Een blik op de wereld

Perverse video’s

Een open-hartoperatie waarbij de patiënt door hartstilstand overlijdt, executies van revolutionairen door vuurpelotons, een ter dood veroordeelde op de elektrische stoel en een wildopzichter die dodelijk wordt toegetakeld door een alligator, zijn slechts enkele van de sterfscènes die nu te zien zijn op videocassettes die u kunt huren. Een uit drie banden bestaande serie getiteld Faces of Death toont op gruwelijke wijze niets aan de verbeelding overlatende filmfragmenten van stervende mensen. Hoe reageert het publiek op deze videoserie? „We hebben de banden geen dag binnen”, vertelde een bediende van één videoverhuurbedrijf in Virginia Beach aan The Virginian-Pilot and the Ledger-Star, een krant in de Amerikaanse staat Virginia. „Zo gauw ze worden ingeleverd, neemt de volgende klant ze al weer mee.” Eén boze kijkster die bezwaar maakte tegen de inhoud van de film, is een campagne begonnen om de plaatselijke videotheken ertoe te brengen de videofilms uit hun collectie te verwijderen. Haar commentaar: „Het is pornografie van het geweld.”

Kostbare bescherming

Daar winkeldiefstal de Amerikaanse detailhandel ongeveer $30 miljard per jaar kost, is het geen wonder dat er een groeiende produktie is van middelen om winkeldiefstal te voorkomen. Hiertoe behoren diverse produkten voor zogeheten elektronische artikelbeveiliging. Het zijn plastic schijfjes, bevestigd aan artikelen zoals kleding, of magnetische draadjes, zo „fijn als een mensenhaar”, of „een elektronisch circuit dat is ingebouwd in het prijskaartje”. De beveiliging kan worden verwijderd of gedeactiveerd wanneer u uw aankoop aan de kassa betaalt. De klanten van de winkels die zich van deze middelen bedienen, moeten de winkel verlaten via een poortje of langs een apparaat dat een signaal geeft als het elektronisch alarm niet op juiste wijze is gedeactiveerd. De verkoop van dergelijke systemen heeft reeds de $150 miljoen bereikt.

Nieuwe remedie tegen verkoudheid?

Waarom schijnen Noorse houthakkers zelden kou te vatten? Volgens dr. Olav Braenden komt het door de houtrook die zij inademen, meldt de Londense Times. Een verkoudheidsvirus heeft een goede toevoer van zuurstof nodig om zich te kunnen vermenigvuldigen. Het kan echter worden tegengegaan door vitamine B en C en ook, naar men denkt, door polyfenolen. Deze stoffen, die worden aangetroffen in de rook van Noors hout, beperken de toevoer van zuurstof naar het neusslijmvlies. Volgens het bericht zijn neusdruppels met deze drie bestanddelen getest op 300 man personeel van de Noorse luchtmacht en zijn ze bij 82 procent succesvol gebleken. „Het is belangrijk om de druppels bij de eerste symptomen van een verkoudheid te gebruiken,” benadrukt de leider van het onderzoek dr. Anton Rodahl, „voordat het virus enige schade heeft aangericht aan het epitheel [bovenlaagje] van het neusslijmvlies.” Het middel is dit jaar in Noorwegen in de handel gekomen.

Aanbidding per telefoon

Japanse schoolkinderen die erop gebrand zijn op een goede school te komen, maken gebruik van de technologie om een beroep te doen op hun goden. Hoe dat zo? Volgens de Asahi Sjimboen, een Tokiose krant, voert een leerling zijn naam, adres en schooljaar en de naam van de gewenste school in op een beeldtelegrafietoestel dat gekoppeld is aan een telefoon. Deze informatie wordt vervolgens doorgeseind aan een sjintô-tempel waar een priester de gegevens uitleest en voor de somma van 3000 yen (ƒ 40) een smeekbede voor hem opzendt. Tempelautoriteiten zeggen: „Het geniet natuurlijk de voorkeur om persoonlijk voor het altaar te komen aanbidden.” Maar een priester van de Dazaifoe Tenmangoe in Kioesjoe, de populairste aan onderwijs gewijde tempel in Japan, verklaarde dat slimme lieden die in de buurt van de tempel wonen, bedragen van 20.000 yen (ƒ 280) hebben gevraagd om aanbidders te vertegenwoordigen. De priesters maakten er bezwaar tegen dat aanbidding tot een handeltje werd gemaakt door mensen die niet met de tempel verbonden zijn. Zij besloten: „Telegrafische beeldoverbrenging brengt ook de gevoelens van het hart over. Het effect is hetzelfde”, en boden vervolgens tegen een lagere prijs hun diensten aan.

’Survival-cards’

Hoe slachtoffers van een lawine door de reddingsploegen gevonden moeten worden, heeft zowel skiërs als bergbeklimmers lange tijd zorgen gebaard. Hoewel er verschillende soorten zendontvangapparaatjes bestaan, worden ze weinig gebruikt wegens de hoge kosten en omdat men sommige met batterijen uitgeruste modellen toch eigenlijk te zwaar en te groot vindt. Een groep Franse onderzoekers werkt echter aan een nieuw idee — geen credit-cards maar ’survival-cards’, overlevingskaartjes. Elke skiër of bergbeklimmer zou ze op de borst en rug kunnen dragen, en ze zouden niet meer dan een paar dollar hoeven te kosten, er zouden geen batterijen aan te pas komen en ze zouden ongeveer het formaat hebben van een credit-card. Hoe werken ze? Het Franse dagblad Le Figaro bericht dat ze als spiegels een deel van het radiosignaal weerkaatsen naar de reddingsploeg die met een vrij krachtige zender is uitgerust. In proefnemingen met prototypen zijn de onderzoekers er reeds in geslaagd mensen op te sporen die onder 9 meter sneeuw bedolven waren.

Stelen van de regering

Een recente inventarisatie van de bezittingen van de Canadese regering bracht aan het licht dat er jaarlijks voor een waarde van 3 tot 4 miljoen dollar aan overheidseigendommen zoek raakt. Hoewel de goederen officieel zijn opgegeven als vermist, gaf men toe dat ze „waarschijnlijk gestolen” waren. Tot de vermiste dingen behoorden volgens het bericht in The Toronto Star flessen drank, kleurentelevisies, schrijfmachines, bureaulampen, dictafoons, kleinbeeldcamera’s, overheadprojectors, calculators, een buitenboordmotor en een diepvriezer. Er kwam nog een andere vorm van stelen van de overheid aan het licht: er verdween namelijk bijna $60 miljoen via de werkloosheidsuitkeringen aan personen die zich ten koste van het systeem probeerden te verrijken. „Er waren 180.458 gevallen van fraude”, aldus The Globe and Mail. Gelukkig werd van die verliezen „$32,3 miljoen weer geïnd”.

Kenmerkend babygehuil

Kan een moeder het gehuil van haar eigen baby onderscheiden van dat van andere zuigelingen? Ja, bericht de Londense Sunday Times. Maar moederlijke intuïtie gaat zelfs nog verder, luiden de bevindingen van dr. Alain Lazartigues, een kinderpsychiater in het ziekenhuis La Pitié Salpetrière in Parijs. Aan de toonhoogte kan de moeder ook horen waarom het kind huilt, of het honger heeft, verschoond moet worden, boos is of ziek. Honger, de meest algemene oorzaak voor baby’s gehuil, levert een hoge toon op tussen de 270 en 450 hertz en varieert van de 80 tot 85 decibel. Kreten van pijn, woede, frustratie en plezier, zo zegt de arts, hebben eveneens hun unieke akoestische karakteristieken. Hij merkte op dat bij bepaalde ziekten het gehuil nuttig kan blijken om de diagnose te stellen.

Oorlogsveteranen en oorlog op de tv

Geweld en oorlog keren regelmatig op de televisie en in de journaals terug. Vooral filmmakers vertonen de neiging om oorlogvoering te verheerlijken. Maar oorlogsveteranen die de bittere verschrikkingen van de oorlog hebben ondergaan, vinden zulke uitzendingen zelden onderhoudend. Stan Knorth, een nu 90-jarige veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, vertelde de St. Louis Magazine: „Wanneer ik al dat schieten en zo meer op de tv zie, zet ik hem uit.” De reden? „Ik kan er niet tegen. Ik wil het mij niet herinneren”, verklaarde Knorth.

Chronische slapeloosheid

Een man die leed aan chronische slapeloosheid, heeft negen maanden lang niet geslapen en is toen gestorven, bericht de Evening Press van Dublin (Ierland). Professor Elio Lugaresi, neuroloog aan de Medische Faculteit van de Universiteit van Bologna, verklaarde in zijn beschrijving van de doodsoorzaak dat de zeldzame ziekte invloed uitoefent op de thalamus, een tot de hersenen behorend zenuwcircuit dat zorgt voor de uitwisseling van boodschappen tussen het lichaam en de hersenen. Toen de communicatie werd verbroken, „gedroeg het hersencentrum zich als een motor die niet uitgeschakeld kon worden”. Hoewel het slachtoffer probeerde tegen de ziekte te vechten, werd hij de veertiende van zijn familie die sinds 1822 is gestorven aan slaapgebrek. Lugaresi’s rapport over de kwestie heeft andere geleerden attent gemaakt op de kennelijke rol die overerving en de thalamus spelen bij ernstige gevallen van slapeloosheid. Lugaresi legt uit: „Wij weten hoe de ziekte werkt, maar wij kunnen ze op geen enkele manier stoppen.”