Districtsvergaderingen van 1949 in vele landen
IN VOORGAANDE uitgaven van De Wachttoren is een verslag uitgebracht over districtsvergaderingen die door Jehova’s getuigen in Duitsland en Canada zijn gehouden. Ook in Zuid-Amerika, West-Indië en de Verenigde Staten van Amerika werden in dat jaar verscheidene districtsvergaderingen gehouden. In deze uitgave wordt echter een verslag gegeven over enkele districtsvergaderingen die het afgelopen jaar in andere landen zijn gehouden.
Vijf van zulke vergaderingen werden onder toezicht van het Britse Bijkantoor gehouden, en wel in Blackpool, Brighton, Dundee, Belfast en Leicester. Uit de industriecentra die in het Noorden van Engeland liggen, trokken de getuigen naar de zeekust, naar Blackpool om de aldaar van 10-12 juni gehouden districtsvergadering bij te wonen. De intensieve aankondiging van de openbare lezing „Het is later dan u denkt!” sloeg zo in, dat toen de eerste minister wat laat op een feestelijke bijeenkomst kwam, een van de kelners opmerkte: „Iemand moest hem zeggen dat het later is dan hij denkt.” zaterdag waren er 3100 mensen op de vergadering aanwezig en op de openbare lezing van zondag bleken 6.000 toehoorders te zijn, terwijl er 177 werden gedoopt.
Bijna twee weken later begon in Brighton een vierdaagse vergadering, die van 23 tot 26 juni werd gehouden. In 1948 waren de getuigen voor een districtsvergadering in het Stadion te Brighton bijeengekomen en een vergelijking van de twee vergaderingen toont de vooruitgang in het Koninkrijkswerk aan. In 1948 waren op de openbare lezing 7.000 toehoorders aanwezig, terwijl dit aantal in 1949 tot 9600 aangroeide. In 1948 werden er op de vergadering 140 gedoopt, maar op de vergadering van 1949 bleek dit aantal 455 te zijn geworden. Op zaterdag waren er 5340 bezoekers, hetgeen betekent dat zondag ongeveer 4.000 pas-geïnteresseerde personen de openbare lezing bijwoonden.
De vergadering voor Schotland en het uiterste Noorden van Engeland werd van 8-10 juli te Dundee gehouden. De groepen die door deze vergadering werden bediend, zijn grotendeels klein en er werd geen groot bezoekersaantal verwacht. Niettemin stelden de getuigen alles in het werk om te komen en zij kondigden de 175.000 inwoners van Dundee intensief de openbare lezing, aan. Behalve de gewone aankondigingsmiddelen die door Jehova’s getuigen worden gebruikt, werd de kosteloze vergadering in de bioscopen der stad aangekondigd. Het bezoekersaantal van 1250 op zaterdag groeide aan tot 2300 voor de openbare lezing op zondag en 88 werden er gedoopt.
De driedaagse districtsvergadering die van 29-31 juli te Belfast, Ierland, werd gehouden, was een mijlpaal die de grootse vooruitgang kenmerkte welke in dit religieuste gedeelte van de Britse akker wordt gemaakt. Vlak voor de vergadering was een debat te Portadown de oorzaak van veel publiciteit geweest. Het zogenaamde Protestantse religieuze element was door het dolle heen geraakt van woede, omdat velen hun organisaties verlieten en belang gingen stellen in de Koninkrijksboodschap die door Jehova’s getuigen wordt verkondigd. De vergadering kwam op de juiste tijd en voorzag in de behoeften van geheel Ierland. Geduld en tact zijn noodzakelijk om in dit moeilijke gebied succesvol te werken en op deze dingen werd tijdens de vergadering de nadruk gelegd. De grote bekendheid die aan de openbare lezing was gegeven, wierp vruchten af, want zondag luisterden 1600 toehoorders aandachtig naar de lezing „Het is later dan u denkt!” zaterdag waren er 725 bezoekers aanwezig en 37 werden er gedoopt.
De vijfde en laatste districtsvergadering van 1949 voor de Britse eilanden werd van 2-4 september te Leicester gehouden. Leicester ligt in Midden-Engeland en het district strekt zich uit over een dichtbevolkt gebied; er werden dus veel bezoekers verwacht. Zaterdag waren er 4650 mensen aanwezig en zondag werd de zaal geheel gevuld door 8500 mensen. De mensen van Leicester gaan Jehova’s getuigen leren kennen en velen kwamen zien hoe hun vergadering was. De vorige grote vergadering die de getuigen daar hebben gehouden, was in 1941 en liet bij de mensen van Leicester een ietwat bittere smaak achter, doordat men toen wegens de oorlog nogal lichtgeraakt was, maar hoe anders is het thans! Nu Jehova’s dienaren volledig waren georganiseerd, waren opgeleid om tactisch op te treden en de waardigheid van de naam die zij dragen, steeds in gedachten hielden, zag Leicester toe, luisterde Leicester en was Leicester belangstellend. De pers aldaar publiceerde fraaie berichten en bijzonder opmerkenswaardig is de volgende verklaring die op de voorpagina van de Geïllustreerde Leicester Kroniek van 10 september verscheen:
„In het gehele land neemt het aantal gemeenteleden dat in kerken en kapellen bijeenkomt, in ontstellende mate af. Duizenden kinderen worden met bijna geen of in het geheel geen religieuze achtergrond grootgebracht. De gewone man toont weinig belangstelling voor de oude gevestigde geloven. Toch heeft een religieus congres dat aan het einde van de vorige week in Leicester werd gehouden, 8500 aanhangers tot zich getrokken van een geloof dat de leden er van met een overweldigende ijver bezielt. Het laaiende enthousiasme van de getuigen Jehova’s is iets wat de geestelijken en hun gedunde gemeenten tot denken noopt — tot diep denken. Waarom is deze beweging zo krachtig als een magneet? Waarom zijn de leden er van met zulk een ijver vervuld? Eén antwoord is, dat Jehova’s getuigen er voorstanders van zijn de religie naar de mensen te brengen. Zij zijn voorstanders van de prediking van deur tot deur. Zij zijn zich volledig bewust van de waarde van publiciteit en maken er een koen gebruik van. Zij schreeuwen hun religie uit van de daken der huizen. Wat de een of andere kerk- of kapelganger ook van hun geloofsbelijdenissen of methoden mag denken, hun intense ijver is een uitdaging aan bisschoppen en geestelijken in elk diocees, en aan elke kapel in dit land. Zullen zij de uitdaging beantwoorden door ouderwetse opvattingen weg te vagen?”
Wanneer de 279 gedoopten te Leicester bij de gedoopten van de vier andere vergaderingen worden geteld, dan blijkt dat in totaal 1036 mensen hun wijding om Gods wil te doen, hebben gesymboliseerd. Het totale bezoekersaantal op zaterdag was 15.065 en zondag werd de openbare lezing door 28.000 mensen bijgewoond.
AUSTRALIË, NIEUW-ZEELAND, PHILIPPIJNEN
„Want zie, de duisternis zal de aarde bedekken” zeide Jesaja. Dit was letterlijk waar in de stad Perth, West-Australië, toen daar van 1-3 juli de eerste van Australië’s districtsvergaderingen voor 1949 werd gehouden. Wegens de in het gehele land heersende staking van de arbeiders der kolenmijnen was alle electriciteit afgesneden en waren de meer dan 273.000 inwoners van de stad in duisternis gehuld. Maar dit was niet het geval op de districtsvergadering, noch in letterlijk noch in geestelijk opzicht. De getuigen hadden er voor gezorgd dat de zaal door een hulpinstallatie werd verlicht en de bijeenkomsten verliepen even vlot als in normale tijden. En vele nieuwelingen genoten in het bijzonder van de geestelijke verlichting op de vergadering. Op zondag luisterden in de overvolle zaal 925 mensen naar de lezing „Het is later dan u denkt!”
Gedurende het volgende weekeinde, van 8-10 juli, was in Adelaide, de hoofdstad van Zuid-Australië, de tweede vergadering aan de gang. Ook hier waren wegens kolenschaarste de openbare verkeersmiddelen gedeeltelijk buiten bedrijf gesteld en de mensen gedwongen zuinig te zijn met licht. Doch wederom verliep de vergadering zonder moeilijkheid. Opvallend was het grote aantal bezoekers van de openbare lezing. Ofschoon de plaats als „de stad der kerken” bekendstaat, en ondanks dat er die zondag een Protestantse bijeenkomst werd gehouden, werd de openbare lezing door 730 mensen bijgewoond. Dit was een toename van 32 procent vergeleken met het bezoekersaantal van een soortgelijke vergadering die het vorige jaar in Adelaide was gehouden.
Op 22 juli begon de derde vergadering in Hobart, de hoofdstad van Tasmanië, de door een eiland gevormde staat. Ditmaal behoefde men niet zuinig te zijn met electriciteit, want Tasmanië is de enige staat van Australië waar electriciteit door waterkracht wordt verkregen. Er zijn in de gehele staat Tasmanië slechts 171 verkondigers, maar de openbare lezing werd door 321 personen bezocht. Ten minste 25 personen zijn naar de lezing gekomen op uitnodiging van één pionierster.
Nu terug over de Bass-Straat naar Melbourne, de hoofdstad van Victoria en de op een na grootste stad van Australië, met een bevolking van 1.227.000 zielen. De vergadering werd daar van 29-31 juli gehouden, en de openbare vergadering werd door 1316 mensen bezocht. Een week later werd de vergadering in Brisbane, de hoofdstad van de staat Queensland, gehouden. Verplaats nu uw oog op de kaart elfhonderd kilometer hemelsbreed naar het Noorden, naar de stad Townsville, Queensland. Hier is niets van de winter te bemerken daar deze stad in het hartje van de tropen ligt. Bij deze gelegenheid waren veel meer getuigen aanwezig dan toen er het voorgaande jaar een vergadering was gehouden. Eén kleine groep, waarvan toen slechts drie naar de vergadering waren gekomen, was nu door 20 vertegenwoordigd!
De laatste van de zeven vergaderingen was de grootste, en zij werd van 19-21 augustus in Sydney, de grootste stad van Australië, gehouden. Hier is het Bijkantoor van het Wachttoren Genootschap gevestigd. De vergadering was een passend hoogtepunt van al de vergaderingen, want de grote zaal van de stadsgehoorzaal van Sydney was stampvol met 2625 mensen. Wanneer door de aanhangers van een of andere organisatie de grootste zaal van de stad wordt gevuld, dan vormt dit belangrijk nieuws, maar ditmaal verscheen er geen woord over in de nieuwsbladen. De grote nieuwsbladen in Australië schenen vastbesloten niets te drukken wat ten gunste van Jehova’s getuigen sprak. Een van de bewakers van de stadsgehoorzaal had veel moeite twee politieagenten er van te overtuigen dat hun diensten niet nodig zouden zijn om na de openbare lezing de orde onder de menigte te handhaven. Zij konden zich eenvoudig niet indenken waarom er niet enige politieagenten nodig zouden zijn om onder zulk een grote menigte de orde te handhaven, maar de bewaker gaf hun de verzekering dat hij bij vele vergaderingen van de getuigen in de zaal tegenwoordig was geweest, en dat er nimmer enige moeilijkheid was geweest.
Het bericht over de zeven vergaderingen in Australië besluitende, zien wij dat het totaal van de cijfers der vergaderingen aantoont, dat de grootste vergadering van de getuigen op zaterdag door 4101 mensen werd bijgewoond en dat de openbare lezing door totaal 7512 mensen werd bezocht.
In Nieuw-Zeeland werd de districtsvergadering voor Jehova’s getuigen die daar woonden, in Palmerston gehouden, een stad gelegen op het Noord-Eiland, met ongeveer 30.000 inwoners. Ter aankondiging van de openbare lezing werden er 22.000 strooibiljetten verspreid, hetgeen betekent dat ten naaste bij iedere persoon die oud genoeg was om te begrijpen waarom het ging, een strooibiljet kreeg. Voor de lezing kwamen 1.010 mensen in het Operagebouw bijeen. Vijftien werden gedoopt. Een nieuwsblad dat een bericht over de vergadering liet verschijnen, gaf het volgende commentaar over de opkomst: „Uit alle delen van Nieuw-Zeeland kwamen Jehova’s getuigen voor de districtsvergadering van 1949 bijeen. Er waren vele vertegenwoordigers van de Maori’s van Noord-Auckland, King Country en Hawke’s baai aanwezig.”
Op de Philippijnen werd vroeg in het jaar 1949, van 28-30 januari, een werkelijk prachtige districtsvergadering gehouden. Er werd in de stad Quezon, in de ruime studio en op het uitgestrekte terrein van de Oriental Pictures vergaderd. Dit perceel is het eigendom van een van de getuigen, die zeer edelmoedig toestond dat het zonder enige vergoeding werd gebruikt. Andere gebouwen die op het terrein lagen en zelfs het huis van de broeder werden gebruikt om vergaderingbezoekers een slaapplaats te verschaffen, zodat meer dan 700 van hen op het terrein waar de vergadering werd gehouden, sliepen en hun maaltijden bereidden.
Van alle gedeelten van het eiland Luzon kwamen getuigen. Eén getuige kwam van Negros en een andere van het verafgelegen Davao, op het zuidpuntje van Mindanao gelegen. Zij die uit de afgelegen delen van het bergland kwamen, vielen het meest op onder de bezoekers. Deze broeders en zusters zijn Igorots. De Igorots zijn heidenen, onder wie er nog enkelen koppensnellers zijn die in de uitgestrektheid van de bergen van Centraal-Luzon rondzwerven. De vrouwen dragen een zeer kleurrijke inheemse kledij. In tegenstelling hiermede dragen de mannen een zeer kleine lendendoek.
Onze broeders en zusters onder de Igorots doen niet meer aan koppensnellen, noch aan de een of andere stamgewoonte van hun voorvaders, doch enkelen van hen dragen nog steeds de inheemse kledij. Onder hen die naar de districtsvergadering waren gekomen, droegen er enkelen nog de traditionele lendendoek, maar hier overheen droegen zij een overhemd en een dun jasje. Een van hen was vroeger een priester geweest van een van de Igorotstammen. Zijn hulp werd vroeger ingeroepen om tijdens de feesten der inboorlingen de hulp af te smeken van de heidense god, cañao genaamd. Ofschoon hij een volslagen analphabeet is, is hij nu een geregelde Koninkrijksverkondiger en hij reist gemiddeld meer dan dertig uren per maand te voet in de bergen rond om zijn mede-Igorots te vertellen wat hij over Gods koninkrijk heeft gehoord.
De wijd en zijd aangekondigde openbare lezing werd op het grote grasveld voor het Manila-hotel gehouden, welke plaats bekendstaat als New Luneta. Deze plaats, die vlak bij de kust van de baai van Manila ligt, was voor de prachtige opkomst van meer dan 7.000 mensen een aangename plek om naar de lezing „Het is later dan u denkt!” te luisteren. Deze opkomst betekende dat er een groot percentage vreemdelingen aanwezig was, want zaterdag werd de vergadering door 2350 getuigen bijgewoond. Onder de toehoorders zag men vele Europeanen en dit maakte het hart van de Philippijnse broeders en zusters blij, want soms hebben zij het gevoel dat de blanken op de Philippijnen weinig aandacht schenken aan de boodschap van het Koninkrijk.
INDIA EN EUROPA
De eerste van de twee districtsvergaderingen in India werd van 17-19 december 1948 te Dehra Dun in het Noorden van India gehouden. Hoewel deze vergadering niet in het kalenderjaar 1949 werd gehouden, viel zij toch in het dienstjaar 1949. Er waren 45 getuigen aanwezig, en 40 van hen reisden in het totaal meer dan 168.000 kilometer ten einde de vergadering te bezoeken, want zij kwamen uit Karachi (Pakistan), Darjeeling, Calcutta, Bombay en tussenliggende plaatsen. Een man die vele jaren min of meer met het Genootschap verbonden is geweest, is thans vice-voorzitter van het gemeentebestuur van Dehra Dun, en hij heeft stellig zeer waardevolle diensten bewezen doordat hij zijn invloed heeft gebruikt om een vergaderplaats te verkrijgen en tevens goede publiciteit aan de vergadering te geven. Een geriefelijke hotelkamer werd voor alle vergaderingen behalve voor de openbare lezing gebruikt. Hiervoor stond de getuigen de stadsgehoorzaal gratis ter beschikking en er waren 164 bezoekers.
De tweede vergadering werd van 7-9 januari 1949 te Bangalore gehouden, en hier waren 90 getuigen aanwezig. Het bezoekersaantal op de openbare vergadering was 248 en 18 gaven hun naam op ten einde bezocht te worden. Aan het einde van de openbare lezing werden vele gunstige opmerkingen gehoord.
In een voorgaande uitgave van De Wachttoren werd een verslag gegeven over de vreugdevolle districtsvergaderingen in Duitsland, maar in Europa werden nog veel meer districtsvergaderingen gehouden. Er staan ons weinig bijzonderheden ter beschikking en de getallen zijn soms onvolledig, maar uit de volgende inlichtingen zal blijken dat Jehova’s getuigen gedurende 1949 werkelijk in vele landen districtsvergaderingen hebben belegd.
In Zwitserland werden drie vergaderingen gehouden. De vergaderingbezoekers in het Italiaans-sprekende gedeelte van Zwitserland werden in Locarno bediend, de Frans-Zwitserse bezoekers te Genève (waar 560 mensen naar de openbare lezing luisterden), en de Duits-Zwitserse bezoekers te Zürich. De laatste vergadering werd van 3-6 juni gehouden en op zondag waren 3200 mensen bijeengekomen om naar de lezing „Het is later dan u denkt!” te luisteren. De aankondiging van deze lezing in Zürich vereiste van de zijde der verkondigers enige vastberadenheid. De politie wilde geen toestemming geven om bij de aankondiging strooibiljetten en aankondigingsborden te gebruiken, daar zij beweerden dat zulk een activiteit door stedelijke voorschriften was verboden. Doch de voorschriften waren slechts op commerciële aangelegenheden van toepassing. Ten slotte stond de politie het gebruik van strooibiljetten toe, maar verbood de aankondiging door het lopen met borden. Doordat het blote verschil in afmeting tussen strooibiljetten en aankondigingsborden echter niets ter zake deed, en daar was toegegeven dat het strooibiljet een niet-commercieel doel diende, gold dit toch stellig ook voor het grotere aankondigingsbord; de getuigen gebruikten ze beide voor de aankondiging. Enkele verkondigers werden door de politie aangesproken, maar er werd niemand gearresteerd en de aankondiging werd grondig en met succes voltooid.
Van 1-3 juli werd ten dienste van de getuigen in Nederland een districtsvergadering te Rotterdam gehouden. Er werd een groot stadion gebruikt en van de ruimte die het bood, werd een nuttig gebruik gemaakt om de vele afdelingen die voor het vlotte verloop van een vergadering noodzakelijk zijn, onder te brengen. In deze aan zee gelegen stad kan men weinig staat maken op het weer, maar gedurende de dagen der vergadering was het mooi weer en de frisse lucht in het stadion was veel beter dan de benauwde warmte van een zaal. Tussen de 8.000 en 9.000 mensen woonden de openbare lezing bij, terwijl er 239 werden gedoopt.
Op de in België te Antwerpen en Brussel gehouden districtsvergaderingen bleken in totaal 2380 bezoekers aanwezig te zijn geweest, terwijl er 151 werden gedoopt. De twee in Oostenrijk gehouden vergaderingen, te Wenen en Salzburg, werden zondag door meer dan 2450 mensen bezocht, terwijl er 119 werden gedoopt. Te Odense in Denemarken werden er 178 gedoopt en op zondag luisterden 4102 toehoorders naar „Het is later dan u denkt!” In Finland was ten dienste van dat land in drie vergaderingen voorzien, te Helsinki, Oulu en Vaasa, op welke vergaderingen in totaal 6485 mensen naar de openbare lezing luisterden. Het aantal gedoopten was 201. In Noorwegen werden vier vergaderingen gehouden en volgens de berichten over de twee vergaderingen te Haugesund en Frederikstad hebben meer dan duizend toehoorders de openbare lezingen bijgewoond. Drie vergaderingen in Zweden werden in totaal door 3169 getuigen bezocht, terwijl het bezoekersaantal van de openbare lezing 5075 was. 198 werden gedoopt.
De tweede vergadering in Zweden, die van 5-7 augustus te Vasteras werd gehouden, verliep onder belangwekkende omstandigheden. De daar wonende geestelijken kondigden vijf weken voor de vergadering aan, dat zij direct na afloop van de vergadering der getuigen, in hetzelfde gebouw en met het doel Jehova’s getuigen te ontmaskeren, een vergadering zouden houden. Door de berichtgeving in de nieuwsbladen werden de getuigen vaak gekleineerd en op de straten waren de orthodoxe religie-aanhangers tamelijk agressief. Het geschil bracht de inwoners der stad nogal in opschudding, en het resultaat was dat meer dan 800 vreemdelingen op de openbare vergadering kwamen, waardoor in totaal 1914 bezoekers de vergadering bijwoonden. Er waren ook vele geestelijken aanwezig en een priester van de Staatskerk, te zamen met velen van hun gemeenteleden. Op het merendeel van hen maakte de vergadering een gunstige indruk en de steekhoudende Schriftuurlijke uiteenzettingen die zij hoorden, verraste hen. Op de vergadering die de volgende avond onder auspiciën van de plaatselijke vereniging van predikanten, zowel van de Staatskerk als van andere religieuze lichamen, werd gehouden, kwamen slechts ongeveer 1.000 mensen bijeen om naar de gebruikelijke afbreukdoende verklaringen te luisteren. Na die vergadering zeiden velen die beide bijeenkomsten hadden bijgewoond, dat zij nu het verschil zagen tussen Jehova’s getuigen en de orthodoxe religie-aanhangers en dat zij niet meer naar de orthodoxe kerken zouden gaan.
En nu wij aan het slot van de berichten over de districtsvergaderingen van 1949 zijn gekomen, kijken Jehova’s getuigen vol verwachting uit naar het grootse internationale congres dat van 30 juli tot en met 6 augustus aanstaande in de stad New York zal worden gehouden.