De bijbelse waarheid verbreiden in Portugal

VAN Caminha in het noorden tot Vila Real de Santo Antônio in het zuiden is de 800 kilometer lange Atlantische kustlijn van Portugal bezaaid met duizenden kleurrijke vissersboten. Vissers gaan al eeuwen ’met schepen de zee op’, en zorgen ervoor dat vis het hoofdvoedsel op veel Portugese tafels is. — Psalm 107:23.

De afgelopen zeventig jaar vindt er in Portugal een ander soort visserswerk plaats. Jehovah’s Getuigen zijn er druk mee bezig het goede nieuws naar tienduizenden symbolische vissen te brengen (Mattheüs 4:19). In mei 1995 werd een hoogtepunt van 44.650 Koninkrijksverkondigers bereikt — een verhouding van 1 verkondiger op ongeveer 210 inwoners. In sommige steden is de verhouding ongeveer 1 op 100.

Doordat er zo veel werkers zijn, wordt het getuigenisgebied in veel streken ongeveer elke week bewerkt. De Portugese Getuigen zijn er dus op gebrand verschillende benaderingen te gebruiken om hun bijbelse hoop met anderen te delen. Ja, zij beseffen hoe belangrijk het is de bijbelse waarheid op elke mogelijke manier bekend te maken. — 1 Korinthiërs 9:20-23.

Degenen helpen die religieus gezind zijn

Volgens een in 1991 gehouden volkstelling belijdt in Portugal zeventig procent van de personen van achttien jaar of ouder rooms-katholiek te zijn. Desondanks staat bijbelkennis bij de mensen op een laag peil. In de krant Jornal de Notícias werd opgemerkt: „Dit is een van de grootste tragedies van de katholieke wereld: Onbekendheid met de bijbel!” Hoe komt dit? De Portugese krant Expresso wijst op het antwoord. De krant zegt in haar berichtgeving over een bijeenkomst van 500 priesters in Fátima: „Volgens de prelaat is het noodzakelijk dat de priester zich vrijmaakt van een eindeloos aantal bijkomende activiteiten zodat hij weer uitsluitend een positie van ’boodschapper’ krijgt. . . . Als de priester met hart en ziel het Evangelie predikt, zal hij geen tijd hebben voor andere activiteiten.”

In tegenstelling hiermee zijn Jehovah’s Getuigen in Portugal er druk mee bezig de bijbelse waarheid op elke mogelijke manier bekend te maken. Het resultaat is dat veel oprechte katholieken kennis van de bijbel krijgen.

Carlota was een vrome katholiek en lid van de jongerengroep in een religieuze orde. Zij was tevens onderwijzeres op de kleuterschool waar Antônio, een Getuige, werkte. Als gewone pionier, of volle-tijdbedienaar, probeerde Antônio altijd tijdens de lunchpauze met zijn collega’s over de bijbel te spreken. Op een dag vroeg Carlota hem naar het geloof in het hellevuur en de Mariacultus. Antônio liet haar zien wat de bijbel over deze onderwerpen leert, en dat was het begin van veel bijbelse gesprekken. Toen Carlota haar eerste vergadering in de plaatselijke Koninkrijkszaal bijwoonde, was zij erg onder de indruk. Maar de vergadertijden waren niet te combineren met die van de religieuze orde waartoe zij behoorde. Zij besefte dat zij een keus moest maken. Wat zou zij doen?

Carlota liet de hele jongerengroep bij elkaar komen en legde aan de hand van de bijbel uit waarom zij uittrad. Iedereen bekritiseerde haar beslissing, behalve een meisje dat Stela heette en heel aandachtig luisterde. Toen Carlota later met haar sprak, stelde Stela veel vragen over de oorsprong en het doel van het leven. Carlota gaf haar het boek Leven — Hoe is het ontstaan? Door evolutie of door schepping?a en begon een bijbelstudie met haar.

Ondertussen maakte Carlota fijne geestelijke vorderingen, werd in juni 1991 gedoopt en begon zes maanden later als gewone pionierster te dienen. In mei 1992 trouwde zij met Antônio, en zij zetten samen de pioniersdienst voort in een naburige gemeente waar de behoefte groter is. En Stela? Zij werd in mei 1993 gedoopt en dient nu als gewone pionierster.

De jonge Francisco was zeer religieus. Elke zondag woonde hij ’s morgens de mis en ’s middags het bidden van de rozenkrans bij. Hij diende als koster, die de priester tijdens de mis helpt. Hij bad zelfs tot God of hij ooit „heilig” verklaard mocht worden!

Francisco wilde heel graag een bijbel hebben, en op een dag leende een vriend hem er een. Hij was verbaasd te ontdekken dat God een naam heeft, Jehovah (Exodus 6:3; Psalm 83:18). Toen hij in Exodus 20:4, 5 las dat God het gebruik van beelden bij de aanbidding verbiedt, was hij nog verbaasder! Omdat hij zag dat de kerk vol stond met beelden, bad hij vurig of God hem wilde helpen al deze verwarring te begrijpen. Enkele dagen later ontmoette hij een vroegere klasgenoot, en hij vroeg hem waarom hij niet meer naar de avondschool ging.

„Ik ga nu naar een betere avondschool”, antwoordde zijn vriend.

„Wat is dat voor school, en wat studeer je?”, vroeg Francisco. Hij was absoluut niet voorbereid op het antwoord van zijn vriend.

„Ik bestudeer de bijbel in de Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen”, vertelde de vriend hem. „Zou je eens met mij mee willen?”

Francisco kon tijdens zijn eerste vergadering zijn ogen haast niet geloven — gelukkige, glimlachende gezichten; mensen die hartelijk en vriendelijk met elkaar spraken; kinderen die bij hun ouders zaten en luisterden naar wat er werd gezegd.

„Daar zat ik dan, een volslagen vreemde, en ik voelde mij alsof ik bij de familie hoorde!”, riep Francisco uit. Sindsdien heeft hij altijd geregeld de vergaderingen bijgewoond. Nu dient Francisco als ouderling in de gemeente, en samen met zijn vrouw en zijn twee kinderen verheugt hij zich in de grootse Koninkrijksbeloften in Gods Woord.

De waarheid met familieleden delen

Manuela, een gewone pionierster in de omgeving van Lissabon, heeft een overvloedige vangst van geestelijke vissen binnengehaald doordat zij erin heeft volhard vriendelijk getuigenis te geven aan iedereen, met inbegrip van familieleden. Een van hen was haar broer, José Eduardo, die geoefend was in vechtsport en in het gebruik van wapens. Hij had de wet zo vaak overtreden dat hij uiteindelijk op 22 gronden in staat van beschuldiging werd gesteld en tot twintig jaar gevangenisstraf werd veroordeeld. Hij was zo gewelddadig dat zelfs medegevangenen bang voor hem waren, en hij zat in een zwaarbewaakte cel.

Zeven jaar lang bezocht Manuela José Eduardo geduldig, maar hij verwierp haar bijbelse boodschap telkens weer. Toen ten slotte het boek Leven — Hoe is het ontstaan? Door evolutie of door schepping? werd uitgegeven, nam hij dit, en er werd een bijbelstudie begonnen. Onmiddellijk bracht hij enorme veranderingen in zijn gedrag aan. Na een week gaf hij aan 200 gevangenen persoonlijk getuigenis, en een week later aan nog eens 600. Hij kreeg zelfs toestemming om de gevangenen in andere gebouwen van de gevangenis te bezoeken. Dank zij de opmerkelijke verandering in zijn gedrag werd de straf teruggebracht tot vijftien jaar. Na tien jaar te hebben gezeten, werd hij voorwaardelijk in vrijheid gesteld. Sindsdien zijn er vijf jaar verstreken en José Eduardo is nu een gedoopte getuige van Jehovah, en hij is dienaar in de bediening in de plaatselijke gemeente. Echt een geval van ’de wolf die bij het lam vertoeft’! — Jesaja 11:6.

Doordat Manuela voortdurend moeite heeft gedaan om haar familie getuigenis te geven, heeft zij de vreugde gehad haar man en vier andere leden van haar familie te helpen actief te worden in Jehovah’s dienst. Haar man is nu dienaar in de bediening.

’Ik trap ze eruit’

Maria do Carmo woonde in een buitenwijk van Lissabon toen de Getuigen bij haar aan de deur kwamen. Wat zij hoorde beviel haar wel, en zij vroeg haar man, Antônio, of zij thuis een bijbelstudie mocht hebben. „Haal het niet in je hoofd!”, antwoordde hij. „Als ik ooit Jehovah’s Getuigen in ons huis aantref, trap ik ze eruit.” Tussen twee haakjes, Antônio was karate-instructeur en had de zwarte band (derde dan-graad). Dus besloot Maria do Carmo haar bijbelstudie elders te doen.

Later moest Antônio naar Engeland voor een achtdaagse karatecursus, en Maria do Carmo stopte zorgzaam de publikatie Mijn boek met bijbelverhalenb in zijn koffer. Aangezien Antônio gedurende deze reis volop tijd had, las hij het boek. Tijdens de terugvlucht werd het vliegtuig door een storm hevig door elkaar geschud, en het had problemen met landen. Voor het eerst in zijn leven bad Antônio tot Jehovah.

Toen Antônio thuiskwam, nodigde de Getuige die de studie met zijn vrouw leidde hem uit voor een vergadering. Hij ging hierop in en merkte dat iedereen heel vriendelijk was. Er werden regelingen getroffen voor een bijbelstudie en in korte tijd wist Antônio dat hij een paar beslissingen moest nemen. Het resultaat was dat hij stopte met lesgeven in karate en zijn leerlingen begon te leren hoe zij nu en voor eeuwig een vredig leven konden leiden. Een van hen, die ook de zwarte band had, is nu een gedoopte christen.

Wat Antônio betreft, hij werd in april 1991 gedoopt. De dag na zijn doop ging hij in de hulppioniersdienst. Zes maanden later begon hij als gewone pionier te dienen, en al gauw leidde hij twaalf huisbijbelstudies. In juli 1993 werd hij als dienaar in de bediening in de gemeente aangesteld.

In vaak bewerkt gebied

In veel delen van het land wordt het gebied ongeveer elke week bewerkt. Hoe zetten de Getuigen hun „vissers”-activiteiten op een produktieve manier voort?

João probeert in contact te komen met alle personen in elk huis. Toen hij bij een vrouw aan de deur was, vroeg hij of er nog anderen in het huis woonden. De vrouw antwoordde dat haar man en twee zonen er woonden, maar dat het niet gemakkelijk zou zijn met hen in contact te komen aangezien zij werkten en alleen ’s avonds thuis waren. Dus ging João verder en bezocht anderen in de buurt. Ongeveer anderhalf uur later kwam er een man naar hem toe.

„U zei dat u mij wilde spreken”, zei de man tegen João. „Zeg maar wat uw bedoeling is.”

„Sorry, maar ik ken u niet”, antwoordde João verbaasd. „Wie bent u?”

„Ik ben Antônio en ik woon hier in de straat. U zei tegen mijn moeder dat u met de rest van het gezin wilde spreken, dus ben ik naar u toe gekomen om te horen waar u voor kwam.”

João gaf Antônio grondig getuigenis en begon een bijbelstudie met hem. Na de tweede keer vroeg Antônio of de studie tweemaal per week gehouden kon worden. Na slechts vier maanden ging hij met João mee en begon het goede nieuws in zijn eigen straat te prediken. Drie maanden later werd hij gedoopt. Onlangs is ook zijn moeder de bijbel gaan bestuderen. Wat is het belangrijk in de bediening te proberen met alle leden van een huisgezin te spreken!

Zulke opwindende ervaringen laten zien dat er in de wateren van Portugal nog steeds volop geestelijk visserswerk te doen is. Jehovah heeft de hardwerkende Getuigen daar gezegend met duizenden progressieve bijbelstudies. Terwijl zij naar steeds meer manieren blijven zoeken om de bijbelse waarheid aan iedereen bekend te maken, gaan de woorden die de apostel Paulus aan de christenen in Filippi schreef, in deze tijd in Portugal beslist in vervulling: ’Op elke wijze wordt Christus verkondigd.’ — Filippenzen 1:18.

[Voetnoten]

[Kaart op blz. 23]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

SPANJE

PORTUGAL

[Illustraties op blz. 24, 25]

Getuigen in Portugal gebruiken elke gelegenheid om de bijbelse waarheid bekend te maken