Grotestadsscholen onder de loep

Kinderen brengen een groot deel van hun dag op school door. De school kan een verregaande invloed uitoefenen. Toch hebben veel ouders er maar een vaag idee van hoe het er op de scholen uitziet. Ontwaakt! werpt daarom een blik op de onderwijssituatie in vier verschillende landen, te beginnen bij de Verenigde Staten.

IN april 1983 werd een in opdracht van de Amerikaanse regering samengesteld rapport vrijgegeven dat zowel ouders als onderwijskundigen verontrustte. Het droeg de dreigende titel Een natie in gevaar. Het rapport, dat was samengesteld door een uitgelezen gezelschap van deskundigen, begon met de uitspraak: „Onze natie verkeert in gevaar . . . De scholen, die het fundament zijn van onze maatschappij, worden op het ogenblik aangetast door een rijzend getij van middelmatigheid dat niets minder dan onze toekomst als natie en als volk bedreigt.” De bewijzen:

◼ „Gemeten volgens de eenvoudigste eisen van alledaags lezen, schrijven en begrijpen zijn ongeveer 23 miljoen volwassen Amerikanen functioneel analfabeet.”

◼ „Ongeveer 13 procent van alle zeventienjarigen in de Verenigde Staten kan als functioneel analfabeet worden beschouwd.”

◼ „De gemiddelde prestaties van middelbare scholieren bij de meeste standaardtoetsen liggen thans lager dan 26 jaar geleden.”

Na het uitbrengen van dit rapport is er zeer kritisch aandacht besteed aan de Amerikaanse scholen. Maar misschien zijn de onderwijsproblemen in Amerika nergens zo duidelijk als op de grotestadsscholen. Ze hebben te lijden onder een fatale combinatie van krimpende financiële middelen en uitdijende klassen. Lage salarissen, geweld in de klas en enorme aantallen uitvallers ontmoedigen veel bekwame leraren of jagen hen zelfs op de vlucht. Sommige gezinnen reageren op dit alles door hun kinderen naar particuliere scholen of scholen in de voorsteden te sturen.a

Het beeld dat boeken en artikelen geven van de problemen op de scholen in grote steden is echter niet compleet. Daarom besloot een verslaggever van Ontwaakt! met de hulp van een vriend die inspecteur bij het onderwijs is, persoonlijk op enkele scholen te gaan kijken. Hij bericht het volgende:

Een blik op de onderwijswereld

„Wij staan voor een van de grootste lagere scholen in de stad. Tientallen spijbelende jongelui hangen uitdagend rond op het schoolterrein. ’Ze kunnen niet genoeg schoolpersoneel betalen om er achterheen te zitten’, legt mijn vriend en gastheer uit.

De school vertoont tekenen van stedelijk verval. Wij melden ons op het kantoor van het schoolhoofd en proberen ons verstaanbaar te maken boven de oorverdovende herrie van stemmen, schrijfmachines en rinkelende telefoons. Het hoofd ziet er vermoeid en afgetobd uit, en het is pas 10 uur. Hij staat ons hoffelijk te woord en dan gaan wij een kijkje nemen in ons eerste lokaal.

Daar treffen wij een energieke jonge man die laat zien waartoe een goede onderwijzer in staat is. ’Waarover willen jullie iets leren?’ vraagt hij zijn leerlingen. ’Een dier met zijn tong in zijn neus, een wandelende boom in Florida of een vogel die niet kan vliegen?’ Nieuwsgierig kiezen de kinderen voor het eerste, de miereneters. Gretig slaan zij hun leerboeken open voor een doodgewone oefening in begrijpend lezen. Maar hun onderwijzer heeft bereikt dat zij willen leren.

De stedelijke scholen zijn studies in tegenstellingen. Nu brengen wij een bezoek aan een school die weliswaar oud maar smetteloos schoon en netjes is. Er hangen geen kinderen buiten rond. Op de gangen is het stil. ’Deze school heeft een goede directeur’, legt mijn gastheer uit.

Helaas hebben zelfs doeltreffende bestuurders met reusachtige problemen te kampen. Bureaucratische rompslomp die de onderwijzers bezighoudt met formulieren invullen in plaats van met lesgeven. Wetten die de discipline op school bemoeilijken. Onderwijzers die vrezen dat zij er zelf emotioneel en fysiek onderdoor zullen gaan. Leerlingen die weigeren te leren maar wel diploma’s eisen. Geld dat aan de fondsen voor boeken en leermiddelen wordt onttrokken om de hemelhoge kosten van vandalisme te betalen. Het is nog een wonder dat de grotestadsscholen er zoveel van terechtbrengen!”

Gelukkig zegt de Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching: „Wij geloven . . . dat er verbetering begint te komen in het Amerikaanse openbaar onderwijs.” Er is echter maar één manier om erachter te komen op wat voor school uw kind zit: Ga er zelf kijken.

[Voetnoten]

[Inzet op blz. 4]

„De scholen, die het fundament zijn van onze maatschappij, worden op het ogenblik aangetast door een rijzend getij van middelmatigheid.” — Een natie in gevaar.

[Kader op blz. 3]

Problemen op Amerikaanse scholen

„Veel traditionele en degelijke leergangen zijn vervangen door materiaal dat het best te omschrijven valt als educatief amusement.” — The Literacy Hoax, door Paul Copperman.

„Het probleem van druggebruik is overal doorgedrongen . . . Wat misdaad betreft, zijn de scholen een verlengstuk van de straat geworden.” — Professor Lewis Ciminillo, Indiana University Northwest.

„De schoolbevolking van onze natie is de afgelopen 15 jaar radicaal veranderd, met een grote toename in het aantal kinderen uit uiteengevallen gezinnen en gezinnen die in armoede leven.” — The Express, Easton.

Er „heeft een verontrustende daling plaatsgevonden in de kwaliteit van de leerkrachten”. — U.S.News & World Report.

„Discipline voor de leerlingen, ook inzake spijbelen en druggebruik, is de meest dringende kwestie waarvoor de Denver Board of Education zich geplaatst ziet.” — Rocky Mountain News.

„Veelvuldig zijn leerlingen in het bezit van messen en vuurwapens, en 100 scholieren hebben een petitie ondertekend waarin gevraagd wordt om een metaaldetector bij de deur.” — The New York Times.