallen, en thans leven wij in die noodlottige tijd.

Christus Jezus wees op onze dagen door een teken te verschaffen, dat uit vele weeën bestaat welke over de wereld zouden komen. Wanneer ze in overeenstemming met andere bijbelse profetieën zouden plaatsvinden, zouden de „laatste dagen” zijn aangebroken. Sedert 1914 bevinden wij ons er reeds in. Eén der dingen waardoor deze „tijd van het einde” gekenmerkt zou worden, zou volgens Jezus zijn dat er „op de aarde folterende pijn der natiën” zou heersen, „die vanwege het bulderen der zee en haar onstuimigheid geen uitweg weten, terwijl de mensen mat worden uit vrees voor en in verwachting van wat over de bewoonde aarde komt.” — Luk. 21:25, 26, NW.

Zou het optimisme dan in deze kritiekste aller tijden sterven? Beslist niet! Velen zouden er juist weer optimistisch door worden, want Jezus verklaarde over deze ongekende weeën: „Maar wanneer deze dingen beginnen te geschieden, richt u rechtop en heft uw hoofd op, omdat uw bevrijding naderbij komt.” — Luk. 21:28, NW.

Hoe kan het nu zowel de ergste als de beste aller tijden zijn? Voor Satans wereld is het de ergste aller tijden, maar voor christenen die open staan voor Gods waarheidsgetrouwe belofte om een nieuwe wereld van rechtvaardigheid op te richten en dit boze samenstel van dingen in Armageddon te vernietigen, is het de beste aller tijden. Voor hen die volledig van deze waarheidsfeiten op de hoogte zijn, is de toekomst opwindend. Het maakt hen actief.

Dit goede nieuws moet worden bekendgemaakt, en Jezus zei dat dit ook zou gebeuren: „Dit goede nieuws van het koninkrijk zal op de gehele bewoonde aarde worden gepredikt met het doel een getuigenis aan alle natiën te geven en dan zal het volbrachte einde komen” (Matth. 24:14, NW). De Nieuwe-Wereldmaatschappij van Jehovah’s getuigen maakt dit goede nieuws heinde en ver bekend.

Wat staat ons te doen nu de wereld niet meer door optimisme beroerd kan worden? Alhoewel deze wereld in elk geval spoedig in Armageddon zal sterven, is er echter geen enkele reden waarom u met deze wereld zou sterven of pessimistisch zou zijn. U kunt het beste hopen. Stelt u op de hoogte van het in dit tijdschrift bekendgemaakte goede nieuws van Gods koninkrijk, en handel dienovereenkomstig. „Verheugt u” vervolgens tezamen met de Nieuwe-Wereldmaatschappij „in de hoop die voor u ligt.” — Rom. 12:12, NW.

„Dat de hemelen zich verheugen en de aarde vreugde bedrijve. Dat de zee en haar volheid buldere. Dat het open veld en al wat daarop is, jubele. Dat alle bomen van het woud terzelfder tijd in vreugdezang losbarsten, voor het aangezicht van Jehovah. Want hij is gekomen om de aarde te oordelen.” — Ps. 96:11-13, NW.