Vragenbus

● Is het passend wanneer de toehoorders bij ieder onderdeel van de bedieningsschool of de dienstvergadering applaudisseren?

Een gehoor dat uit Jehovah’s getuigen bestaat, heeft werkelijk waardering. Het is heel fijn dat zij blijk willen geven van die waardering voor de krachtsinspanningen van hun broeders en zusters en voor de stof die zij hun vanaf het podium bieden. In onze tijd kan zo’n waardering in sommige delen van de wereld te kennen worden gegeven door te applaudisseren. Maar applaus dient spontaan, uit het hart, te komen. Ook is het gewoonlijk een uitdrukking van waardering voor iets bijzonders. En dus bemerken wij dat op grote vergaderingen, met inbegrip van kringvergaderingen, wanneer er speciale programma’s zijn opgesteld en de broeders extra tijd en inspanning aan hun toewijzing hebben besteed, de toehoorders niet slechts aan het slot van de lezing maar soms ook onder de lezing applaudisseren.

Maar dient dit ook in onze Koninkrijkszalen gedaan te worden? Natuurlijk kan er niets op tegen zijn als dit spontaan en uit oprechte waardering gebeurt. Maar gewoonlijk applaudisseren wij niet voor deze programmaonderdelen; het kan immers gemakkelijk tot een sleur worden en zo zijn werkelijke betekenis verliezen.

Er is echter iets dat wij in onze Koninkrijkszaal allemaal kunnen doen om welgemeende waardering te tonen voor de krachtsinspanningen van degene die spreekt, en dat is door onder de lezing aandachtig te blijven, onze ogen op de spreker gericht te houden en door onze ontvankelijke gezichtsuitdrukking te tonen dat wij zijn gedachten volgen en er ons voordeel mee doen. Ook zien wij dikwijls kans na de vergadering persoonlijk met de spreker te praten en hem te laten weten dat wij van zijn voordracht genoten hebben.