Van onze lezers

Chirurgie Mijn man en ik danken Jehovah uit de grond van ons hart voor het artikel „Chirurgie zonder scalpel” (22 februari 1998). Mijn man zou een invasieve hersenoperatie ondergaan vanwege een arterioveneuze misvorming. Het artikel was als een antwoord op onze gebeden. Hij werd geopereerd volgens de in het artikel genoemde procedure en alles gaat goed.

L. J., Verenigde Staten

Russische pers Hartelijk bedankt voor het artikel „Russische pers prijst Jehovah’s Getuigen” (22 februari 1998). Ik wilde jullie laten weten dat het niet de eerste keer was dat ik tranen in mijn ogen had bij het lezen van een van jullie prachtige artikelen. Het is fantastisch om te weten dat de hele aarde eens zo mooi zal zijn als de nieuwe bijkantoorfaciliteiten van Jehovah’s Getuigen in Solnetsjnoje.

I. C. S. A., Brazilië

Ongelovige vader verandert Het artikel „Zijn hart werd geraakt” (22 februari 1998) deed me denken aan mijn eigen gezin. Mijn man is ook een ongelovige. Het artikel gaf mij de hoop dat ooit zijn hart zal worden geraakt.

S. M., Verenigde Staten

Gezin verzet zich tegen nazi’s Ik heb nog nooit zo’n mooie ervaring gelezen als die van Horst Henschel, in het artikel „Gemotiveerd door de loyaliteit aan God van mijn familie” (22 februari 1998). Tussen de paragrafen moest ik vaak even pauzeren omdat ik moest huilen. De vader van Horst was beslist iemand die standvastig bleef onder druk en zijn voorbeeld zal mij altijd zeer dierbaar zijn.

A. K., Verenigde Staten

De ervaring van Horst Henschel was heel ontroerend. Zijn moed en liefde voor Jehovah waren een stimulans voor mij. Ik zal nooit de woorden vergeten die hem aanmoedigden toen hij in de gevangenis zat: „Vreest niet hen die doden ’t lichaam.”

J. V. S., Brazilië

Ik ben tien jaar en wilde u vertellen hoe aanmoedigend het is te weten hoe Jehovah’s Getuigen toen moesten leven — dat als ze niet „Heil Hitler!” zeiden, ze misschien hun leven zouden verliezen. Maar de Getuigen bleven sterk en zeiden het niet.

R. B., Verenigde Staten

Raciale trots Ik was opgetogen toen ik het artikel „Jonge mensen vragen . . . Wat te denken van raciale trots?” (22 februari 1998) las. Vaak werd mij gevraagd: „Welke nationaliteit heb jij?” En omdat ik mijn afkomst niet kan nagaan, zei ik dan bij wijze van grap: „Vuilnisbakkenras!” Een reizende opziener zei: „Als iemand je vraagt wat je bent, zeg dan gewoon: ’Ik ben een van Jehovah’s Getuigen.’” Ik ben er trots op dat ik deel uitmaak van een organisatie die alle rassen als gelijkwaardig beschouwt.

D. H., Verenigde Staten

Ik ben veertien jaar en wil u bedanken voor het artikel. Mijn raciale trots was veranderd in racisme. Het artikel heeft me laten inzien dat wij in Jehovah’s ogen allemaal gelijk zijn.

I. P., Italië

Toen ik jong was, waren veel van mijn schoolvriendjes trots op hun ras en huidkleur en zeiden dat ze Spaans bloed hadden, terwijl ik bij een minderheidsgroep hoorde. Ik ontwikkelde een minderwaardigheidscomplex en een gebrek aan zelfrespect. Ik dacht soms: ’Ik haat mijn kleur!’ De raad in dit artikel heeft me geholpen mijn zelfrespect te herwinnen en tevreden te zijn met wat Jehovah mij heeft gegeven.

A. G., Filippijnen

Ik had echt een verkeerde kijk; ik dacht dat mensen die in rijkere landen werden geboren superieur waren. Uw artikel heeft me geholpen in te zien dat er eigenlijk maar één ras is — het menselijke ras.

L. G., Brazilië