Beleef dat de bossen zich verheugen!

AAN de waarheid dat ’alleen God een boom kan maken’, een dichtregel van de Amerikaanse dichter Joyce Kilmer, aan wiens veelbelovende leven de Eerste Wereldoorlog voortijdig een eind maakte, zou de dichter passend kunnen hebben toegevoegd, ’en alleen God kan een boom in leven houden’.

In weerwil van de strijdleus „Red onze bossen”, hebben menselijke pogingen om de bossen te beschermen slechts beperkt succes gehad. Zelfs het „goede nieuws” dat een in september 1986 uitgebracht rapport te melden had, biedt weinig soelaas. Het spreekt over „een stabilisatie op hoog niveau”, wat in huis-, tuin- en keukentaal wil zeggen dat de bossterfte zich nog steeds uitbreidt, maar minder snel dan in de voorgaande jaren.

Volgens een vooraanstaande Duitse krant worden steeds meer geleerden getroffen door een gevoel van hopeloosheid. De krant haalt professor Peter Schütt aan van het Bosbouwinstituut van München die onlangs tot een bezorgd publiek zei: „Laten wij onszelf niet voor de gek houden. Lang geleden hebben wij de grenzen van ons kunnen bereikt.” Hij waarschuwde dat als de huidige pogingen om de luchtvervuiling terug te dringen, falen, „ons absoluut niets meer overblijft om te proberen”.

En hoe kunnen de vooruitzichten op een oplossing voor het probleem van de luchtvervuiling worden beschreven? Somber, treurig of grauw, vult u zelf maar in. „De kwaliteit van de lucht is niet verbeterd”, verklaart de Zwitserse krant Die Weltwoche. Terwijl „plantkundigen nog steeds bezig zijn met tijdverslindend, nauwgezet werk, in een poging vast te stellen welke vervuilende stof welke boom en tot in welke mate aantast, . . . beginnen de eens ontstelde automobilisten hun zelfvertrouwen te herwinnen en rijden zij harder dan raadzaam is. De verkoop van auto’s met katalysator is tot staan gekomen . . . Er is niet veel veranderd aan wat maar ook, behalve dat de golf van opwinding [over het Waldsterben] al lang tot het verleden behoort.”

Een realistische oplossing staat voor de deur

Geloven dat het Waldsterben met succes door mensen kan worden opgelost, is onrealistisch. Waarom? Omdat het hun aan de nauwkeurige kennis ontbreekt over zowel de oorzaken ervan als over doeltreffende bestrijdingsmethoden. Bovendien ontbreekt het mensen aan de macht om de natuurkrachten zoals weerspatronen en ecosystemen te beheersen. Bovendien verhindert overgeërfde zelfzucht hen om persoonlijke belangen opzij te zetten ten gunste van het gemeenschappelijk welzijn.

Niettemin zijn er redenen voor optimisme. De bijbelse chronologie en tastbare feiten wijzen erop dat Gods koninkrijk waar zo lang om gebeden is, voor de deur staat. De oprichting van deze regering werd bijna 1900 jaar geleden als volgt voorzegd: „Wij danken u, Jehovah God, de Almachtige, die is en die was, dat gij uw grote kracht hebt opgenomen en als koning zijt gaan regeren. Doch de natiën ontstaken in gramschap, en úw gramschap kwam, en de bestemde tijd . . . om hen te verderven die de aarde verderven” (Openbaring 11:17, 18). Spoedig zal zoals beloofd „de bestemde tijd” aanbreken waarop God „hen [zal] verderven die de aarde verderven”, met inbegrip van de vervuilers die zijn bossen verderven.

Onder de goddelijke heerschappij zal de gehoorzame mensheid worden onderricht hoe luchtvervuiling en het bijprodukt ervan, bossterfte, kan worden voorkomen. Stelt u zich eens voor hoe de aarde zich symbolisch gesproken zal verheugen wanneer het natuurlijk evenwicht zal zijn hersteld, en welke positieve gevolgen dat zal hebben op het klimaat, de landbouw en gezondheid. „Laat de aarde blij zijn, en laat men onder de natiën zeggen: ’Jehovah zelf is koning geworden!’ . . . Laten terzelfder tijd de bomen van het woud losbreken in vreugdegeroep” (1 Kronieken 16:31-33). Hersteld tot een toestand van grotere pracht en gezondheid dan ooit tevoren, zullen „de bomen van het woud” inderdaad elke reden hebben om ’los te breken in vreugdegeroep’.

Voordat die tijd aanbreekt, zou de bossterfte best nog ernstiger vormen kunnen aannemen. In september 1986 schreef de eerder genoemde krant: „Cultuurgewassen in de laaglanden beginnen weg te kwijnen; kersebomen in het noordwesten van Zwitserland hebben hun levenskracht verloren, en boeren vragen landbouwfunctionarissen om raad.” Een overeenkomstige situatie in Duitsland leidde onlangs in de staat Baden-Württemberg tot de start van een onderzoek naar het verband tussen luchtvervuiling en beschadigde fruitbomen. Hoewel momenteel nog geen cijfermateriaal beschikbaar is, wordt gemeld dat naar de mening van geleerden vooral steenvruchten gevaar lopen.

Bij dergelijke berichten denken bijbelonderzoekers wellicht aan Habakuk 3:17. Sprekend over onze dagen, zegt de tekst: „Al bloeit zelfs de vijgeboom niet, en is er geen opbrengst aan de wijnstokken, al loopt het werk van de olijfboom werkelijk op een mislukking uit, en brengen zelfs de terrassen werkelijk geen voedsel voort.”

Als u echter op God uw vertrouwen hebt gesteld en zijn Koninkrijksregering ondersteunt, zult u net als Habakuk geen reden hebben om te vrezen (Habakuk 3:18). Integendeel, u zult elke reden hebben om de toekomst met optimisme te bezien en u te verheugen. Het probleem van bossterfte zal binnenkort worden opgelost — blijvend en volkomen. Ook u kunt het beleven dat de bossen zich verheugen — te zamen met de gehele mensheid!