MENAHEM

(Mena̱hem) [Trooster].

De zoon van Gadi en gedurende tien jaar, vanaf omstreeks 790 v.G.T., koning van Israël. Toen Menahem vernam dat Sallum koning Zacharia had vermoord, trok hij van Tirza naar Samaria en doodde daar de moordenaar. Vervolgens nam hij de heerschappij op zich. Kennelijk sloeg Menahem aan het begin van zijn regering Tifsah „met al wat erin was en het daarbij behorend gebied, van Tirza uit, omdat het niet geopend had”. De stad was klaarblijkelijk onwillig haar poort voor hem te openen (LXX; Sy; Vg). De bevolking van Tifsah werd hardvochtig behandeld: „Al zijn zwangere vrouwen reet hij open.” — 2Kon 15:10, 13-17.

Menahem deed wat slecht was in Jehovah’s ogen. Hij bevorderde de kalveraanbidding en week niet af van de zonden van Jerobeam, de eerste koning van het tienstammenrijk. Tijdens zijn regering viel koning Pul (Tiglath-Pileser III) Israël binnen en werd Menahem gedwongen die Assyrische monarch „duizend talenten zilver” ($6.606.000) te betalen. Hij bracht deze som bijeen door van elkeen van de „dappere, sterke mannen” van Israël een bedrag van vijftig sikkelen zilver te vorderen. Aangezien een talent zilver met ongeveer 3000 sikkelen overeenkwam, moest deze som door ongeveer 60.000 personen opgebracht worden. Menahem gaf het zilver aan de Assyrische koning „opdat zijn handen met hem zouden blijken te zijn om het koninkrijk in zijn eigen hand te bevestigen”. Nadat Pul dit bedrag had ontvangen, trok hij weg uit het land. — 2Kon 15:19, 20.

In een inscriptie van Tiglath-Pileser III wordt Menahem aangeduid als „Menahem van Samaria” (Me-ni-hi-im-me ^alSa-me-ri-na-a-a), en hij wordt daar samen met de Syrische koning Rezon (Ra-hi-a-nu) en koning Hiram (Hi-ru-um-mu) van Tyrus (een andere dan de Hiram uit de tijd van David) vermeld als een heerser van wie die Assyrische monarch beweert schatting te hebben ontvangen (Ancient Near Eastern Texts, onder redactie van J. B. Pritchard, 1974, blz. 282, 283). Menahem stierf omstreeks 781 v.G.T., en zijn zoon Pekahia volgde hem op de troon van Israël op. — 2Kon 15:22.