U kunt hen met een gerust gevoel loslaten!

WIJ zijn te weten gekomen dat de drang om volwassen kinderen te blijven koesteren, niet zo gemakkelijk beteugeld kan worden. Het kan moeilijk zijn hen los te laten. Het kan betekenen dat u uw adem inhoudt (en op uw tong bijt) terwijl u hen het leven ziet induiken. U moet uw beeld van hen als poezelige baby’s maar definitief wegbergen en hen aanvaarden als volwassenen. U moet hen hun eigen beslissingen laten nemen en hun eigen fouten laten maken, terwijl u hun laat weten dat u er altijd nog bent als zij u nodig hebben.

U zult altijd een ouder zijn en u zult er nooit mee ophouden om uw kinderen te geven of u zorgen te maken om hen. Maar uw bezorgdheid dient getemperd te worden door het aanvaarden van hun onafhankelijkheid en door de wetenschap dat u hen hebt opgeleid en morele waarden hebt meegegeven. U kunt erop vertrouwen dat zij zullen slagen in het leven!

U hoeft dus niet in paniek te raken bij het visioen van een leeg nest. Uw kinderen te laten gaan, betekent slechts dat zich nieuwe vergezichten openen, nieuwe mogelijkheden aandienen, zelfs een kans opnieuw wat romantiek in uw huwelijk te brengen. Het huis zal de eerste tijd leeg lijken. Na jaren de zorg voor een gezin te hebben gehad, zult u zich moeten aanpassen.

Maar het leven is niet geëindigd. U bent weer op uw uitgangspunt teruggekomen. In het begin was u alleen met uw huwelijkspartner. Toen kwamen er in snelle opeenvolging kinderen. De jaren gingen vlug voorbij, veel vlugger dan u zich ooit had kunnen voorstellen. En nu zijn de kinderen de een na de ander opgegroeid en het huis uit gegaan. U bent weer terug waar u begonnen bent: u bent weer alleen met de persoon met wie u naar uw gelofte de rest van uw leven zou doorbrengen. Maar deze levenspartner was er al voordat de kinderen zelfs maar verwekt waren, en moet u nog steeds erg dierbaar zijn.

Ga opnieuw een heleboel aandacht aan elkaar besteden. „Je kunt nu de keuken binnenlopen en je vrouw bij het aanrecht een kus geven”, zegt een vader, „terwijl je dat misschien niet kon doen toen de kinderen er nog waren.” Nu hebt u meer tijd om te praten, om te reizen, om van elkaar te genieten. U bent misschien zelfs in staat om uw dienst voor God uit te breiden.

Zelfs de weduwe of weduwnaar of de alleenstaande ouder hoeft zich niet door eenzaamheid verpletterd te voelen. „Doe dingen voor anderen!” spoort Carmen aan. „Ik kan ook wel in een hoekje gaan zitten huilen over de dood van mijn man”, zegt zij, „maar ik heb geleerd druk bezig te zijn. Ik zie ernaar uit anderen uit te nodigen en aan te moedigen.”

’Maar ik ben bang dat mijn kinderen me zullen vergeten!’ is uw vrees. U hoeft dat niet te denken. Nu uw kinderen op zichzelf staan en zelf in hun levensonderhoud moeten voorzien, zullen zij vaak terugdenken aan thuis en aan de warme genegenheid en liefde die hun daar werd betoond. Van tijd tot tijd zullen zij opbellen en laten weten hoe zij het maken. Misschien vragen zij zelfs uw wijze raad. En soms zullen zij u komen opzoeken; niet zo vaak als u zou willen, maar vaak genoeg om te bewijzen dat zij nog steeds van u houden.

Omdat u genoeg van uw kinderen hield om hen te laten gaan bent u hen niet kwijtgeraakt. Het vuur van de liefde dat u in hun harten hebt ontstoken, zal niet uitdoven — tenzij u het verstikt. Onzelfzuchtige liefde is onverbrekelijk en zal groeien, ongeacht de afstand. „De liefde faalt nimmer.” — 1 Kor. 13:8.

Een waarderende zoon, die al het huis uit was en op het punt stond te gaan trouwen, verzekerde zijn ouders: „Ik wil jullie laten weten dat ik heel veel van jullie houd en jullie erg mis. Maar de bijbel zegt dat een man zijn vader en zijn moeder zal verlaten. Ik zal mijn best doen de familienaam hier voort te zetten en tot een gerespecteerde naam te maken. Wanneer Kelly en ik één worden, komen wij jullie geregeld opzoeken.” En zo hoort het ook.

[Illustratie op blz. 11]

Gebruik bezoeken als gelegenheden om uw liefde voor elkaar te tonen

[Illustratie op blz. 12]

U bent weer terug waar u begonnen bent: u bent weer alleen met de persoon met wie u naar uw gelofte de rest van uw leven zou doorbrengen