Van onze lezers

Wanneer zij het huis verlaten

Mijn hartelijke dank voor uw voortreffelijke artikel „Waarom het ouders zo zwaar valt hun kinderen los te laten” [Nederlandse uitgave van 8 juni 1983]. Volkomen levensecht. U wist wat ik voelde en maakte dat ik waardering kreeg voor mijn huidige rol, een raadgeefster en geen verzorgster meer, maar toch nog altijd een ouder van vier kinderen.

M. M., New Jersey (VS)

Uw artikelen over „Wanneer zij opgroeien en het huis verlaten” zijn werkelijk een zegen voor mij geweest. Ons enige kind, een dochter, wordt over een paar maanden negentien. De gedachte dat zij te zijner tijd het huis zal verlaten, is mij een kwelling. Ik voel echter dat ik met behulp van deze voortreffelijke artikelen de noodzakelijke veranderingen in mijn houding kan aanbrengen en tegen de tijd dat mijn kind het huis uit gaat, daar beter op voorbereid zal zijn.

A. R., Oklahoma (VS)

Mijn vrouw en ik hebben erg genoten van jullie artikelen over het opgroeien en ’uitvliegen’ van kinderen. De artikelen zijn realistisch en vormen voor iedereen een aanmoediging om kinderen juist op te leiden en ervoor te zorgen dat zowel ouders als kinderen voorbereid zijn op de tijd dat de kinderen het huis verlaten. Ik zou graag op één punt commentaar willen geven. In uw artikel zegt „Bob” over zijn zoons die een krantenroute hebben: „Al viel de regen bij bakken uit de hemel, ik ging ze niet met de auto rondrijden!” Dit is niet bedoeld als kritiek; de hoofdzaak is dat alles voor het gezin goed uitpakte. Bij mij deed zich een soortgelijke situatie voor, maar ik pakte die anders aan, wat ook voor alle betrokkenen goede resultaten bleek te hebben. Onze twee jongens begonnen al op heel jonge leeftijd kranten rond te brengen, en dit hebben ze zo’n tien jaar gedaan totdat ze oud genoeg waren voor ander werk. Toen zij hun krantenroute opgaven, hadden zij samen een totaal van 485 adressen waar zij iedere dag de krant moesten brengen. Ik hielp hen wel als het pijpestelen regende of als ze ziek waren, en ook ’s zondagsmorgens vroeg zodat wij allemaal op tijd op de gemeentevergadering konden zijn. Ik kreeg er heel wat voor terug, hun medewerking, hun hulp in vele opzichten en het feit dat ze altijd bereid waren boodschappen te doen.

G. K., West Virginia (VS)

Wij zijn het ermee eens dat er heeft wat verschillende juiste en succesvolle manieren zijn om overeenkomstige situaties aan te pakken. Gelukkig de ouder die onderscheidt wat nodig is. — Red.

Paramedics

Heel veel dank voor het artikel „Een paramedic vertelt zijn verhaal” [22 mei 1983]. In 1969 overkwam mij een ernstig auto-ongeluk en toen was dit soort van hulpverlening nog niet beschikbaar. Ervaringen zoals deze zijn bijzonder nuttig vandaag de dag. Ze vormen een aanmoediging voor ons.

D. W., South Carolina (VS)

Het had niet mooier kunnen treffen! De dag waarop mijn man zijn opleiding tot paramedic voltooide, ontvingen wij het tijdschrift in de brievenbus. Natuurlijk moesten wij het meteen lezen. Paramedics zetten zich in om mensenlevens te redden, maar nog veel belangrijker is het werk om mensen in geestelijk opzicht te redden.

W. P., Colorado (VS)

Uw artikel „Een paramedic vertelt zijn verhaal” was werkelijk fascinerend. Ik vond de oprechtheid en toewijding van de hoofdpersoon ten opzichte van zowel zijn werk als zijn overtuiging heel treffend, en het heeft mij een nieuwe impuls gegeven om mijn eigen overtuigingen opnieuw te beschouwen.

D. B., Engeland

Diefstal voorkomen

In uw artikel „Er zijn manieren om diefstal te voorkomen” [22 mei 1983] adviseerde u om bij een vakantieperiode de post en krantenbezorgers daarvan op de hoogte te brengen. Ik was onlangs aanwezig op een door de politie georganiseerde voorlichtingsbijeenkomst. Nadat zich twee gevallen van inbraak hadden voorgedaan, wilde men de flatbewoners instrueren hoe wij onze bezittingen beter kunnen beschermen. Als heel belangrijk punt beklemtoonde men hier de bezorging van post en kranten NIET te onderbreken. Vooral krantenjongens moesten wij niet vertellen dat wij in een bepaalde periode op vakantie zouden zijn. De agent zei dat de betreffende krantenjongen niet oneerlijk hoeft te zijn, maar dat er in de groep op het punt waar de kranten voor bezorging afgehaald worden, iemand anders kan zijn die wel oneerlijk is en dat die het adres kan noteren, waarna er een inbraak volgt. Laat een vertrouwde vriend alle post en bezorgde kranten ophalen en tot uw terugkomst voor u bewaren.

R. M., Oregon (VS)

Goede suggestie. De bedoeling van de tip in het artikel was om niet iedereen die langs loopt, te laten zien dat u weg bent. — Red.