Van onze lezers

Bejaarde ouders Mijn schoonvader is bedlegerig en alles moet voor hem gedaan worden. Door mentale en lichamelijke uitputting heb ik mijn geduld wel eens verloren en dingen gezegd waar ik later spijt van had. Toen ik de artikelen over „De zorg voor bejaarde ouders — Een uitdaging” las (8 februari 1994), werden mijn emoties mij dan ook de baas! Mijn innig gemeende dank voor het publiceren van dit materiaal. De artikelen zullen voortaan een steun voor me zijn bij het volbrengen van mijn taken.

T. H., Japan

Ik ben zestien jaar en mijn oma moet nu dag en nacht verzorgd worden. Zij woont zo’n 160 kilometer bij ons vandaan. Dat is dus een heel zware belasting voor mijn familie. Ik wil jullie daarom bedanken voor de artikelen. Ze waren erg opbouwend.

M. R., Verenigde Staten

Ik werk voor een maatschappelijke instantie die personen die hun bejaarde ouders verzorgen bijstand verleent. Meestal weigeren mijn collega’s alle bijbelse lectuur die ik hun aanbied. Maar op een recente vergadering van het personeel heb ik iedereen een exemplaar van de betreffende uitgave gegeven. Die hebben ze allemaal aangenomen! Ik zag één medewerkster er aan haar bureau in lezen.

B. H., Verenigde Staten

U raadde aan vleselijke broers en zussen rechtstreeks te vragen bij de verzorging te helpen. Ik geloofde dat niemand ooit zou weigeren als het gevraagd werd. Nu, ik kan u verzekeren dat ik mijn ouders al ruim tien jaar verzorg en dat toen ik mijn broers en zussen om hulp vroeg, zij ervoor pasten. Wij leven in een koude, liefdeloze wereld. Ik zou wel willen dat de mensen wakker werden en beseften dat je ouders verzorgen geen corvee is maar een voorrecht!

M. D., Verenigde Staten

De Schrift zegt dat het verzorgen van familieleden een christelijke plicht is. „Indien iemand niet voor de zijnen zorgt, en in het bijzonder voor hen die leden van zijn huisgezin zijn, dan heeft hij het geloof verloochend” (1 Timotheüs 5:8). — Red.

Ik heb de raad om tijd voor je partner en jezelf te maken werkelijk gewaardeerd. Ik heb dat nooit gedaan, denkend dat de verzorging van onze ouders vóór tijd met mijn man of tijd voor mezelf ging. Maar ik besef hoe wijs die raad is en ik ga proberen evenwichtiger te zijn in dat opzicht.

M. O., Verenigde Staten

Verhuizen Ik ben veertien jaar en ik zou u willen bedanken voor het artikel „Jonge mensen vragen . . . Waarom moeten we verhuizen?” (22 februari 1994) Toen ik negen was, werd mijn pa, die ouderling is, gevraagd naar een naburige gemeente te verhuizen. We zijn hier nu ruim vier jaar en zijn heel erg gesteld geraakt op de gemeente. Nu is mijn pa gevraagd weer naar een andere gemeente te verhuizen. De dag dat ons gevraagd werd te verhuizen, ontvingen wij dit tijdschrift. Het heeft mijn broer en mij geholpen het beter te verwerken. Het is een voorrecht als je gevraagd wordt te verhuizen, maar het is erg moeilijk om afscheid te nemen van al degenen van wie we zijn gaan houden.

L. B., Engeland

Racisme Net nu was ik in de gelegenheid uw uitgave van 22 augustus 1993 te lezen met daarin de serie „Zullen alle rassen ooit samengaan?” Ik stond versteld en was onder de indruk van uw onbevooroordeelde, inzichtelijke opvatting over dit complexe probleem. Ik heb onlangs een leergang geschiedenis aan de universiteit voltooid. Maar in slechts negen bladzijden gaf uw blad een beknopte geschiedenis, verklaring en oplossing! Het overtrof een heel semester van universitaire leerboeken en voordrachten.

R. J., Verenigde Staten