Loyale mensen — Waar vindt u ze nog?
Door een stafschrijver
ER WAREN die dag zo’n 20.000 mensen op de renbaan. Ik stond in de buurt van een bord waarop „Gevonden voorwerpen” stond, toen ik een bejaarde vrouw aan zag komen. Zij was duidelijk van streek. Ik hoorde dat zij een tas had verloren waarin haar sleutels, haar portefeuille en $116 zaten. Zij had al geprobeerd dezelfde weg terug te gaan waarlangs zij gekomen was, in de hoop de tas te vinden. Maar toen dat niet hielp, stelde iemand haar voor naar „Gevonden voorwerpen” te gaan. Had iemand de tas gevonden? En zo ja, zou hij die dan afdragen?
U kunt zich de uitdrukking op haar gezicht wel indenken toen het hoofd van de afdeling haar de tas overhandigde, met de sleutels, de portefeuille en het geld erin — alles! Opgewonden bedankte zij hem steeds opnieuw.
Een zeldzaamheid in deze tijd? Zeker. Een Amerikaanse senator zei toen hij de tendens van onze tijd beschreef: „Vertrouw niemand — geloof niemand — stel nergens vertrouwen in.” Ten gevolge van oneerlijkheid, zelfzucht en hebzucht zijn velen gaan denken dat loyale mensen — dat wil zeggen mensen die onwrikbaar trouw blijven aan God, aan beginselen en aan elkaar in weerwil van de druk of verleiding om daarvan af te wijken — gewoon niet meer bestaan.
Dit was echter geen gewoon publiek op de renbaan. Wij waren daar namelijk voor een van de congressen van Jehovah’s Getuigen die onder het thema „Koninkrijksloyaliteit” over de hele wereld werden gehouden. Wat ik persoonlijk heb gezien en meegemaakt, naast wat ik heb gelezen in verslagen die ik over congressen in andere delen van de wereld heb ontvangen overtuigt mij ervan — en zal misschien ook u ervan overtuigen — dat er in deze tijd nog loyale mensen op aarde te vinden zijn.
Ik was niet de enige die de loyaliteit aan beginselen zoals eerlijkheid opmerkte. Vooral vond ik het ontroerend verslagen te lezen over de eerlijkheid waarvan kleine kinderen die de congressen bijwoonden, blijk gaven.
Probeert u zich dit toneel in Portland, Oregon, eens voor te stellen: Marcy, nog maar acht jaar, komt bij de afdeling Gevonden voorwerpen twee verfrommelde en opgevouwen bankbiljetten brengen met een totale waarde van $11, die zij bij de ingang van het congresterrein heeft gevonden; een paar minuten later brengt een kleine jongen van acht jaar een biljet van één dollar dat hij in het portaal heeft gevonden; een andere kleine jongen, 10 jaar oud, brengt twee munten van 1/4 dollar die hij bij een verfrissingenstand heeft gevonden; Angela, 10 jaar, brengt een digitaalhorloge dat zij bij een van de drinkfonteinen heeft gevonden; een dienstverlener wordt aangesproken door een achtjarige jongen die hem twee muntjes van 10 dollarcent toesteekt en zegt: „Die heb ik in de [spuitwater]-automaat gevonden en ze zijn niet van mij. Zou u ze voor me in de bijdragenbus willen doen?”
Dit was slechts een greep uit de vele berichten over de eerlijkheid waarvan kleine kinderen blijk gaven. Het betonen van eerlijkheid was echter niet de enige vorm van loyaliteit die op de congressen waar te nemen viel.
Loyale gezinnen
„Getuigen leggen nadruk op het gezin”, luidde een krantekop boven een verslag over een congres in Hampton, Virginia. En het was met reden dat het gezinsleven op de congressen speciale aandacht kreeg. Snel stijgende echtscheidingscijfers, uiteengevallen gezinnen en ongehoorzaamheid aan ouders zijn tekenend voor de uitholling waaraan loyaliteit tegenwoordig in gezinnen onderhevig is. De eerste dag werd daarom gereserveerd als „Gezinsdag” en het programma handelde rechtstreeks over het gezinsleven en de druk waaraan gezinsleden door de achteruitgaande morele maatstaven blootstaan en die het hun moeilijk maakt loyaal te blijven.
In aanbidding verenigde gezinnen die bij elkaar zaten en aandachtig naar het programma luisterden, boden een hartverwarmende aanblik. Klaarblijkelijk waren ook anderen daarvan onder de indruk, want ik las in een redactioneel artikel over een congres in Brazilië het volgende: „Alle leden van het gezin waren aanwezig. Alle leeftijdsgroepen waren vertegenwoordigd; zelfs baby’s waren er met hun ouders. Je kunt het ritselen van de pagina’s horen als alle gezinsleden de bladzijden van hun bijbels omslaan wanneer de sprekers bepaalde teksten citeren.”
Het bijwonen van een congres moet toch verre van gemakkelijk zijn voor gezinnen met verscheidene kleine kinderen. Het kost heel wat moeite om de kinderen klaar te krijgen. Waarom doen ouders die moeite?
„Ik zorg ervoor dat ik een paar dagen vóór het congres de was klaar en de boodschappen in huis heb”, verklaarde Jeri, een moeder van vier kinderen wier echtgenoot geen Getuige is. „Dan bepaal ik wat ik elke avond voor de maaltijd zal klaarmaken, en ik leg de avond tevoren de kleren van de kinderen klaar.” Ik vroeg haar waarom zij dat deed en ze antwoordde: „Ik vind dat het de moeite waard is. Ik doe het voor Jehovah en voor m’n kinderen. Ik besef dat door het voorbeeld dat ik geef, mijn kinderen waardering voor bijbelse waarheden zullen krijgen.”
De krachtsinspanningen van zulke loyale ouders om hun kinderen goed op te voeden, worden door anderen opgemerkt. Op een kampeerterrein in Michigan waar een aantal congresgangers kampeerde, kwam bijvoorbeeld over de luidsprekers de volgende bekendmaking van de eigenaar: „Wij zouden . . . de Jehovah’s Getuigen willen prijzen omdat zij zulke aardige kinderen hebben. Zolang dit kampeerterrein bestaat, hebben we hier nog nooit zulke goed opgevoede kinderen gehad als die van Jehovah’s Getuigen. Dat stellen we bijzonder op prijs!”
Loyaliteit spoort aan tot veranderingen
Voor mij is er nog een in het oog springend bewijs dat er loyale mensen te vinden zijn. Dat is de positieve verandering die mensen in hun leven hebben aangebracht; niet alleen een verandering in hun geesteshouding maar in veel gevallen een drastische verandering in hun persoonlijkheid. Waarom? Wegens hun loyaliteit aan God en de beginselen van zijn Woord, de bijbel.
Neem nu eens het geval van Neil, die op een congres in Arizona werd gedoopt. „Oorspronkelijk was ik atheïst”, verklaart hij. Wat bracht hem tot zo’n verandering? „Ik besloot de bijbel te gaan lezen. Vooral door het lezen, bestuderen en waarnemen van de profetieën die in vervulling zijn gegaan, ging ik uiteindelijk beseffen dat Jehovah de ware God is.” Wat een verandering in zienswijze!
„Ik was in een heel immorele manier van leven verzeild geraakt — homoseksualiteit”, begon een jonge vrouw die op een ander congres in de Verenigde Staten werd gedoopt. „Daardoor ontstonden er veel problemen in mijn leven, zoals onzekerheid, het verlies van vrienden. . . . Maar het allerergste was, dat ik het leven zo zinloos vond. Ik stond op het punt zelfmoord te plegen.” Hoe kwam zij ertoe te veranderen?
Nu, op een dag was zij op weg naar huis om zich van het leven te beroven maar besloot bij haar grootouders aan te gaan met de gedachte dat zij haar misschien wat raad konden geven. Zij waren niet thuis, maar haar tante Gladys, die een van Jehovah’s Getuigen is, was er wel. Zij vervolgt: „Ik vertelde tante Gladys dat het enige wat mij zorgen baarde in verband met mijn homoseksualiteit was, wat de bijbel erover zegt. Zij liet me daarom veel schriftplaatsen over het onderwerp zien. Toen toonde ze me aan de hand van de bijbel de geweldige hoop voor de toekomst. Die avond ging ik terug naar het huis van mijn vriendin en schreef haar een briefje waarin ik zei: ’Er is iets beters om voor te leven dan de homobevrijding.’ Ik ging naar huis met het besluit onze wonderbaarlijke Schepper, Jehovah, te dienen.”
Een heel andere persoonlijkheidsverandering onderging Alice, die in Portland, Oregon, werd gedoopt. Zij legt uit: „Ik heb 48 jaar bij mijn ouders gewoond en nooit een woord gezegd. Men vond mij traag van geest. Daardoor werd ik erg schuw.” Toen stierven in 1976 haar ouders. Hoe zou zij haar enorme schuwheid overwinnen?
Alice begon de bijbel te bestuderen met een van Jehovah’s Getuigen. Zij vervolgt: „Toen ik pas begon te studeren, was ik nog heel schuw, maar ik vond de bijbel werkelijk geweldig en al gauw kreeg ik meer zelfvertrouwen.” Alice maakte geleidelijk vorderingen en nu is zij zover dat zij anderen vrijmoedig kan benaderen, en zij neemt zelfs regelmatig deel aan de openbare predikingsactiviteit. Waaraan schrijft zij de verandering toe? „Alleen Jehovah was in staat mij het zelfvertrouwen te geven dat ik nu heb.” Werkelijk opmerkelijke voorbeelden van de drastische persoonlijkheidsveranderingen die door loyaliteit aan God en zijn Woord mogelijk zijn!
Loyale vrienden
„Vrienden geven altijd blijk van hun liefde.” „Sommige vrienden zijn loyaler dan broers” (Spr. 17:17; 18:24, Today’s English Version). Zo beschrijft de bijbel loyale vrienden. Zijn zulke vrienden in deze tijd te vinden? Een ervaring uit Wenen verschaft het antwoord: Ja!
Zo’n 5000 Getuigen uit Polen en 760 uit Hongarije zouden het congres in Wenen bijwonen. Een paar dagen van tevoren begonnen zij al te arriveren. Vele van hen kwamen echter in Wenen aan tussen middernacht en 4 uur ’s ochtends en in één nacht arriveerden er ruim 2000. Hoe moesten zij op hun logeeradres komen?
Als vrienden die „loyaler dan broers” zijn, had een aantal Getuigen zich vrijwillig aangeboden om voor vervoer te zorgen. Maar hoe was hun reactie toen zij midden in de nacht werden opgebeld? In één verslag stond: „Het was bijzonder fijn de geweldige geest van samenwerking te zien, want nog niet één was er kwaad dat hij midden in de nacht werd gewekt. Integendeel, een groot aantal stond snel op en kwam de gasten persoonlijk ophalen.” Sommigen reden in een periode van 24 uur in totaal wel 650 kilometer! Wat een uitnemend voorbeeld van loyale vriendschap!
Een heel ontroerende vorm van loyaliteit die ik waarnam, was de bezorgdheid die getoond werd voor de gehandicapten die het congres bijwoonden.
„Zoveel mensen hebben aangeboden me te voeren, dat als ik op al die aanbiedingen was ingegaan, ik niet meer in deze rolstoel zou passen”, zei Jerry, een jongeman met wie ik sprak en die van de borst af verlamd is ten gevolge van een auto-ongeluk acht jaar geleden. Bovendien heeft Jerry een huidziekte en daarom kan hij niet zo heel lang in dezelfde houding zitten. Nu zat hij één dag toevallig naast een gezin dat een ligstoel bij zich had. Wat gebeurde er toen zij zich Jerry’s toestand realiseerden? Jerry verklaart: „Die hele grote broeder tilde me gewoon uit m’n rolstoel en legde me op de ligstoel en zei: ’Blijf hier maar liggen zolang je wilt.’” Op die manier kon Jerry op zijn zij liggen en zo naar het programma luisteren. Wat een genoegen was het, vrienden gade te slaan die bereid zijn ’blijk te geven van hun liefde’!
Loyaliteit door anderen op prijs gesteld
„Ik ben bijzonder onder de indruk van de manier waarop zij samenwerken. Zij krijgen het werk gedaan. Je hoort geen geroep en geschreeuw en er worden geen bevelen gegeven. Iedereen heeft z’n taak en daar kwijt hij zich van. Ik wou dat we daar hier wat meer van zagen.” Dat zei een onderhoudsman in dienst van de renbaan tegen me over de congresgangers die hij had gadegeslagen. Het was voor mij een aanwijzing dat de loyaliteit die tot uitdrukking komt in rechtschapen gedrag, door anderen op prijs wordt gesteld. Bekijk eens enkele van de andere commentaren die ik heb ontvangen:
„Jullie mensen zijn zo toegewijd. Jullie hebben de arena schoner achtergelaten dan hij was toen jullie ’m kregen. Hij is nog nooit zo schoon geweest.” — De president-directeur van de Market Square Arena in Indiana.
„Toen ik de bezems zag verschijnen en de trottoirs rondom het stadion helemaal schoon waren, zei ik: ’Jawel hoor, ze zijn er weer!’” — Een vrouw die dicht bij het Colombes Stadion bij Parijs woont, waar al vaak congressen zijn gehouden.
„Nergens waren ongeduldige, duwende menigten te zien, en nonchalant weggegooide stukken papier of lege sigaretten pakjes al evenmin.” — Westdeutsche Allgemeine Zeitung, 24 juli 1981; in een verslag over het congres in Dortmund, Duitsland.
„Nooit heb ik zo’n samenwerking en enthousiasme gezien bij het schoonhouden van het Centrum, en het gedrag van jullie mensen was tijdens het hele congres werkelijk prijzenswaardig.” — Een directeur van de Afdeling Gehoorzalen, Honolulu, Hawaii.
„Wij willen niet dat jullie ergens anders heen gaan.” — Bouwkundige van het Kentucky Fair and Expo Center Coliseum, Louisville, Kentucky.
„Er heerste overal een voor zulke menigten opvallende discipline, zowel op de afdelingen van het congres waar werd gewerkt als op de parkeerterreinen buiten en in de rijen voor de maaltijden.” — Le Dauphiné Libéré, 24 juli 1981, in een verslag over het congres in Grenoble, Frankrijk.
De levende bewijzen die ik ervan zag, overtuigden me dat er, in scherpe tegenstelling met de deloyaliteit die thans hoogtij viert, veel loyale mensen waren onder de bezoekers van de congressen.
En u? Bent u overtuigd? U zult beslist ook dolgraag omgaan met vrienden die loyaal zijn, die onwrikbaar trouw zijn aan God en aan voortreffelijke beginselen en die bereid zijn u „door dik en dun” bij te staan. Jehovah’s Getuigen zullen u graag helpen om uit de bijbel te weten te komen hoe een dergelijke loyaliteit wordt aangekweekt. Waarom zou u geen contact met hen zoeken om met uw eigen ogen onder hen de bewijzen te zien dat er in deze tijd loyale mensen te vinden zijn?
[Illustratie op blz. 16]
Loyale gezinnen, zoals dit gezin in Elmont, New York, zag men bij elkaar zitten en aandachtig luisteren
[Illustratie op blz. 17]
Onder de 8820 dopelingen in de Verenigde Staten was dit jonge meisje in Portland, Oregon
[Illustratie op blz. 18]
In de Verenigde Staten waren in totaal 1.067.850 aanwezigen, maar er werden ook congressen georganiseerd in veel andere landen, zoals dit congres in München, Duitsland
[Illustratie op blz. 19]
[Krantekoppen en brieven]
[Illustratie op blz. 20]
Loyale congresgangers in Dortmund, Duitsland, op weg om het stadion schoon te maken waar het congres gehouden zal worden