Mishandelde vrouwen — Een blik achter gesloten deuren
VROUWENMISHANDELING komt verontrustend veel voor. Het tijdschrift Psychology Today van juni 1985 bericht dat „één op de 10 vrouwen te eniger tijd gedurende haar huwelijk door haar man ernstig mishandeld (geslagen, geschopt, gebeten of erger) zal worden”. Een jaar later gaf het tijdschrift Family Relations te kennen dat de omvang van het probleem zelfs nog groter was, door te stellen dat „één op de twee vrouwen in de Verenigde Staten met huiselijk geweld te maken zal krijgen”. In Canada zal volgens een in 1987 verschenen rapport één op de tien vrouwen worden afgeranseld. In andere landen zijn de schattingen ongeveer hetzelfde.
Een Newyorkse officier van justitie komt met verdere gegevens die het groeiende probleem van de vrouwenmishandeling staven. „Geweld tegen vrouwen heeft in de Amerikaanse samenleving epidemische proporties aangenomen. Volgens schattingen van de FBI wordt er elke 18 seconden een echtgenote geslagen en worden er elk jaar wel 6 miljoen vrouwen mishandeld.” Er is vastgesteld dat er „meer vrouwen met verwondingen in het ziekenhuis terechtkomen wegens mishandeling door hun man dan wegens alle verkrachtingen, berovingen en auto-ongelukken te zamen”. Zo’n 4000 vrouwen worden er jaarlijks gedood.
Als de mishandeling een goed bewaard familiegeheim is, zullen degenen die de echtgenoot het naast staan — zijn beste vrienden, collega’s of familieleden die niet in hetzelfde huis wonen — misschien nooit vermoeden dat hij zijn vrouw slaat. Hij functioneert misschien goed op zijn werk en in de maatschappij en vaak zien zijn collega’s naar hem op als een voorbeeldige echtgenoot. Veel mannen die hun vrouw slaan, zouden een vechtpartij in een bar, op straat of op het werk uit de weg gaan. Velen zouden hun laatste cent weggeven om iemand in nood te helpen.
Wanneer het echter hun huwelijkspartner betreft, kan de kleinste kleinigheid — een maaltijd die niet op tijd klaar is, een verkeerd gekozen maaltijd, de stijl van haar kleding die hem niet zint en haar wens om naar iets anders op de televisie te kijken dan hij — een gewelddadige woedeaanval ontketenen. Een Britse studie over mishandelde vrouwen onthulde dat in 77 procent van de gevallen de afranselingen niet door een ruzie waren voorafgegaan. Berichten tonen aan dat in veel gevallen de mishandelingen worden ontketend door zo iets „onbeduidends als het feit dat de vrouw zijn spiegelei met een kapotte dooier serveert of haar haar in een paardestaart draagt”.
Een echtgenoot die zijn vrouw sloeg, gaf toe dat hij „ontplofte omdat zijn vrouw zich helemaal in het laken gerold had”. „Ontplofte” betekende in dit geval dat hij haar het bed uit schopte en haar hoofd vervolgens zo hard tegen de grond sloeg dat zij er een hersenschudding aan overhield. Eén mishandelde vrouw die jarenlang door haar man geslagen was, zei: „Wanneer ik met tafeldekken iets specifieks was vergeten, kon dat al een afranseling tot gevolg hebben.”
Een vrouw die drie en een half jaar getrouwd was geweest, schatte dat zij in haar huwelijk ongeveer zestigmaal geslagen was. „Hij mocht mijn vriendinnen niet”, zei ze. „Geleidelijk aan hield ik ermee op hen te bezoeken.” Uiteindelijk bezocht zij ook haar familie niet meer omdat hij hen niet mocht. „Als ik probeerde te bellen, was dat reden genoeg voor een volgend pak slaag”, legde zij uit. Een andere mishandelde vrouw zei: „Ten slotte vroeg ik bij alles wat ik zou gaan doen zijn mening — wat wij zouden eten, hoe ik de meubels moest neerzetten.”
Studies wijzen uit dat vrouwen meestal ’s avonds, ’s nachts of in de weekeinden worden geslagen. Dientengevolge worden eerstehulpafdelingen van ziekenhuizen eerder met een zwaar mishandelde vrouw geconfronteerd dan haar huisarts. Tot de verwondingen waarvoor mishandelde vrouwen zich laten behandelen, behoren vaak bloedende wonden, vooral aan het hoofd en in het gezicht. Inwendige verwondingen komen veelvuldig voor — hersenschuddingen, gesprongen trommelvliezen en vooral als de vrouw zwanger is, verwondingen in de onderbuik. Vaak zijn de sporen van een wurgpoging zichtbaar aan de hals. In veel gevallen moeten gebroken botten worden gezet — kaakbeenderen, armen, benen, ribben en sleutelbeenderen. Andere slachtoffers worden misschien naar brandwondencentra gestuurd voor de behandeling van door kokende vloeistoffen of zuur veroorzaakte brandwonden.
Eén schrijver zei over mannen die hun vrouw mishandelen: „Deze knapen zijn een ware verschrikking. Zij sluiten vrouwen op in hun kamer, zij breken hun botten, verminken hen. Zij snijden hen met messen, proberen medicijnen op hen uit, stompen hen in het gezicht, de maag, de boezem. Zij houden een geweer tegen hun hoofd — en zij doden hen.” Het is bekend dat mannen hun vrouw aan bed hebben geketend, de auto onklaar hebben gemaakt door de bedrading los te trekken en gedreigd hebben de vrouw en haar kinderen te doden als zij zou proberen weg te lopen. De lijst van tragedies is eindeloos.
Behalve de veel voorkomende lichamelijke mishandeling zijn er nog de bedreigingen en beschuldigingen, de scheldpartijen, de depressiviteit, de nachtmerries en de slapeloosheid.
Wat voor een man zou zijn huwelijkspartner — een vrouw tegen wie hij misschien vaak zegt dat hij van haar houdt en niet zonder haar kan — op zo’n tragische wijze mishandelen? Beschouw zijn profiel in het volgende artikel.