Ben je erop voorbereid het hoofd te bieden aan een medische situatie die je geloof op de proef stelt?
Bewaar deze informatie daar waar je er snel bij kunt als het nodig is
1 Niemand staat vaak stil bij de mogelijkheid dat hij vandaag of morgen wel eens in het ziekenhuis zou kunnen liggen. Toch ’treffen tijd en onvoorziene gebeurtenissen ons allen’ (Pred. 9:11). Al ben je niet iemand die gauw naar de dokter gaat, wat zul je doen om, mocht je bij een ongeval bewusteloos raken en met spoed naar een ziekenhuis worden overgebracht, ervoor te zorgen dat je niet tegen je wil een bloedtransfusie krijgt? Ja, een ongeval of een snel verergerende gezondheidstoestand kan je plotseling in een situatie brengen waardoor je geloof op de proef wordt gesteld.
2 Als je om de een of andere reden in een ziekenhuis belandt en iemand zegt je daar dat je zonder bloedtransfusie zult sterven, wat doe je dan om je rechtschapenheid te bewaren? Neem je overijld aan dat deze bewering werkelijk weergeeft hoe je eraan toe bent? Ben je volledig overtuigd dat je geen bloed wilt? Ben je erop voorbereid het hoofd te bieden aan deze beproeving op je geloof en ’je te onthouden van bloed’? — Hand. 15:28, 29.
3 Wil je je met succes kunnen verzetten tegen een ongewenste, geestelijk bezoedelende bloedtransfusie, dan is een vaste overtuiging een eerste vereiste. Zo’n overtuiging moet gebaseerd zijn op een duidelijk begrip van wat de bijbel over bloed zegt. Anders kun je, in de emotie van het moment, gemakkelijk geïntimideerd worden door iemand die zegt meer van de situatie af te weten dan jij. Zou jij ertoe misleid kunnen worden te denken dat artsen misschien meer over bloed weten dan God? In deze omstandigheden zul je stellig „vastbesloten” willen zijn te doen „wat recht is” in Jehovah’s ogen, ongeacht wat louter mensen ook mogen zeggen (Deut. 12:23-25). Maar moet je helemaal alleen aan deze uitdaging het hoofd bieden? — Pred. 4:9-12.
ZIEKENHUIZENINFORMATIEDIENST EN ZIEKENHUISCONTACTCOMITÉS
4 Ten behoeve van Jehovah’s volk in de Verenigde Staten is het volgende geregeld: Teneinde degenen bij te staan die hulp nodig hebben wanneer zij met een probleem inzake bloedtransfusie worden geconfronteerd, heeft het Genootschap in Brooklyn een Ziekenhuizeninformatiedienst in het leven geroepen. Ook heeft het 100 Ziekenhuiscontactcomités in belangrijke Amerikaanse steden opgericht. Meer dan 600 speciaal voor dit werk opgeleide ouderlingen maken deel uit van deze comités.
5 De Ziekenhuizeninformatiedienst is in staat nazoekwerk te doen in meer dan 3600 medische tijdschriften uit de hele wereld om informatie op te sporen over de beschikbaarheid en doeltreffendheid van vele soorten operaties en behandelingsmethoden zonder bloed. Vervolgens voorziet deze dienst de Ziekenhuiscontactcomités, gezondheidscentra en enkele artsen van informatie over de vooruitgang die er op deze medische terreinen is geboekt. (Soms heeft de Ziekenhuizeninformatiedienst medische artikelen opgestuurd die laten zien wat er zonder bloed kan worden gedaan, en daarmee een gunstige wending weten te geven aan een zich ontwikkelende confrontatie in een ziekenhuis.) De Ziekenhuizeninformatiedienst houdt de comités op de hoogte van gunstige gerechtelijke beslissingen waardoor rechters geholpen zullen worden onze zaken met meer begrip te bezien. Deze dienst houdt ook de gegevens bij van ruim 7000 artsen die hun medewerking hebben toegezegd, zodat de comités up to date dossiers tot hun beschikking hebben als er problemen inzake bloedtransfusie rijzen.
6 De Ziekenhuizeninformatiedienst heeft ook het toezicht over de opleiding en het werk van de Ziekenhuiscontactcomités. In de steden waar deze comités zich bevinden, voorzien zij de leden van de medische staf van ziekenhuizen regelmatig van informatie, om de betrekkingen met hen te verbeteren. Zij benaderen hen ook teneinde nog meer artsen te vinden die ons zonder gebruikmaking van bloed willen behandelen.
7 In Nederland zijn soortgelijke regelingen getroffen. Op het bijkantoor in Emmen functioneert ook een afdeling Ziekenhuizeninformatiedienst. Wij beschikken over een lijst van tientallen artsen die bereid zijn Getuigen te behandelen zonder gebruikmaking van bloed. Er zijn vier Ziekenhuiscontactcomités; in elk comité, dat zorg draagt voor enkele provincies, dienen momenteel drie broeders. Zij hebben reeds heel veel ziekenhuizen bezocht teneinde met leden van de directie en de medische staf te spreken. In de nabije toekomst zullen er nog meer comités worden gevormd, terwijl het aantal leden ervan zal worden uitgebreid. Deze broeders zullen klaarstaan om je te helpen, maar willen zij dit zo doeltreffend mogelijk kunnen doen, dan moet je zelf vooraf bepaalde beslissende stappen ondernemen.
BESLISSENDE STAPPEN VOORAF — HEB JE ZE AL GENOMEN?
8 Vergewis je er allereerst van dat van alle gezinsleden het persoonlijke Medisch Document volledig is ingevuld — gedateerd en ondertekend, ook door de getuigen. Bij sommige broeders en zusters die in een ziekenhuis kwamen met een ongedateerd en/of niet door getuigen ondertekend document, werd de geldigheid ervan betwist. En hebben al onze niet-gedoopte kinderen hun ingevulde Identiteitskaart? Zo niet, hoe kan het ziekenhuispersoneel in een noodsituatie waarbij jouw kind betrokken is, dan op de hoogte zijn van jouw standpunt inzake bloed, en weten wie zij moeten bellen?
9 Zie er vervolgens op toe dat alle gezinsleden deze documenten TE ALLEN TIJDE bij zich dragen. Controleer dit elke dag bij je kinderen voordat zij naar school gaan, ja, zelfs voordat zij naar een speelplaats of recreatieterrein gaan. Wij dienen er allen zeker van te zijn dat wij deze documenten bij ons dragen, of wij nu op ons werk zijn, op vakantie, of op een christelijk congres. Heb ze altijd bij je!
10 Denk je eens in wat er zou kunnen gebeuren als je in ernstige toestand de ongevallenafdeling van een ziekenhuis zou worden binnengebracht, bewusteloos en/of niet in staat namens jezelf te spreken. Als je het document niet bij je hebt, en er nog geen familielid of ouderling in het ziekenhuis is om namens jou te spreken, en men tot de conclusie komt dat je ’bloed nodig hebt’, zul je waarschijnlijk een bloedtransfusie krijgen. Ongelukkigerwijs is dit enkelen overkomen. Maar wanneer wij het document bij ons hebben, spreekt dat namens ons en brengt het onze wil tot uitdrukking.
11 Daarom is een Medisch Document beter dan een S.O.S.-armband of -ketting. De laatste zetten niet onze op de bijbel gebaseerde redenen voor ons standpunt uiteen en er staan ook geen handtekeningen in die het geschrevene bevestigen. In een uitspraak van een Canadees gerechtshof stond over het document van een zuster: „[De patiënte] heeft de enig mogelijke manier gekozen om artsen en andere gezondheidswerkers ervan te verwittigen dat zij, mocht zij bewusteloos raken of anderszins niet in staat zijn haar wensen kenbaar te maken, niet toestemt in bloedtransfusies.”
12 In oktober 1986 deed het Medisch Tuchtcollege te Amsterdam de volgende uitspraak: „Het College is voorts van oordeel dat alleen indien een arts de grootst mogelijke zekerheid heeft dat een patiënt zelf vrijwillig de beslissing genomen heeft geen bloed toegediend te krijgen, het verantwoord is dat een arts in een levensbedreigende situatie van het toedienen van bloed afziet. . . . Het ligt op de weg van de patiënt of van degeen die hem vertegenwoordigt er voor te zorgen dat de behandelende arts op de hoogte wordt gesteld van het feit dat de patiënt ook in een levensbedreigende situatie geen bloed toegediend wil krijgen. Dit impliceert dat een patiënt een codicil bij zich moet dragen en dat, indien de patiënt niet meer tot spreken in staat is, degene die hem vertegenwoordigt, op de aanwezigheid van het codicil moet wijzen.” Deze uitspraak laat zien welk een belangrijke rol het Medisch Document speelt. Heb het dus altijd bij je!
13 Aangezien onze medische richtlijn hoofdzakelijk is ontworpen voor noodsituaties, zou het, in geval van een electieve operatie, verstandig zijn vooraf je eigen, meer persoonlijke en uitgebreidere richtlijn op schrift te stellen (gebaseerd op onze medische richtlijn) zodat je er specifieke punten in kunt opnemen, zoals het soort operatie en de namen van de artsen en het ziekenhuis. Het is je recht dit te doen en aldus zeker te stellen dat je de behandeling van je keuze krijgt. Zelfs al voorzien jij en je arts geen ernstige problemen, leg dan toch uit dat deze richtlijn gevolgd moet worden in geval van eventuele onverwachte ontwikkelingen. — Spr. 22:3.
14 De volgende belangrijke stap is te spreken met de leden van het medisch personeel waarmee je noodzakelijkerwijs te maken zult krijgen bij een geplande behandeling of een die voortvloeit uit een noodsituatie. Met wie in het bijzonder moet je spreken?
SPREEK MET HET MEDISCH PERSONEEL
15 HET MEDISCH TEAM: Dit is niet de tijd om aan mensenvrees toe te geven (Spr. 29:25). Als je onzeker overkomt, kan iemand concluderen dat je het niet oprecht meent. In geval van een operatie, in hetzij een electieve of een noodsituatie, moet jij of je meest naaste familielid, met vastberadenheid enkele concrete vragen stellen aan het hoofd van het operatieteam. Een belangrijke vraag is: Zal het team de wensen van de patiënt respecteren en hem in alle omstandigheden een behandeling zonder bloed geven? Zonder deze verzekering zou je niet goed beschermd zijn.
16 Zeg duidelijk en met waardige overtuiging wat je wensen zijn. Maak duidelijk dat je inzake jouw probleem een alternatieve medische behandeling zonder bloed wenst te krijgen. Bespreek kalm en met vertrouwen je eigen vooraf opgestelde medische richtlijn en ook, wanneer aanwezig, het formulier dat door sommige ziekenhuizen wordt gebruikt om de ontheffing van aansprakelijkheid te regelen. Wil de chirurg niet aan jouw wensen voldoen, dan kun je de aangelegenheid met het hoofd van de afdeling bespreken en vragen of er in het ziekenhuis een andere arts is die daartoe wel bereid is.
17 DE ANESTHESIST: Van alle leden van het medisch team waarmee je vóór de operatie moet praten, DIEN JE DEZE ARTS BESLIST GESPROKEN TE HEBBEN. De anesthesist, wiens taak het is je in leven te houden terwijl de chirurg opereert, is degene die beslist over zulke zaken als het gebruik van bloed. Je bent dus niet volkomen beschermd als je alleen met de chirurg praat. Daarom moet je met de anesthesist spreken, hem van je standpunt overtuigen en vaststellen of het wel of niet gerespecteerd zal worden. — Vergelijk Lukas 18:3-5.
18 In de praktijk schijnt het de gewoonte te zijn dat de anesthesist de patiënt tamelijk laat, op de avond voorafgaande aan de operatie, even opzoekt — te laat als hij gekant is tegen jouw standpunt inzake bloed. Sta erop dat de chirurg van tevoren een anesthesist uitkiest die bereid is mee te werken en met wie je geruime tijd voordat je een electieve operatie zult ondergaan, een gesprek kunt hebben. Dan zal er tijd zijn om een ander te vinden als de eerste niet bereid is aan je wensen te voldoen. Sta niet toe dat iemand probeert zo op je in te praten dat je afziet van dit recht om zelf akkoord te gaan met de anesthesist voor je operatie.
19 Aan al deze personen moet je je standpunt, waarover niet te onderhandelen valt, duidelijk maken: GEEN BLOED. Vraag of ze je een alternatieve medische behandeling zonder bloed willen geven. Noem alle jou bekende alternatieven voor bloed die op je situatie van toepassing zijn. Als het medisch team van mening is dat deze in jouw geval niet bruikbaar zijn, vraag hun dan in de medische literatuur naar andere mogelijkheden te zoeken. Geef hen de verzekering dat jij, als zij dat wensen, hun enige inlichtingen kunt bezorgen door aan je ouderlingen te vragen contact op te nemen met het dichtstbijzijnde Ziekenhuiscontactcomité.
JE RECHTEN LATEN GELDEN
20 Bestudeer zorgvuldig het formulier inzake de ontheffing van aansprakelijkheid en het toestemmingsformulier dat het ziekenhuis je vraagt na opname te ondertekenen. Soms wordt direct na de verklaring je wensen te zullen respecteren, in de volgende paragraaf uiteengezet dat de ondertekenaar ermee instemt dat het ziekenhuis een „levenreddende” behandeling kan toepassen als er zich problemen voordoen. Dat zou het gebruik van bloed kunnen omvatten. Je hebt het recht zulk soort verklaringen zo te wijzigen dat het gebruik van bloed wordt uitgesloten, of ze helemaal door te strepen. Verpleegkundigen zullen je misschien proberen te vertellen dat dat niet mag, maar dat mag wel! Leg uit dat zo’n formulier een contract met hen is en dat je geen contract kunt tekenen waarmee je niet instemt. Als iemand probeert je tegen je wil tot ondertekenen te dwingen, vraag dan het hoofd van de afdeling en/of de directeur patiëntenzorg van dat ziekenhuis te spreken.
21 Mag je zulke dingen doen? Jazeker! Wees je dus bewust van je rechten als patiënt. Bij het binnengaan van het ziekenhuis heb je deze mensenrechten niet bij de voordeur achtergelaten. Je hoeft er geen afstand van te doen om behandeld te worden. Laat je door niemand iets anders aanpraten.
22 In de Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden staat in hoofdstuk 1 onder „Grondrechten”, artikel 11 dat luidt: „Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.” In Nederland is een nieuwe wet inzake patiëntenrechten in voorbereiding. Daarover stond in de Staatscourant van 16 februari 1987: „Volgens het voorontwerp zal voor elke verrichting waartoe een hulpverlener in het kader van een behandelingsovereenkomst zou willen overgaan, telkens opnieuw de toestemming van de patiënt vereist zijn. De hulpverlener zal de patiënt op duidelijke wijze, eventueel ook schriftelijk, van te voren moeten inlichten over de aard en het doel van het onderzoek of de behandeling die deze noodzakelijk acht. Ook moet hij de patiënt inlichten over de te verwachten gevolgen en de risico’s daarvan voor de gezondheid van de patiënt. De inlichtingenplicht strekt zich voorts uit tot het aangeven van andere methoden van onderzoek of behandeling die in aanmerking zouden kunnen komen.” De uitgave van 8 september 1987 voegde daaraan toe: „Het geven van toestemming voor een behandeling moet dan ook als een der belangrijkste rechten van de patiënt worden beschouwd.” Deze mening stemt overeen met een advies van de Nationale Raad voor de Volksgezondheid aan de betreffende bewindslieden.
23 Om er zeker van te zijn waarin je toestemt, MOET je goede vragen stellen over alles wat je niet begrijpt, vooral wanneer er ingewikkelde woorden of medische termen door het ziekenhuispersoneel worden gebruikt. Als een arts bijvoorbeeld zegt dat hij „plasma” wil gebruiken, zou je naïef kunnen concluderen dat hij een plasma-aanvullende vloeistof bedoelt, maar dat is niet zo. Vraag, voordat je toestemming geeft: „Is dat een bestanddeel van bloed?” Vraag betreffende elk van zijn behandelingsmethoden: „Is bij die behandeling het gebruik van bloedprodukten betrokken?” Vraag, als hij een of ander apparaat noemt dat hij wil gebruiken: „Wordt mijn bloed bij het gebruik van dit apparaat gedurende een bepaalde tijd opgeslagen?”
24 Maar wat moet je doen als je al het bovenstaande hebt gedaan en er ten aanzien van je standpunt nog geen medewerking of zelfs enige tegenstand bestaat? Aarzel niet hulp in te roepen. Sommigen hebben te lang gewacht met het zoeken van hulp en hebben niets minder dan hun leven in gevaar gebracht.
WAARDEVOLLE HULP IN EEN TIJD VAN NOOD
25 Neem nota van de volgende procedure voor het verkrijgen van de nodige hulp: (1) Zodra jij of een geliefde voor hetzij een electieve ingreep of een operatie als gevolg van een noodsituatie komt te staan waarbij een confrontatie dreigt omdat het ziekenhuis bloed wil gebruiken; of (2) indien je gezondheidstoestand of die van een geliefde ernstig verslechtert; of (3) als in het geval van een kind, de arts, een verpleegkundige of een ander verantwoordelijk lid van de ziekenhuisstaf zegt dat zij een voorlopige ontzetting uit de ouderlijke macht en toevertrouwing van het kind aan de Raad voor de Kinderbescherming zullen gaan regelen.
26 ROEP DAN JE PLAATSELIJKE OUDERLINGEN als je dat niet al gedaan hebt. (Ja, vanwege ons standpunt inzake bloed is het de weg van wijsheid onze ouderlingen altijd te waarschuwen als wij in een ziekenhuis opgenomen moeten worden.) DE OUDERLINGEN ZULLEN vervolgens, indien zij dit nodig achten, HET DICHTSTBIJZIJNDE ZIEKENHUISCONTACTCOMITÉ BELLEN. Indien je dit wenst, kunnen dan enkele leden van het Ziekenhuiscontactcomité naar het ziekenhuis komen om je te helpen. — Jes. 32:1, 2.
27 Bedenk dat je het recht hebt zelf een (andere) arts te kiezen. Deze ouderlingen van het Ziekenhuiscontactcomité weten welke artsen in jouw gebied hun medewerking verlenen, en kunnen je met hen in contact brengen en er een begin mee maken op een rijtje te zetten welke andere artsen of ziekenhuizen zouden kunnen helpen. Als er in de directe omgeving geen hulp beschikbaar is, zullen de ouderlingen het op één na dichtstbijzijnde comité raadplegen. En als dat er niet in slaagt hulp te bieden, zullen zij de Ziekenhuizeninformatiedienst in Emmen bellen. Zij kunnen misschien ook een gesprek regelen met een arts die zijn medewerking heeft toegezegd en die aan je huidige medische team kan uitleggen wat er zonder bloed gedaan kan worden. De broeders van de Ziekenhuiscontactcomités weten hoe zij zulke situaties moeten aanpakken — zij zijn daarvoor opgeleid.
28 Leden van de Ziekenhuiscontactcomités zijn ook bereid jou of een bloedverwant bij te staan in een gesprek met een arts of een andere verantwoordelijke persoon in het ziekenhuis, maar jij moet om die hulp vragen. Natuurlijk kunnen deze broeders geen beslissingen voor je nemen, maar vaak kunnen zij je helpen bij het beschouwen van het standpunt van het Genootschap in bepaalde kwesties en je wijzen op de keuzemogelijkheden die je in medisch en wettelijk opzicht hebt.
29 Indien het medisch team nog steeds niet bereid is medewerking te geven, spreek dan met het hoofd van de afdeling om te vragen of er andere artsen in het ziekenhuis zijn die je wensen zullen respecteren. Indien het afdelingshoofd geen aanstalten maakt dat te doen en ALLEEN indien je definitief elders een andere chirurg hebt gevonden en je naar dat andere ziekenhuis overgebracht kunt worden, kun je verkiezen het hoofd van de afdeling een gedateerde en ondertekende geschreven verklaring te geven waarin je de artsen die weigerden mee te werken, bij name noemt en te kennen geeft dat zij ervan ontslagen zijn jou als patiënt verder te behandelen.
30 Mag je dat doen? Ja, je hebt het recht daartoe. En als de zaak later voor een rechter komt, kan jouw geschreven verklaring er veel toe bijdragen dat hij jouw wensen erkent. Het kan in ethisch opzicht mogelijk ook de weg vrijmaken voor andere chirurgen om zich er nu mee in te laten en jou hun diensten aan te bieden. En, wat het belangrijkste is, je kunt daardoor de medische aandacht krijgen die je nodig hebt, alvorens je toestand dermate verergert dat die gevaarlijk wordt. Wacht niet te lang!
EMOTIONEEL GELADEN VRAGEN WAARVOOR JE MOET OPPASSEN
31 Je dient te weten dat sommige vragen van artsen en anderen niet altijd met een juiste motivatie worden gesteld. Hiervan is de door artsen (en sommige rechters) meest gestelde vraag:
• „Zou u liever sterven (uw kind laten sterven) dan een ’levenreddende bloedtransfusie’ aanvaarden?”
32 Als je ja zegt, zou dat in religieus opzicht juist zijn. Maar dat antwoord wordt vaak verkeerd opgevat en leidt soms zelfs tot ongunstige gerechtelijke uitspraken. Je moet in gedachte houden dat je in deze situatie niet in de dienst bent. Integendeel, je praat over een noodzakelijke medische behandeling. Daarom moet je je aanpassen aan je toehoorders, of dat nu medici of juristen zijn. — Ps. 39:1; Kol. 4:5, 6.
33 Voor een arts, een officier van Justitie, iemand van de Raad voor de Kinderbescherming, een rechter of een verantwoordelijk lid van de ziekenhuisstaf, kan „ja” betekenen dat je een martelaar wilt zijn of je kind voor je geloof wilt offeren. Het zal in deze situatie gewoonlijk niet baten wanneer je hun zegt een sterk geloof in de opstanding te bezitten. Zij zullen je als een religieus fanaticus brandmerken, niet in staat tot het nemen van rationele beslissingen wanneer het leven ermee gemoeid is. In het geval van kinderen zullen zij jou bezien als een nalatige ouder die een zogenaamd „levenreddende” medische behandeling weigert.
34 Je weigert echter NIET categorisch elke medische behandeling. Je verschilt eenvoudig met de arts van mening over DE SOORT van behandeling. Dit standpunt zal hen vaak een heel ander beeld geven en een keer brengen in jouw situatie. Bovendien is het misleidend als zij het doen voorkomen alsof bloedtransfusie veilig is en de ENIGE „levenreddende” behandeling. (Zie Hoe kan bloed uw leven redden?, blz. 7-22.) Je moet dat punt dan ook heel duidelijk maken. Hoe kun je dat doen? Je zou kunnen antwoorden:
• „Ik wil niet sterven (wil niet dat mijn kind sterft). Als ik wilde sterven (dat mijn kind stierf), zou ik thuis zijn gebleven. Maar ik ben hier gekomen om een medische behandeling te krijgen, zodat ik (mijn kind) in leven blijf(t). Wat ik voor mijzelf (mijn kind) wil, is een alternatieve medische behandeling zonder bloed. En er zijn alternatieven voorhanden.”
35 Verscheidene andere, vaak door artsen of juristen gestelde vragen zijn:
• „Wat zal er met u gebeuren als uw kind, nadat u door de officier van Justitie tijdelijk uit de ouderlijke macht bent ontzet, een bloedtransfusie toegediend krijgt? Zal men u daarvoor verantwoordelijk stellen?”
• „Als u (of uw kind) onder dwang een bloedtransfusie aanvaardt of krijgt toegediend, zal dit er dan toe leiden dat u (en/of uw kind) uit uw religie wordt (worden) gestoten of het eeuwige leven wordt ontzegd? Hoe zal uw gemeente u (en/of uw kind) bezien?
36 Een zuster (in de Verenigde Staten) antwoordde een rechter dat zij in zo’n geval niet verantwoordelijk zou zijn voor wat hij besliste. Hoewel dit vanuit een bepaald gezichtspunt juist is, vatte de rechter het zo op dat, aangezien zij niet verantwoordelijk gesteld zou worden, hij dan de verantwoordelijkheid voor haar op zich zou kunnen nemen. Hij beval een transfusie te geven.
37 Je moet begrijpen dat men door deze vragen te stellen gewoonlijk een manier tracht te vinden om jouw weigering bloed te aanvaarden, te omzeilen. Speel hun die niet onbedoeld in handen! Hoe zouden wij dit misverstand dan kunnen vermijden? Je zou kunnen antwoorden:
• „Zou mij op de een of andere manier onder dwang bloed worden gegeven, dan zou dat voor mij hetzelfde zijn als verkracht te worden. Ik zou mijn hele verdere leven gebukt gaan onder de emotionele en geestelijke gevolgen van die ongewenste aanval op mij. Ik zou mij met al mijn kracht verweren tegen een dergelijke schending van mijn lichaam zonder mijn toestemming. Ik zou alles in het werk stellen om degenen die mij aanvielen, gerechtelijk te laten vervolgen net zoals ik dat in het geval van een verkrachting zou doen.”
38 Wij moeten de krachtige, aanschouwelijke indruk vestigen dat een gedwongen transfusie voor ons een weerzinwekkende schending van ons lichaam is. Het is geen kwestie waar men achteloos aan voorbij mag gaan. Houd dus voet bij stuk. Maak duidelijk dat je een alternatieve medische behandeling zonder bloed wilt.
WAT GA JE DOEN OM VOORBEREID TE ZIJN?
39 Wij hebben een overzicht gegeven van enkele dingen die je moet doen om jezelf en je gezin tegen een ongewenste bloedtransfusie te beschermen. (Later hopen wij meer details te geven over het behandelen van problemen die rijzen wanneer baby’s en kinderen bloedtransfusie dreigen te krijgen.) Wij hebben ook gezien wat het Genootschap liefdevol heeft gedaan om ons in tijd van nood te helpen. Wat moet jij met deze informatie doen om er zeker van te zijn dat je erop voorbereid bent het hoofd te bieden aan een medische situatie waarbij je geloof op de proef wordt gesteld?
Allereerst: Houd een gezinsbespreking waarin je deze zaken nog eens doorneemt, en uitwerkt wat je, vooral in een noodsituatie, zult zeggen en doen.
Vervolgens: Zie erop toe al de noodzakelijke documenten bij jullie te hebben.
Daarna: Maak het tot een zaak van gebed — vraag Jehovah ernstig je te steunen in je vaste besluit je te ’blijven onthouden van bloed’. Het gehoorzamen van zijn wet inzake bloed verzekert ons van zijn gunst, met eeuwig leven in het vooruitzicht. — Hand. 15:29; Spr. 27:11, 12.
[Kader op blz. 5]
Als iemands gezondheidstoestand zodanig verergert dat er een bloedtransfusie gegeven dreigt te worden, kijk dan hieronder wat je moet doen:
1. Vraag de ouderlingen in je gemeente je te helpen.
2. Laat de ouderlingen zo nodig het dichtstbijzijnde Ziekenhuiscontactcomité opbellen.
3. Het Ziekenhuiscontactcomité kan je in gesprekken met artsen en anderen bijstaan.
4. Het Ziekenhuiscontactcomité kan je helpen andere artsen te benaderen om met de huidige chirurgen over alternatieven te spreken.
5. Het Ziekenhuiscontactcomité kan je ook helpen voor een noodzakelijke behandeling overgebracht te worden naar een ziekenhuis dat meer respect toont.