Wij behoren tot het soort dat geloof heeft

Het Koninkrijk prediken op de Altiplano in Peru

TUSSEN de oostelijke en westelijke ketens van het Andesgebergte — waar Bolivia en Peru aan elkaar grenzen — ligt de Altiplano. De naam betekent „hoogvlakte” of „plateau”. Het grootste deel daarvan ligt in Bolivia.

De Altiplano is 100 kilometer breed en ruim 1000 kilometer lang en heeft een gemiddelde hoogte van zo’n 3700 meter boven de zeespiegel. Aan boord van een vliegtuig op weg daar naartoe vanuit de Peruaanse, aan de kust gelegen hoofdstad Lima passeert u de met sneeuw bedekte El Misti, een vulkaan die door de wolken heen een hoogte van 5822 meter bereikt. De afgelegen, met sneeuw bedekte toppen van Nevado Ampato en Nevado Coropuna verheffen zich tot een hoogte van meer dan 6000 meter. Plotseling verschijnt een immense hoogvlakte in beeld — de Altiplano van zuidelijk Peru.

De hoofdstad van de Peruaanse Altiplano, Puno, ligt aan het noordwestelijke einde van het Titicacameer, het hoogste bevaarbare meer ter wereld. Omdat het gebied op een hoogte van meer dan 3000 meter ligt, duurt het een tijdje voordat bezoekers zich aan de ijle lucht hebben aangepast. Bij het Titicacameer leven de Quechua- en Aymará-indianen. Men kan hen in hun fleurig rode, groene of blauwe kleding aan het werk zien bij hun chacra’s, of boerderijtjes. Hoewel Spaans in Peru de hoofdtaal is, wordt op de Altiplano ook Quechua en Aymará gesproken.

Aan de spits van het predikingswerk

Veel van de nederige, hardwerkende mensen die Quechua en Aymará spreken, zijn onlangs tot een nauwkeurige kennis van de bijbelse waarheid gekomen. Dit komt voornamelijk door Jehovah’s rijke zegen op de ijverige inspanningen van volletijdverkondigers van het Koninkrijk die als speciale pionier dienen.

José en Silvia bijvoorbeeld, twee speciale pioniers, werden toegewezen aan de stad Putina, op een afstand van ongeveer vijftig kilometer van het Titicacameer. Binnen twee maanden leidde Silvia zestien huisbijbelstudies en José veertien. In slechts zes maanden steeg het aantal gemeenteverkondigers van 23 naar 41. Ondertussen was het aantal aanwezigen op de vergaderingen gestegen van 48 tot een hoogtepunt van 132.

„Toen we in deze geïsoleerde gemeenschappen gemeentevergaderingen gingen houden,” zegt José, „vonden we het praktisch om te starten met de openbare lezing en de gemeenteboekstudie. Dat maakt het voor pasgeïnteresseerde personen makkelijker om te beginnen met het bezoeken van vergaderingen.”

Twee zussen — van wie één een pionierster — brachten het goede nieuws voor het eerst naar de geïsoleerde gemeenschap van Muñani, zo’n twintig kilometer van Putina. Daar begonnen ze een bijbelstudie met een blinde man genaamd Lucio.a Hij nodigde zijn broer Miguel uit, een katholieke lekenprediker en bestuurder van een gemeenschap in de buurt. Toen een vriend aan Miguel vroeg waarom hij elke week naar Muñani ging, zei hij dat het was om over Jehovah en zijn Woord te leren. Vervolgens rees de vraag: „Waarom bestuderen we de bijbel niet hier?” Vanwege de belangstelling die mensen in de gemeenschap van Miguel toonden, troffen de Getuigen spoedig regelingen om daar vergaderingen te houden.

Miguel begon wat hij leerde met anderen te delen. Maar hoe stond het met zijn positie als katholieke lekenprediker en plaatsvervangend gouverneur? Tijdens een vergadering in het gemeenschapshuis maakte hij bekend dat hij zijn functie als katholieke prediker neerlegde. Zou er een ander worden aangesteld? Iemand uit het publiek zei: „Waarom hebben we een ander nodig als we de waarheid leren kennen?” Uiteraard werd er gedoeld op de dingen die door Jehovah’s Getuigen werden geleerd. Een ander voegde eraan toe: „We zijn het er niet mee eens dat je als enige ontslag neemt. Waarom nemen we niet allemaal ontslag?” Alle aanwezigen riepen daarop in koor: „We zeggen allemaal op!”

Op een volgende raadsvergadering kort daarna werden afgodsbeelden en crucifixen besproken. Eén man vroeg alle aanwezigen Deuteronomium 7:25 te lezen waar staat: „De gehouwen beelden van hun goden dient gij in het vuur te verbranden. Het zilver en het goud daaraan moogt gij niet begeren, noch het daadwerkelijk voor uzelf nemen, opdat gij er niet door wordt verstrikt; want het is iets verfoeilijks voor Jehovah, uw God.”

De man vroeg toen of degenen die voorstanders waren van het verbranden van alle afgodsbeelden hun hand wilden opsteken. Alle handen gingen onmiddellijk omhoog (Handelingen 19:19, 20). Nu bestuderen 23 van de 25 gezinnen in de gemeenschap Gods Woord. Twee personen dienen als niet-gedoopte verkondigers en vijf paren zijn van plan hun huwelijk wettelijk te laten registreren om een reine positie voor het aangezicht van Jehovah te hebben. — Titus 3:1; Hebreeën 13:4.

Onderwijzen met video’s en audiocassettes

Omdat weinig mensen op de Altiplano kunnen lezen, zijn de video’s en audiocassettes van het Wachttorengenootschap in de plaatselijke talen een grote hulp — zelfs bij het leiden van huisbijbelstudies. Met behulp van een audiocassette leidt Dora, een speciale pionierster, studies uit de brochure Wat verlangt God van ons? Nadat ze telkens één paragraaf heeft afgespeeld, stelt ze de bijbelstudent vragen over het zojuist gehoorde materiaal.

Een plaatselijk radiostation zendt regelmatig gedeelten uit van de Wat verlangt God-​brochure in het Quechua. Hetzelfde wordt gedaan met gedeelten uit het tijdschrift Ontwaakt! in het Spaans. Vandaar dat velen de Koninkrijksboodschap herkennen en meer te weten willen komen wanneer Jehovah’s Getuigen bij hen aan de deur komen.

De Altiplano ligt ver buiten het gezichtsveld van de wereld in het algemeen maar niet buiten het gezichtsveld van God. Dankzij Jehovah’s liefde voor de mensheid gaan veel mensen die woonachtig zijn op de Altiplano, hoog in het Andesgebergte, deel uitmaken van de grote menigte die zijn majestueuze huis van ware aanbidding verheerlijkt. — Haggaï 2:7.

[Voetnoot]