Doet God aan rassenscheiding?

ENKELE mensen zeggen dat God de rassen van elkaar heeft gescheiden; anderen zeggen dat rassenscheiding ten enen male strijdt met het christelijke beginsel van liefde. Op 27 juni van het afgelopen jaar heeft de „American Baptist Association” eenstemmig een resolutie aangenomen waarin werd betoogd dat God een voorstander van rassenscheiding is. Volgens verslagen in de openbare pers bestond deze resolutie onder andere uit de volgende vier punten:

„God heeft de rassen gescheiden van elkaar geschapen. God heeft de rassen, toen zij poogden zich te integreren en één wilden worden, over het aardoppervlak verstrooid (Genesis 11:8). Alle vlees is niet hetzelfde (1 Korinthe 15:39) en evenals dieren, vissen en vogels het voor hen kenmerkende vlees bezitten . . . heeft hij ook een scheidslijn tussen het zwarte en het blanke ras getrokken. Een groot gedeelte, zo niet de meerderheid, der negerbevolking van het zuiden wil geen gelijkschakeling.”

De „American Baptist Association” vertegenwoordigt slechts een klein gedeelte der Amerikaanse baptisten, maar deze argumenten worden zeer vaak gehoord en ze verdienen een nader onderzoek. In de volgende paragrafen zullen de in deze resolutie vermelde vier punten nader beschouwd worden.

Allereerst zegt God niet dat hij de rassen onderscheiden van elkaar heeft geschapen. Hij zegt daarentegen dat ze allen één zijn. „Eva . . . [is] een moeder aller levenden.” „Deze drie waren de zonen van Noach; en van dezen is de ganse aarde overspreid.” God „heeft uit één bloede het ganse geslacht der mensen gemaakt.” Dit zegt de bijbel. Wie gelooft u, wanneer er zich zulke verschillen voordoen tussen wat de mensen zeggen en wat de bijbel vermeldt, God of de mensen? — Gen. 3:20; 9:19; Hand. 17:26.

Voorts vermeldt de bijbel niet dat God de mensen heeft verstrooid omdat zij zich gingen vermengen. Te Babel werden zij verstrooid, waar alle mensen nog tot dezelfde familie behoorden, daar dit slechts kort na de Vloed geschiedde. De oorzaak was niet gelijkschakeling of vermenging, doch valse religie. Toen men te Babel zeide: „Laat ons voor ons een stad bouwen, en een toren, welks opperste in den hemel zij, en laat ons een naam voor ons maken, opdat wij niet misschien over de ganse aarde verstrooid worden!” scheidde God deze valse-religieaanhangers van elkaar, niet naar hun huidskleur maar naar spraak. Dit is dus evenmin een bewijs dat de bijbel de aanspraak der voorstanders van de rassenscheiding ondersteunt. — Gen. 11:4.

De resolutie vervolgt: „Alle vlees is niet hetzelfde (1 Korinthe 15:39) en evenals dieren, vissen en vogels het voor hen kenmerkende vlees bezitten . . . heeft hij ook een scheidslijn tussen het zwarte en het blanke ras getrokken.” In 1 Korinthe 15:39 staat echter: „Maar een ander is het vlees der mensen, en een ander is het vlees der beesten, en een ander der vissen, en een ander der vogelen.” Reeds bij een eerste oogopslag weerlegt deze tekst het argument der Amerikaanse baptisten. Er staat, „een ander is het vlees der mensen”; er is sprake van één soort van vlees, niet van twee, zoals deze mensen zeggen. Nogmaals, wie zult u geloven, God of de mens?

Het laatste punt: „Een groot gedeelte, zo niet de meerderheid, der negerbevolking van het zuiden wil geen gelijkschakeling.” Of dit waar of niet waar is, is geen punt van onze bespreking hier, want het heeft er niets mee uit te staan of God al dan niet voor de rassenscheiding verantwoordelijk gesteld kan worden.

Sommigen betogen dat de kleurlingen na de vloed door Noach tot een tweede-rangs-ras werden veroordeeld, doordat hij Kanaän, Chams zoon, vervloekte. De feiten laten nu echter eenmaal zien dat het gekleurde ras niet uit Chams zoon Kanaän is voortgekomen, maar uit zijn zoon Cusch. Daarom kan zelfs Noachs vervloeking in Genesis 9:26, 27 niet worden gebruikt ter ondersteuning van de bewering dat God verantwoordelijk is voor de rassenscheiding.

Sommige mensen beweren dat God de Israëlieten van de andere natiën afscheidde. Dit had echter eveneens met hun religie te maken, niet met het ras. De aan Israël gegeven wet luidde: „Gij moet geen huwelijksverbintenis met hen aangaan. Gij moet uw dochter niet aan zijn zoon geven, en zijn dochter moet gij niet voor uw zoon nemen. Want hij zal uw zoon er van afbrengen mij te volgen en zij zullen stellig andere goden dienen, en Jehovah’s toorn zal voorzeker tegen u ontsteken en hij zal u stellig snel verdelgen” (Deut. 7:3, 4, NW). De Israëlieten konden echter wel huwen met degenen die de ware aanbidding aannamen. Salmon huwde met Rachab en Boaz met de weduwe Ruth; deze beide vrouwen waren geen Israëlieten en kwamen beiden tot de lijn van voorouders van Jezus te behoren.

Toch zullen enkele voorstanders der rassenscheiding volhouden: „Wanneer God de scheiding in de rassen niet heeft veroorzaakt, waarom heeft hij hen dan een verschillende huidskleur gegeven?” De huidskleur, de stand van de ogen, de kleur van het haar, enz., zijn erfelijke eigenschappen. Alle mogelijke variaties, waaronder de diverse huidskleuren welke het menselijke ras kent, lagen in de genen van de eerste man en vrouw besloten. De huidskleur is het resultaat van ’s mensen overgeërfde genen, evenals blond haar of blauwe ogen. God heeft een grote verscheidenheid laten ontstaan, maar de mens heeft er voor gezorgd dat de ene groep een superieure positie verkreeg boven de andere.

In plaats dat de bijbel rassenscheiding voorstaat, wordt het er in veroordeeld. Paulus gaf Petrus in het openbaar een ernstige berisping omdat deze zich er voor schaamde in gezelschap van onbesneden heidense christenen te worden gezien. Hij schreef: „Er is noch jood noch Griek, . . . want gij zijt allen één in eendracht met Christus Jezus.” — Gal. 3:28, NW.

Of de bijbel nu al dan niet de rassenscheiding voorstaat, het zal een der geladenste strijdpunten van onze tijd blijven. Zelfs mensen die denken dat zij tegenstanders van rassenscheiding zijn, doen aan rassenscheiding wanneer het strijdpunt zich niet in de buurt van een ander maar in de hunne voordoet.

Welk standpunt dienen ware christenen hierbij in te nemen? Een christen besteedt zijn tijd niet aan pogingen al dergelijke sociale vraagstukken op te lossen, omdat noch Jezus noch de apostelen dit deden. Zij agiteerden niet tegen de Romeinse bezetting van Palestina of zelfs niet tegen de onder hen voorkomende slavernij. Zij hielden zich afzijdig van dergelijke strijdpunten zodat zij zich konden bezighouden met het belangrijkere werk dat er in bestond Gods koninkrijk als ’s mensen enige hoop bekend te maken.

Ware christenen volgen heden ten dage dat goede voorbeeld. Zij houden zich aan de christelijke beginselen van liefde, en maken bekend dat de zegeningen van Gods koninkrijk de enig goede oplossing zijn voor alle op aarde voorkomende vraagstukken, en dat er onder die koninkrijksregering geen scheiding op enig terrein zal bestaan, maar dat allen hun Schepper, Jehovah God, in eenheid zullen dienen.

Mensen van alle rassen onderzoeken de Schrift. Zij zien in dat dit de verstandige handelwijze is en zij onderwijzen anderen welke heerlijke, vredige toestanden er door toedoen van Gods koninkrijk binnenkort op aarde zullen bestaan. Door de zegeningen van dit door God bestuurde koninkrijk zal eens en voor al bewezen worden dat God werkelijk iedereen die hem dient, liefheeft en dat hij beslist niet aan rassenscheiding doet.