CAROBBEPEUL

[Grieks: ke·raʹti·on].

In de illustratie van de verloren zoon vertelt Jezus dat de uitgehongerde jongen graag de carobbepeulen wilde eten die aan de varkens werden gevoerd (Luk. 15:16). Deze peulen groeien aan de carobbeboom, een aantrekkelijke, altijdgroene boom die in heel Palestina en in de overige gebieden rond de Middellandse Zee voorkomt. De boom kan wel 9 m hoog worden en heeft kleine glimmende blaadjes die lijken op die van de es. De vruchten of peulen hebben een glanzende, leerachtige schil met een purperachtig bruine kleur en hebben de vorm van een gebogen hoorn, in overeenstemming met hun Griekse naam (ke·raʹti·on, wat „hoorntje” betekent). Ze zijn 15 tot 25 cm lang, ongeveer 2,5 cm breed en bevatten verscheidene erwtachtige zaden die van elkaar gescheiden zijn door een zoete, kleverige pulp.

Tot op vandaag worden ze veelvuldig gebruikt als voeder voor paarden, rundvee en varkens. Alleen al op het eiland Cyprus wordt jaarlijks zo’n 27.000 tot 36.000 ton carobbepeulen geproduceerd. De bomen worden geënt om vruchten van een betere kwaliteit te verkrijgen, die wat voedingswaarde betreft gelijkstaan met tarwe. Ook mensen eten ze, en de gedroogde peulen worden fijngemalen en voor het bereiden van snoepgoed gebruikt. De niet-geënte carobbebomen brengen echter vruchten voort die arm aan suiker, dun en droog zijn. Het kan zijn dat Jezus in zijn illustratie op zulke carobbepeulen doelde. De carobbepeul staat ook bekend als „sprinkhaanpeul” of „Johannesbrood”, vanwege het onjuiste idee dat Johannes de Doper deze vrucht at in plaats van echte sprinkhanen.