Het goede nieuws aanbieden — Met tact
1 Wanneer wij mensen thuis bezoeken of hen op straat, in winkels of elders aanspreken, dienen wij tactvol te zijn. Waarom? Omdat wij in „de laatste dagen” leven, die gekenmerkt worden door „kritieke tijden”. Paulus schreef dat de mensen die in die tijd zouden leven, „aanmatigend [zouden] zijn, hoogmoedig, . . . niet ontvankelijk voor enige overeenkomst, . . . zonder zelfbeheersing, heftig, . . . onbezonnen” (2 Tim. 3:1-4). Het is dus duidelijk dat er in deze tijden tact van de zijde van Jehovah’s volk wordt vereist wanneer zij het goede nieuws in het openbaar bekendmaken.
2 Maar wat is tact? Volgens één woordenboek luidt de definitie: „Een sterk ontwikkeld gevoel voor wat men in een moeilijke of netelige situatie moet doen of zeggen om een goede relatie met anderen te bewaren of aanstoot te vermijden.” Als christenen willen wij beslist een goede relatie met mensen bewaren en onnodige aanstoot vermijden. Dus ’voor zover het van ons afhangt, zullen wij in woord en daad vredelievend jegens alle mensen zijn’. — Rom. 12:18.
3 Het helpt als wij ons kunnen verplaatsen in de positie van degene met wie wij spreken. Misschien was de persoon met iets belangrijks bezig en hebben wij hem gestoord toen wij aanbelden. Dikwijls verwacht de huisbewoner niet dat er iemand bij hem aan de deur komt. Wij moeten dus tactvol en attent zijn, alsook intense belangstelling voor de persoon aan de dag leggen, gepaard met het liefdevolle verlangen om te helpen.
4 Paulus was een voortreffelijk voorbeeld van een tactvolle christelijke getuige. Bedenk hoe hij in zijn toespraak tot de Atheners hun niet de les las of veroordeelde wegens hun afgoderij en aanbidding van zoveel valse goden, ook al werd zijn geest door die dingen geprikkeld (Hand. 17:16). Tactvol gebruikte Paulus hun belangstelling voor de aanbidding van vele goden als een voortreffelijke inleiding voor de redevoering die hij voor de inwoners van Athene hield. — Hand. 17:22-31.
5 Ook wij zullen mensen ontmoeten die hun eigen religie hebben en dat tegen ons zullen zeggen. Wat moeten wij dan doen? Wij moeten tactvol zijn. Wij mogen niet opdringerig, strijdlustig of kritisch zijn. Wij dienen daarentegen zo mogelijk punten van overeenkomst te zoeken en daarop door te gaan. Het is niet nodig elk bezwaar van iemand die het niet met onze boodschap eens is, te weerleggen of te bestrijden.
6 Tact houdt ook in dat je een goede luisteraar bent. Door aandachtig naar een huisbewoner te luisteren, zullen wij te weten komen wat hij denkt. Dikwijls kunnen wij tactvol op zijn gedachtengang doorgaan om tot een goed gesprek te komen en getuigenis te geven. Vragen zijn nuttig, maar wij moeten oppassen dat ze de huisbewoner niet in verlegenheid brengen. Ze dienen daarentegen gebruikt te worden om hem de gelegenheid te geven zich te uiten en om zijn zienswijze te weten te komen. Dan kunnen wij het voorbeeld van Paulus navolgen: „Ik ben alle dingen voor alle soorten van mensen geworden, om er toch maar enkelen te redden.” — 1 Kor. 9:22.
7 Onze woorden moeten te allen tijde zorgvuldig gekozen worden, zodat wij geen aanstoot geven (Spr. 25:11). Dan zullen de huisbewoners beseffen dat wij met een vriendelijke bedoeling en een bemoedigende boodschap komen. Als zowel onze woorden als onze gelaatsuitdrukking een weerspiegeling vormen van persoonlijke belangstelling, vriendelijkheid en hartelijkheid jegens iedereen, zullen de meeste mensen dit opmerken en dikwijls gunstig reageren. Denk aan de raad van Paulus: „Uw spreken zij altijd minzaam, gekruid met zout, opdat gij weet hoe gij een ieder een antwoord behoort te geven.” — Kol. 4:6.
8 Zelfs wanneer mensen absoluut niet geïnteresseerd zijn, zullen wij door ons tactvolle optreden, trachten te vermijden aanstoot te geven. Aldus kunnen wij een gunstige indruk achterlaten en de weg banen voor de volgende Getuige die aan de deur komt. Laten wij het goede nieuws tactvol blijven aanbieden, opdat wij iets kunnen meedelen wat goed en gunstig is voor hen die naar ons luisteren. — Ef. 4:29.