„Durf me eens op te eten!”

Zelfs als een vijand het erop zou wagen, zou het hem niet gemakkelijk vallen. Wanneer kogelvissen geprikkeld raken, pompen ze hun lichaam op tot een ronde bal. Dat maakt het doorslikken er niet gemakkelijker op. Bovendien komen er, wanneer ze zich opblazen, uit kleine huidopeningen plotseling duizenden scherpe holle stekels te voorschijn. Zo’n speldekussen doorslikken levert wel een rauwe keel op.

Als dit alles nog niet genoeg is om een aanvaller af te weren, en hij erin slaagt de kogelvis te verzwelgen, dan beginnen de moeilijkheden pas goed. Kogelvissen zitten vol tetrodoxine. Tetrodoxine is een van de vergiften uit de zee die men het beste kent.

Niettegenstaande dat wordt zijn vlees zeer hoog aangeslagen door oosterse fijnproevers. De Japanners noemen hem ’fugu’, en men eet hem zelfs rauw als voorgerecht in sashimi. Elk jaar moeten velen dit met de dood bekopen. Het boek Undersea Life verklaart:

„Ondanks het gevaar genieten fugufanaten nog altijd van de milde euforie, de warmte en koude die door hen heen golven, en de tintelingen die door ’gecontroleerde’ doses van het gif worden veroorzaakt, alsook van de ongewone smaak van het vlees. Aangezien zelfs bij een ernstige maar nog niet dodelijke tetrodoxinevergiftiging al hevig transpireren, hoofdpijn, misselijkheid, bloedingen, diepe schijnbare coma zonder bewustzijnsverlies en soms totale spierverlamming tot de symptomen behoren, is het verbazingwekkend dat liefhebbers van sashimi zich niet tot tonijn en zeebaars beperken.” — Blz. 180.