De „nieuwe” grootouders

„Welkom bij Oma en Opa — Kinderen verwend terwijl u wacht”. Dat staat te lezen op het bord aan de ingang naar het huis van Gene en Jane.

STAPT u echter naar binnen, dan ziet u geen bejaard echtpaar in schommelstoelen, maar treft u een jeugdig, energiek stel van in de veertig aan. Gene en Jane schuwen hun rol als ’senioren’ beslist niet en hebben het grootouderschap enthousiast omarmd. „Oké, het is een van die kleine signalen in het leven dat je ouder wordt,” zegt Gene, „maar dit is een van de beloningen, de vergoeding voor het grootbrengen van je kinderen — kleinkinderen.”

Een oude spreuk luidt: „De kroon der ouden zijn de kleinzonen” (Spreuken 17:6). Grootouders en kleinkinderen hebben vaak een zeer speciale band van liefde en gehechtheid. En volgens het blad Generations „is een ongekend aantal mensen in de Amerikaanse samenleving grootouder”. De oorzaak? „De langere levensduur en nieuwe ritmes in de levenscyclus van het gezin”, legt het artikel uit. „Veranderingen in het sterftecijfer en de vruchtbaarheid betekenen dat naar schatting driekwart van de volwassenen oud genoeg wordt om grootouder te worden . . . De meeste mensen van middelbare leeftijd worden rond hun 45ste grootouder.”

In sommige landen is een nieuwe generatie grootouders ontstaan. Velen raken echter steeds meer betrokken bij de zorg voor hun kleinkinderen. Zo zijn de zoon en ex-schoondochter van Gene en Jane gescheiden en is hun kind wisselend bij vader en moeder. „Wij proberen een handje te helpen door voor onze kleinzoon te zorgen terwijl onze zoon werkt”, legt Jane uit. Volgens een onderzoek besteden grootouders in de Verenigde Staten die op hun kleinkinderen passen daar gemiddeld zo’n veertien uur per week aan. Dat komt neer op arbeid ter waarde van maar liefst 29 miljard dollar per jaar!

Welke vreugden ervaren de hedendaagse grootouders? Voor welke uitdagingen zien zij zich gesteld? Op die vragen wordt in de volgende artikelen ingegaan.