Wat gebeurt er met het land dat uw voedsel voortbrengt?

WANNEER u door een veld of bos loopt, hoeveel dode dieren komt u dan tegen? Het dierenleven tiert welig in zulke gebieden en geregeld sterven er dieren. Toch ziet men zelden dode dieren in velden of bossen. Hoe komt dat? Doordat de aarde schoon gehouden wordt door aaseters — insekten, vogels en andere dieren. Microscopische organismen maken het werk af door alle dode stof te ontbinden en om te zetten in voedsel voor de planten.

Wanneer ze haar gang kan gaan, houdt de natuurlijke schepping niet alleen de lucht en het water, maar ook het land schoon, zodat de mens ervan genieten kan. Dit is echter alleen zo indien de mens zijn handelwijze aan de cyclussen en wetten van de natuur aanpast. Dit wordt tegenwoordig niet gedaan.

Het land geplunderd

Eén manier waarop het land vervuild raakt is door de lawine van vuilnis die erop wordt uitgestort, vooral rond de steden.

In 1969 bedroeg de hoeveelheid afval in de Verenigde Staten ongeveer 250.000.000 ton, dat is meer dan een ton per persoon. Hiervan werd ongeveer 60 miljoen ton niet eens verzameld. Het werd op de snelwegen, straten, recreatieoorden en terreinen van het land als vuil achtergelaten.

Zie eens naar onderstaande gedeeltelijke opsomming van wat er onlangs in slechts één jaar in dit ene land werd weggegooid:

7.000.000 auto’s

18.000.000 ton papier

26.000.000.000 flessen en potten

48.000.000.000 blikken

Het probleem wordt nog ingewikkelder door het feit dat zoveel van het afval niet van het soort is dat snel tot ontbinding overgaat. Van verpakkingsmateriaal dat van glas, blik, aluminium, plastic of papier is gemaakt, worden alleen het papier en het blik tamelijk snel ontbonden. De rest, vooral de plastics, is in sterke mate „biologisch onverteerbaar”, dat wil zeggen dat ze niet gemakkelijk worden opgenomen in de natuurlijke kringloop op aarde, waarbij stoffen door middel van rotting of corrosie tot hun basiselementen worden teruggebracht. Ze verdwijnen dus niet en maken dat de omgeving van de mens eruitziet als een vuilnisbelt.

Is dit speciaal een probleem van de Verenigde Staten? In geen geval. Het Duitse blad Schwarzwald Bote zegt: „De Bondsrepubliek stikt langzamerhand in zijn oud roest, vuilnis en afval.” De Daily Star van Toronto meldt: „Indien er geen ’dramatische en drastische’ veranderingen komen, zullen de Canadezen zich binnenkort in hun eigen vuilnis rondwentelen.” Zo is de toestand in bijna elk sterk geïndustrialiseerd land.

Chemische vergiftiging

Het Duitse tijdschrift Stern zegt dat er „in de laatste 25 jaar ongeveer anderhalf miljoen ton DDT over het aardoppervlak is verspreid. Dit is gelijk aan ongeveer 75.000 goederenwagens vol vergif. . . . DDT wordt heel langzaam ontbonden. Van die 75.000 goederenwagens zijn er 50.000 nog steeds zeer actief. Deze 50.000 goederenwagens hebben . . . een giftige sluier gevormd die de gehele aarde bedekt.”

Koeien en andere dieren waarvan het vlees wordt genuttigd, eten planten die DDT en andere chemicaliën bevatten. Er zijn zoveel van deze chemicaliën in het eten en drinken terechtgekomen dat veel moeders die zelf hun baby voeden, melk voortbrengen waarin meer DDT voorkomt dan er volgens de wet in de koemelk uit de zuivelfabriek mag zitten.

In plaats van mest te gebruiken of wisselbouw toe te passen om de grond vruchtbaar te houden, gebruiken de boeren tegenwoordig kunstmest. Het tijdschrift Time bericht echter: „Evenals mensen onder invloed kunnen komen van verdovende middelen, schijnt de bodem verslaafd te worden aan toegevoegde chemicaliën en verliest het zijn vermogen om zijn eigen stikstof vast te houden. Als gevolg hiervan moet er steeds meer kunstmest worden gebruikt.” De oogsten zijn overvloedig, maar de grond wordt langzaam van zijn natuurlijke vruchtbaarheid beroofd.

De schadelijke werking van sommige spuitmiddelen is niet gemakkelijk na te gaan. In Duitsland werd een studie gemaakt van de gevolgen van de meest gebruikte onkruidverdelger op aardappel- en tomateplanten. De planten bleken ongehinderd te groeien en de vruchten ervan zagen er normaal uit. Dieren die met deze produkten werden gevoed, groeiden normaal, maar het nageslacht dat ze voortbrachten, niet. Daarom zegt de schrijver in Bild der Wissenschaft: „Ik wil het nogmaals herhalen: in de behandelde planten kwamen geen zichtbare beschadigingen voor. Men vond geen zichtbaar letsel bij de proefdieren, maar wel bij hun nageslacht.” De planten hadden onzichtbare moleculaire veranderingen ondergaan en brachten zelf weer veranderingen teweeg bij de dieren die ervan hadden gegeten.

De vraag die nu is gerezen, luidt: Hoe is de invloed van deze chemicaliën op mensen?

Bovendien zijn door de zorgeloosheid van de mens miljoenen tonnen bovengrond afgegraven en weggeblazen of weggespoeld, terwijl geleerden berekenen dat het ongeveer vijfhonderd jaar duurt, voordat er door organisch afval slechts een paar centimeter vruchtbare bovengrond is voortgebracht. Dienen wij daarentegen niet juist waardering te tonen voor deze onschatbare erfenis — en eerbied voor Degene die erin heeft voorzien?