De tweedaagse „wonderen”

DEZE KONINKRIJKSZALEN ZIJN GEEN PREFAB-GEBOUWEN. DE MATERIALEN WORDEN NAAR EEN VAN TEVOREN GESTORT BETONNEN FUNDAMENT GEBRACHT

TERWIJL Bill langs een naburig stuk grond reed, lette hij nauwelijks op het groepje mensen dat daar rond een kale fundering van hout en betonplaten verzameld was. Het was vroeg in de morgen. Hij was zich er niet van bewust dat hem op zijn terugtocht een schok te wachten stond.

Vier uur later, toen Bill hetzelfde stuk grond naderde, zag hij het. Zijn mond viel open. Daar, boven op die fundering, stond een gebouw! Hoewel het nog niet helemaal klaar was, had het al zijwanden met ramen, en lag het dakskelet er al op. Van verbazing verloor hij de macht over het stuur toen hij door een verkeerde beweging van de weg afraakte. Slechts door zijn snelle reactie kwam de vrachtwagen niet in een sloot terecht.

Bill zag de beginstadia van een tweedaags „wonder”. Er werd een Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen gebouwd door een zwerm enthousiaste werkers die hem in slechts twee dagen bijna helemaal zouden voltooien — zowel van binnen als van buiten. Al gauw wist de hele stad Grafton in de Amerikaanse staat North Dakota ervan. „Ze hebben ’s nachts een compleet gebouw neergezet!” zei iemand. „Onmogelijk”, verklaarde een ander. „Hoe bestaat het, ze hebben het echt gebouwd!”

Een man in Memphis (Tennessee), die over een ander van dit soort projecten las, zei dat het bericht „een sprankje hoop voor de toestand van de mens” opleverde. Hoe dat zo? Wanneer u de toestand van de mens bekijkt, ziet deze er beslist niet rooskleurig uit. Waarom zou een bouwproject zo’n verstrekkende betekenis hebben? Dat zullen wij u laten zien.

Slechts een van de vele

Een van de organisators, Stanley Peck, schat dat er meer dan zestig „instant”-Koninkrijkszalen zijn gebouwd, te beginnen met een zaal die tien jaar geleden in Webb City (Missouri) werd gebouwd. Daar zette een ploeg van vijftig man in twee dagen de muren en het dak van een zaal op. „Het leek erop dat als wij alles echt goed zouden organiseren, wij het hele karwei in een weekend klaar zouden krijgen”, zei Stanley, terugblikkend op die tijd. „Daar werd het idee geboren.” Elke volgende zaal werd in twee dagen iets verder voltooid. „Bij de laatste twintig zalen kregen wij het karwei voor negentig procent klaar”, zei John Langan, een andere organisator.

„Voor negentig procent” betekent gewoonlijk een bakstenen, volledig geïsoleerd, air-conditioned gebouw, soms met een aangelegde tuin eromheen. Dikwijls is het geverfd, behangen en gedecoreerd met een opvallend mooie, met de hand geschilderde muurschildering, die prachtig past bij de kleuren van een nieuw tapijt. Het zijn geen prefab-gebouwen, noch zijn ze zomaar „in elkaar geflanst”. Sommige zijn wel zo’n 18 bij 20 meter en kunnen plaats bieden aan 250 personen. Elk is apart ontworpen en heeft een aantal vertrekken, waaronder toiletten, een bibliotheek en een auditorium. Ze zijn ook voorzien van alle bedrading voor een geluidsinstallatie. Eén zaal in Oklahoma heeft zelfs een open haard! Gewoonlijk worden ze getaxeerd op driemaal de oorspronkelijke kosten of meer.

„Ik geloof het niet!”

Als toeschouwer — en er zijn heel veel toeschouwers uit de buurt — staat men verbaasd over de coördinatie. Het werk begint op zaterdagmorgen om zeven uur. Na een uur staan de muren overeind! Dan volgt het dakgeraamte. Vrouwen beginnen platen aan te dragen om de buitenzijde van de muren te bedekken, en deze worden op hun plaats vastgespijkerd. De elektriciens beginnen de bedrading aan te leggen. Binnen drie uur wordt de eerste steen gelegd. Degenen die zorg dragen voor de air-conditioning en de verwarming staan te wachten om met de installatie te beginnen. Alles past gewoon als een puzzel in elkaar. „Ik zie het”, zei een van de werkers, „maar ik geloof het niet.” Toch maakt iets anders het tot een nog groter „wonder”.

„Voor hun uit liefde verrichte werk wordt nog geen dubbeltje betaald”, schreef een krant in Tulsa (Oklahoma). Dat mensen zo hard werken en toch geen cent loon ontvangen, is niets minder dan een „wonder”.

Omdat enkele mensen in Guymon (Oklahoma) aan de kwaliteit van het werk twijfelden, haalden zij bouw- en woningtoezicht erbij. „Ik zei hun dat als zij iets wilden zien dat goed werd gedaan, zij een bezoek aan de zaal moesten brengen!” zei de inspecteur. „Zelfs datgene wat weggestopt wordt en dus niet te zien is, doen jullie mensen nog precies volgens de regels!”

Toch zijn velen van de werkers geen vaklieden. Zij krijgen hun opleiding onder het werk. Bij één project bevonden zich onder degenen die geen vaklieden waren een apotheker, een docent aan een universiteit, een fotograaf, twee artsen en een tuinman. Ten einde echter de veiligheid van allen te garanderen, loopt een Getuige die bekend is met voor de bouw geldende veiligheidsvoorschriften op het terrein rond om op eventuele gevaren te letten.

Maar loopt het altijd zo van een leien dakje?

’Wij voelden ons verslagen’

Een kritiek onderdeel van de operatie is het afwerken van het plafond en de binnenzijde van de muren. Hieraan werkt een ploeg de hele zaterdagnacht. In Elk City (Oklahoma) gebeurde het dat terwijl deze mannen hard aan het werk waren om gipsplaten aan te brengen, er om ongeveer 3 uur ’s nachts een luide knal klonk. Alle lichten gingen uit. Vlak daarop ontstond door een tweede explosie een enorme vuurbal die de transformator aan de elektriciteitsmast buiten de zaal volkomen vernielde. De elektriciens van de stad zeiden: „Tot morgenochtend geen licht!” De tijd draaide door. Als zij vóór de morgen niet klaar waren, zou het hele project daar ernstig nadeel van ondervinden.

„Het was werkelijk ontmoedigend”, vertelde een van het ploegje. „We voelden ons gewoon totaal verslagen toen de lichten uitgingen.” Maar een van de mannen dacht aan zijn kampeerauto die naast de zaal geparkeerd stond. Die had een eigen generator! Binnen een paar minuten was er een lamp op aangesloten. Dit was alles wat zij nodig hadden om op tijd klaar te komen.

„Af en toe beschikken wij, als wij beginnen, niet eens over al het materiaal dat wij nodig hebben”, zei Harold Cheek, een andere organisator. „Soms krijgen wij het net op het laatste nippertje, maar wij hebben nog nooit een project hoeven stopzetten of uitstellen.”

Werken met zelfopofferende liefde

„Ik weet niet veel van dit soort werk af, maar ik doe alles wat jullie willen”, verklaarde de eigenaar van een grote lasserij, die in een privé-vliegtuig naar de plaats was komen vliegen waar een zaal gebouwd zou worden. Anderen denken er net zo over. Uiteindelijk kreeg deze man een niet zo schoon karweitje te doen: het mengen en aandragen van metselspecie. Hele gezinnen werkten samen. Een zo goed als blinde werker legde ijverig de bedrading voor de geluidsinstallatie aan — grotendeels op gevoel. Verscheidene helpers deden dienst als zijn „ogen”. Kinderen maakten de vloer vrij van stukjes afval en brachten ook verfrissingen rond.

„Wij zouden vandaag beslist niet voor geld gewerkt hebben — in geen geval!” zei een van de werkers in Vinita (Oklahoma) nadrukkelijk, toen het door de kou en de wind leek alsof het 26 graden vroor! Sommigen hadden tijdens het werk ijspegels in hun snor! Deze zelfde vaste ploeg bouwde de zaal in Purcell (Oklahoma) daarentegen bij een temperatuur die tot meer dan 46 graden Celsius steeg! Soms regent het alle twee de dagen, zoals het geval was in Monmouth (Illinois). „Geen enkele broeder ging weg”, zei Harold Cheek. „Ze werkten gewoon door.”

Maar waarom doen deze mensen dit steeds weer? Een opmerkzame tiener wees precies de reden aan. Hoewel zij geen Getuige is, zei ze tegen het gezin waarmee zij naar het bouwterrein reed: „Weten jullie wat ik heb gemerkt? We kennen niemand van die mensen; we gaan nooit naar hun zaal; en toch doen we al dit harde werk. Dàt is het: we offeren ons werkelijk voor iemand anders op. Dat doet je goed!”

Ja, zij worden gemotiveerd door zelfopofferende liefde. Het is deze soort van liefde waarover Jezus zei dat ze zijn ware volgelingen zou identificeren, want zij moesten elkaar liefhebben ’zoals hij hen liefhad’. Jezus stelde hun belangen boven die van hemzelf. Hij stierf zelfs voor hen. — Joh. 13:34, 35.

Zelfopoffering blijkt uit de afstanden die sommigen afleggen. „Wij proberen binnen acht- tot negenhonderd kilometer van ons huis in Oklahoma te blijven, want dat is gewoonlijk één dag rijden”, zei Harold Cheek. Eén gezin reisde echter ruim 2500 kilometer heen en terug. Een ander gezin legde alleen al bijna 1500 kilometer af om er te komen! Bij één project kwamen de werkers uit tien staten. Gewoonlijk krijgen degenen die komen geen reiskosten vergoed. Om te voorkomen dat iemand overbelast wordt, houdt John Langan een lijst bij van de namen en adressen van meer dan 800 vrijwilligers, waardoor hij degenen kan vragen die het dichtst bij een toekomstig project wonen.

Maar is dit tweedaagse „wonder” alleen maar het resultaat van toegewijde mensen en een bekwame organisatie?

„Gods hand aan het werk”

In Dumas (Texas) vroeg een echtpaar of zij het interieur van de nieuwe zaal mochten zien. „Terwijl ik rondkijk”, zei de vrouw, „kan ik het resultaat zien van Gods hand aan het werk.” Een echtpaar dat het werk in Elk City (Oklahoma) bekeek, stemde hiermee in. „Zo iets hebben we nog nooit gezien! Wij zijn natuurlijk geen Jehovah’s Getuigen, maar wij weten dat deze werkers door Gods geest worden aangezet. Hoe zouden ze anders zo veel tot stand kunnen brengen?”

Ja, in plaats dat de werkers trots op hun „bijna onmogelijke” werk pochten, werd er in de groep gesproken over „het duidelijke bewijs van Jehovah’s zegen op onze krachtsinspanningen”.

Was het de moeite waard?

In een nieuwe zaal onderbraken alle werkers op zondagavond het werk even om de eerste vergadering mee te maken. Nog maar een paar jaar geleden was een van de plaatselijke ouderlingen de enige Getuige in het gebied. Hij had de vooruitgang meegemaakt tot op het punt dat zij nu een splinternieuwe „instant”-Koninkrijkszaal hadden. Door de bouw ervan was er al veel belangstelling in de gemeenschap gewekt. Deze ouderling werd gevraagd aan het einde van de vergadering het dankgebed uit te spreken. Tijdens het gebed kon hij zich niet langer goed houden en huilde. Hij werd door dankbaarheid overweldigd. Deze zaal zou een grote aanwinst zijn voor de verbreiding van het goede nieuws van Gods koninkrijk door die kleine gemeente (Matth. 24:14). Door de korte tijd waarin hij gebouwd was, waren er vele uren uitgespaard die nu aan het predikingswerk besteed konden worden.

Gewoonlijk valt er een toegenomen ijver op te merken bij degenen die de vergaderingen in de zaal bijwonen. Eén Getuige zei bijvoorbeeld toen hun zaal klaar was: „Nu moeten we aan het werk en met anderen spreken om de zaal vol te krijgen!” Dat mensen in de omgeving deze tweedaagse „wonderen” zagen, heeft fijne bijbelse gesprekken tot resultaat gehad.

Maar wat was de reden waarom de eerder genoemde persoon zei dat deze projecten „een sprankje hoop voor de toestand van de mens” opleverden?

„Een sprankje hoop”

Het kwam doordat hij had gelezen dat in een negerwijk in Memphis (Tennessee) „zwart en blank, jong en oud” als één familie samenwerkten. Na de bouw van de zaal gadegeslagen te hebben, zei een welbekende zakenman in Grafton (North Dakota): „Dit was werkelijk volkomen anders. Ik kon de eenheid, de broederlijke liefde zien. Ik dacht in m’n hart: ’Zo horen mensen werkelijk te zijn.’” Hij was zo onder de indruk dat hij stappen begon te ondernemen om een getuige van Jehovah te worden.

Ja, „zo horen mensen werkelijk te zijn”. Een van de werkers is bij voorbeeld een Indiaan die vroeger blanken haatte. „Als er een blanke tegen mij opliep, sloeg ik hem buiten westen”, zei deze stevig gebouwde, 1,80 meter lange man. Nu heeft hij in verscheidene zalen nauw samengewerkt met blanken, waarbij wederzijds liefde ten toon werd gespreid. Hoeveel beter zou onze wereld eruitzien wanneer allen zo’n eenheid hadden!

„Als ik honderd vaklieden bij elkaar had”, zei een aannemer die geen Getuige is, „zouden ze binnen een half uur allemaal met elkaar aan het vloeken en ruziën zijn.” Hij was ervan onder de indruk dat hij timmerlieden, metselaars, mensen die gipsplaten aanbrengen en elektriciens eensgezind samen zag werken.

In plaats van koele efficiency ten toon te spreiden, nam één organisator tijd van zijn drukbezette schema af om voor een volledig verlamde vrouw te zorgen die de bouw van de Koninkrijkszaal graag met haar eigen ogen wilde zien. Hij droeg haar uit de auto, verplaatste haar telkens als dat nodig was, of maakte dat zij wat gemakkelijker lag. Zulk een goedheid zal nooit vergeten worden, want de tranen stroomden over haar wangen terwijl zij toekeek.

Leert een „veel grotere les”

„Ik dank u voor dat kleine bericht over nederige mensen die voor een goed doel met elkaar samenwerken, en de veel grotere les die dit leert aan ons allemaal, die in een wereld leven die alle beschikbare hulp nodig heeft”, zo besloot de man uit Memphis (Tennessee) zijn brief aan de krant. Uit het voorbeeld van mensen die in werkelijke vrede met elkaar samenwerken, valt veel te leren.

„In deze tijd zijn de mensen al dat gepraat moe. Er zijn zo veel mooi klinkende theorieën die gewoon niet opgaan. De mensen willen iets zien”, gaf een Getuige die aan heel veel van deze projecten heeft meegewerkt, als commentaar. „Wel, als je 200 mensen, ongeacht hun ras of achtergrond uit alle macht ziet werken, ondanks kou of ongemakken, terwijl iedereen voor elkaar zorgt, dan toont dit iets. Het is iets tastbaars, een zichtbaar bewijs waardoor je merkt: ’Hé, de bijbel heeft werkelijk effect!’”

Eén man die kwam helpen, was geen Getuige, hoewel hij heel goed met hun leringen op de hoogte was. „Een paar jaar lang heb ik over de waarheid gehoord, maar nu heb ik de waarheid voor het eerst gezien!” zei deze man, die nu een actieve Getuige is geworden.

Zulk een samenwerking is ook een voorproefje van iets anders. De bijbel leert dat God spoedig de huidige „toestand van de mens” zal verbeteren door goddeloosheid te verwijderen en de „zachtmoedigen”, die de bijbel gehoorzamen, in staat zal stellen in vrede op aarde te leven (Ps. 37:10, 11, 34). Alle bouwwerkzaamheden die er in die nieuwe ordening van rechtvaardigheid maar nodig zijn, zullen dezelfde liefdevolle samenwerking weerspiegelen als deze Koninkrijkszaalprojecten. „Het is hartverwarmend”, zei een werker, „te bedenken dat dit de wijze is waarop wij in het nieuwe samenstel zullen samenwerken.” Ja, het liefdevolle ’teamwork’ dat zo duidelijk naar voren treedt, maakt die hoop des te werkelijker. — 2 Petr. 3:13.

Eén jonge man was werkelijk bewogen door wat hij tijdens die twee dagen had gezien. Nadat hij zijn auto had ingeladen voor de lange rit naar huis, keek hij nog één keer rond. Niet in staat zijn gevoelens onder woorden te brengen, gooide hij zijn hoed in de lucht, maakte tweemaal een radslag en sprong toen in de auto, waar de rest van het gezin lachend zat te wachten. Toen hij wegreed, liet hij een splinternieuwe, ruim 200 m grote Koninkrijkszaal achter zich, het resultaat van de toewijding en liefde van 150 mannen, vrouwen en kinderen — en in twee dagen gebouwd.

[Kader op blz. 22]

COMMENTAREN VAN AUTORITEITEN

„Mag ik . . . tegenover u de oprechte bewondering uitspreken van de Burgers van Purcell voor de prachtige Koninkrijkszaal en de wijze waarop hij werd gebouwd.” — Stadsmanager, Purcell, Oklahoma.

„Ik vond dat de bedrading voor de elektriciteit erg netjes, doelmatig en met het beste materiaal was aangelegd.” — Inspecteur van het elektriciteitsbedrijf, Lake Charles, Louisiana.

„Daar ik aan de constructie van verscheidene gebouwen van deze mensen heb meegewerkt en van nabij heb gadegeslagen, kan ik zeggen dat de bouw ruimschoots voldoet aan de bouwvoorschriften.” — Directeur van Openbare Werken, Borger, Texas.

„Ik ben van mening dat u enkele echte vaklieden aan het werk had, en dit is te zien aan de kwaliteit van uw gebouw.” — Hoofdinspecteur van bouw- en woningtoezicht, Craig, Colorado.

[Illustraties op blz. 17]

ZAT. 7.00 V.M.

ZAT. 10.00 V.M.

ZON. 6.00 N.M.

[Illustratie op blz. 18]

De nieuwsmedia nemen notitie van deze „instant”-zalen. Krantekoppen spreken van „Koninkrijkszaal opgezet in tweedaags project”, „’Weekend-wonder’ goed georganiseerd liefdewerk”, „Geloof . . . samen bouwen”, „Een kerk gebouwd in 38 uur”. In Memphis, Tennessee, maakten filmploegen van twee tv-stations opnamen van de bouw. In Tulsa, Oklahoma, besteedde een verslaggever van een nieuwsblad er twee dagen aan om het project te bekijken en eraan mee te werken

[Illustratie op blz. 20]

GETUIGEN VAN VERSCHILLENDE RASSEN VERRICHTEN EENSGEZIND EEN WERK DAT UIT LIEFDE WORDT GEDAAN

[Illustraties op blz. 21]

MANNEN EN VROUWEN — JONG EN OUD — BEZIG AAN EEN „INSTANT”-ZAAL. NIEMAND ONTVING EEN DUBBELTJE LOON