Kinderen op godvruchtige wijze grootbrengen
HEEL veel ouders zijn tegenwoordig gebroken van smart door wat er van hun kinderen terechtkomt. Zij blijven zich afvragen: „Wat hebben wij verkeerd gedaan?”
Er zijn echter ook ouders die vreugde beleven aan hun kinderen. Een van hen is een moeder die onlangs naar het Wachttorengenootschap schreef hoe haar kinderen over Gods naam en koninkrijk getuigenis geven. Zij besloot haar brief met de woorden: „Wij beleven werkelijk veel vreugde aan onze kinderen.”
Waar zit het hem eigenlijk in? Ongetwijfeld zijn het die kinderen die zorgvuldig „in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah” worden grootgebracht, die hun ouders vreugde bezorgen (Ef. 6:4). Een vader die dit ook deed, zou als een opmerkelijk voorbeeld hiervan kunnen dienen. Hij is een van Jehovah’s getuigen in de Amerikaanse staat Alabama en heeft achttien kinderen grootgebracht, twaalf bij zijn eerste vrouw en zes bij zijn tweede. Deze kinderen zijn nu in de leeftijd van veertien tot tweeënveertig jaar en ieder van hen is een ijverige opgedragen dienstknecht van Jehovah God. Onder hen bevindt zich een aantal opzieners, zendelingen en andere volle-tijdpredikers. Hoe is hij te werk gegaan om hen „in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah” groot te brengen?
In de eerste plaats zorgde hij voor een hartelijke, liefdevolle sfeer in huis. Zij die elkaar overdag niet zagen, vroegen bij de avondmaaltijd altijd aan elkaar: „Wat heb jij vandaag gedaan?” Als zij een interessante of vermakelijke ervaring hadden meegemaakt, waren zij blij die aan de anderen te kunnen vertellen. Als een van hen later thuiskwam en niemand hem vroeg: „Wat heb jij vandaag gedaan?”, vroeg hij gewoonlijk: „Is er dan niemand die mij vraagt wat ik vandaag heb gedaan?” Ieder werd het gevoel gegeven dat de andere gezinsleden belangstelling voor hem hadden en van hem hielden.
Ook zag deze vader erop toe dat het hele gezin gezamenlijk tijd aan ontspanning besteedde. Zijn vrouw en hij maakten beiden deel uit van de honkbalnegentallen van het gezin, hoewel de meisjes het ’honklopen’ van hun moeder overnamen. Hij en zijn vrouw hadden het niet te druk voor zulke dingen. En als zij tijdens hun vakanties plaatsen als de Grand Canyon en het Yosemite National Park bezochten, namen zij al hun kinderen mee.
De vader was niet alleen liefdevol en hartelijk, maar hij kon ook vastberaden optreden als dat nodig was. Toen de meisjes ouder werden, stelde hij strikte regels in voor zijn dochters. Als een van hen door een jongen werd uitgenodigd samen ergens naar toe te gaan, moest een andere zuster meegaan. Dit stond de jongemannen niet altijd aan, maar de instructies en wensen van de vader zowel in deze als in andere aangelegenheden werden door de dochters gerespecteerd. Zij waardeerden zijn verstandige en liefdevolle bezorgdheid voor hen.
Vooral onderwees de vader met behulp van voorbeelden dat de belangen van Gods koninkrijk op de eerste plaats dienden te komen (Matth. 6:33). Hij zag erop toe dat het gezin gezamenlijk de bijbel bestudeerde en gezamenlijk in gebed ging, en ook moedigde hij zijn kinderen ertoe aan de bijbel persoonlijk te bestuderen. Bijbelse woorden behoorden tot de eerste die zij leerden kennen. Hij maakte het tot een onveranderlijke regel, nooit de vergaderingen van de christelijke gemeente te veronachtzamen.
Niet alleen gaven de vader en de moeder een goed voorbeeld door geregeld aan de christelijke bediening in het veld deel te nemen, maar het hele gezin besteedde vaak één tot drie maanden van de zomer aan de prediking in gedeelten van het land die gewoonlijk het goede nieuws van Gods koninkrijk niet te horen kregen. Wanneer de ouders van deur tot deur gingen, namen zij hun kleine peuters met zich mee, zodat dezen, naarmate zij opgroeiden, de van-huis-tot-huisprediking op zich namen zoals ’eenden zich te water begeven’.
Een goede hulp om deze kinderen het nut van het „strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah” te verschaffen, was eveneens de gewoonte van de vader om hen die als reizende vertegenwoordigers van het Wachttorengenootschap dienst deden, bij zich thuis uit te nodigen. Er werd voor gezorgd dat deze mensen zich heel goed thuisvoelden en dit gezin graag bezochten. Zij hadden een hele goede invloed op de kinderen.
Achttien kinderen, en allemaal houden zij zich trouw aan de zuivere aanbidding van Jehovah, zowel in de prediking als in hun gedrag! Ja, dit kan bereikt worden wanneer de apostolische raad wordt opgevolgd, kinderen in het „strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah” groot te brengen.