De „tweevoudige goedkeuring”

In een bespreking over de uitwerking die televisie op heel jonge kinderen heeft, geeft Dr. Th. Harris ouders veel stof tot nadenken. Na te hebben beschreven hoe de jonge geest als een bandrecorder werkt, merkt hij op: „Een driejarig kind dat vele uren per dag voor een televisie zit, neemt datgene wat hij ziet in zijn geest op. De programma’s waarnaar het [kind] kijkt, zijn een levensopvatting die hij leert. Als hij naar geweldprogramma’s kijkt, dan registreert hij volgens mij ook geweld . . . En dit is stellig het geval als zijn ouders er geen blijk van geven dat ze het er niet mee eens zijn door op een ander net over te schakelen. Als zij [de ouders] graag naar gewelddadige programma’s kijken, ontvangt het kind een tweevoudige goedkeuring — van de kant van de t.v. en van de ouders — en ontleent hij daaraan toestemming om gewelddadig te zijn . . .”

Ja, het is niet voldoende dat wij persoonlijk uitingen van geweld in ons huis vermijden. De vraag is: Wordt geweld in de ogen van onze kinderen door ons ’goedgekeurd’ door het amusement dat wij kiezen?