Allerlei mensen bereiken in het hedendaagse Athene
TOEN de apostel Paulus rond 50 G.T. Athene bezocht, was de stad nog altijd een belangrijk handelscentrum, hoewel het niet langer de glorie van zijn klassieke verleden genoot. Een geschiedkundig werk zegt: „[Athene] bleef op het gebied van de godsdienst en de kunst de metropool van Griekenland, alsook de begerenswaardige plaats voor bezoeken van de ontwikkelden en de machtigen van dat tijdperk.”
Tijdens zijn verblijf daar had Paulus waarschijnlijk de gelegenheid om tot joden, heidense Atheners en mensen uit veel verschillende plaatsen te prediken. Opmerkzaam en bekwaam onderwijzer als hij was, zei hij in een toespraak dat God „aan allen leven en adem” heeft gegeven, dat hij „uit één mens elke natie van mensen [heeft] gemaakt” en dat „zij allen overal berouw moeten hebben” omdat Hij „de bewoonde aarde” zal oordelen. — Handelingen 17:25-31.
Een afwisselend gebied
In de afgelopen decennia is Athene opnieuw een stad geworden die mensen overal vandaan aantrekt. Er zijn daar diplomaten en militairen gekomen in het kader van buitenlandse missies. Jonge mensen uit Afrika en het Midden-Oosten verblijven daar als studenten aan de universiteit. Er zijn gastarbeiders uit Afrika, Azië en de Oosteuropese landen binnengestroomd. Er zijn veel Filippino’s en anderen uit Zuidoost-Azië, die zijn gekomen om werk te zoeken als huisbediende. En er is een voortdurende stroom van vluchtelingen uit naburige landen en uit haarden van onrust over de hele wereld.
Deze situatie vormt een uitdaging voor de plaatselijke predikers van het goede nieuws van het Koninkrijk. De meeste tijdelijke inwoners spreken Engels, maar sommige spreken enkel hun moedertaal. Deze mensen vertegenwoordigen vele verschillende culturele en religieuze achtergronden. Onder de bezoekers treft u belijdende christenen, moslims, hindoes, boeddhisten, animisten, agnostici en atheïsten aan. Jehovah’s Getuigen moeten hun aanbieding leren aanpassen om aansluiting te vinden bij de verschillende achtergronden van deze mensen.
Daar veel van deze nieuwkomers een moeilijke tijd achter de rug hebben, zitten zij vaak met vragen over de zin van het leven en de vooruitzichten voor de toekomst. Sommigen achten de bijbel hoog en hebben er geen moeite mee te aanvaarden wat erin wordt gezegd. De meesten in dit afwisselende gebied zijn nederig, zachtmoedig en hongerig naar de waarheid. Zij voelen zich vrijer om naar de waarheid te zoeken omdat zij ver weg zijn van hun familie en huiselijke omgeving.
In 1986 werd in Athene de eerste Engelstalige gemeente georganiseerd om dit gebied te bewerken. Er is een geweldige groei. De afgelopen vijf jaar zijn er ongeveer tachtig nieuwelingen gedoopt. Het resultaat is dat er in Athene een Arabischtalige en een Poolstalige gemeente en voor een bepaalde tijdsperiode een Franstalige groep is opgericht. Sommige leden van de Engelstalige gemeente zijn verhuisd om andere, soortgelijke gemeenten en groepen te helpen in het noordelijker gelegen Thessaloníke, in Herákleion (op Kreta) en in Piraeus, de havenstad van de provincie Groot-Athene. Zou u eens kennis willen maken met enkele buitenlanders die de waarheid in Athene hebben leren kennen?
De begeerlijke mensen van de natiën komen binnen
Thomas werd in Asmara (Eritrea) geboren en groeide op als vroom katholiek. Op vijftienjarige leeftijd ging hij het klooster in. Hij vroeg aan een van de abten: „Hoe is het mogelijk dat één God uit drie Goden bestaat?” De abt antwoordde: „Omdat wij aanvaarden wat de paus zegt over geestelijke zaken. Bovendien is dit een mysterie, en jij bent te jong om het te begrijpen.” Na vijf jaar in het klooster te hebben doorgebracht, ging Thomas weg, gedesillusioneerd en gefrustreerd door de handelwijze en de leringen van de Kerk. Maar hij had zijn speurtocht naar de ware God niet opgegeven.
Op een dag, kort nadat hij naar Athene was verhuisd, vond hij voor zijn deur een exemplaar van De Wachttoren met de omslagtitel „Gezondheid en geluk kunnen uw deel zijn”. Hij las het verschillende keren door. In hetzelfde tijdschrift las hij dat wij eerst Gods koninkrijk en Zijn rechtvaardigheid dienen te zoeken (Mattheüs 6:33). Thomas knielde neer en vroeg God om hem te tonen hoe hij dit moest doen en beloofde: „Als u mij laat zien hoe ik uw koninkrijk moet zoeken, zal ik er zes maanden van mijn leven aan wijden om te leren hoe ik u moet dienen.” In de vierde week daarna klopten er twee Getuigen op zijn deur. Onmiddellijk aanvaardde Thomas een bijbelstudie, en tien maanden later werd hij gedoopt. Hij zegt: „Jehovah heeft mijn gebed werkelijk verhoord en mij de kans gegeven om een van zijn Getuigen te worden. Nu beweegt zijn liefde mij ertoe eerst zijn koninkrijk en rechtvaardigheid in mijn leven te zoeken.”
Terwijl twee andere Getuigen van huis tot huis predikten, zagen zij een buitenlandse naam naast een bel staan.
„Wat wilt u?”, vroeg een vrouwenstem door de intercom.
Een van de Getuigen zei dat zij Engelssprekende mensen probeerden te vinden die geïnteresseerd waren in de bijbel.
„Van welke religie bent u?”, vroeg de dame.
„Wij zijn Jehovah’s Getuigen.”
„O, fijn! Kom naar de bovenste verdieping.”
Dat deden zij, en toen de liftdeur openging, stond daar een heel lange man met een nogal afwijzende houding. Maar de vrouw riep vanuit de woning.
„Laat hen binnen. Ik wil met hen praten.”
Het bleek dat zij samen met het sportteam van haar man de wereld rondreisde, en nog maar een dag geleden had zij gebeden om Jehovah’s Getuigen te vinden. Er werd dus meteen met een bijbelstudie begonnen. Aangezien zij maar een beperkte tijd in Griekenland zouden blijven, werd er afgesproken dat zij drie keer per week studie kreeg, en in slechts tien weken had zij het Eeuwig leven-boek uit.
Het volgende sportseizoen bracht hen weer naar Griekenland. De vrouw hervatte haar studie en maakte uitstekende vorderingen. Na een paar maanden vergezelde zij als niet-gedoopte verkondigster de Getuigen in het predikingswerk en richtte al snel haar eerste bijbelstudie op. Bij wie? Bij haar man, die erg onder de indruk is van de Getuigen en van de veranderingen die hij bij zijn vrouw heeft gezien.
Allan, de zoon van een predikant, groeide op in Zuid-Afrika. Al heel jong was hij ervan overtuigd dat de bijbel de van God afkomstige geïnspireerde openbaring is. Niet tevreden met zijn religie wendde hij zich tot filosofie en politiek, maar hij voelde zich daardoor leger dan ooit. Nadat hij naar Griekenland was verhuisd, groeide dat gevoel van leegte. Hij besefte dat zijn leven geen doel had, dat hij zich op een weg bevond die nergens naar toe leidde.
Op een avond gebeurde er iets. „Ik knielde neer en stortte mijn hart voor God uit”, vertelt Allan. „Met tranen van verdriet over mijn levenswijze smeekte ik God om mij naar zijn ware volgelingen te leiden. Ik beloofde dat ik in het licht van zijn leiding zou wandelen.” Nog geen week daarna kreeg hij in een winkel een gesprek met de eigenares, die een Getuige bleek te zijn. Dat gesprek vormde een echt keerpunt in Allans leven. „In de dagen daarna zag ik mijn geliefkoosde geloofsopvattingen ontzenuwd worden: de Drieëenheid, het hellevuur, de onsterfelijkheid van de ziel — allemaal duidelijk geen bijbelse leringen.” In de Koninkrijkszaal bood een Getuigen-echtpaar aan de bijbel met hem te bestuderen. Hij ging op het aanbod in en maakte snelle vorderingen. „De waarheid deed mij huilen van geluk,” herinnert Allan zich, „en ze maakte mij vrij.” Een jaar later werd hij gedoopt. Nu dient hij vreugdevol als dienaar in de bediening in de plaatselijke gemeente.
Elizabeth komt uit Nigeria, waar zij in diverse kerken naar God had gezocht, maar onbevredigd bleef. Wat haar het meest met afschuw vervulde, was de leer van eeuwige pijniging in een hellevuur. Toen zij met haar gezin naar Athene kwam, belden twee Getuigen bij haar aan, en er werd een bijbelstudie opgericht. Elizabeth was opgetogen toen zij vernam dat God mensen niet pijnigt, maar dat hij de hoop op eeuwig leven op een paradijsaarde biedt. Zij was in verwachting van haar vierde kind, maar wilde zich laten aborteren. Toen leerde zij uit de bijbel wat Jehovah’s zienswijze omtrent de heiligheid van het leven is. Nu heeft zij een schattig dochtertje. Elizabeth maakte heel snel vorderingen en werd al gauw gedoopt. Hoewel zij vier kinderen en een full-timebaan heeft, kan zij bijna elke maand in de hulppioniersdienst staan. Zij is gezegend met het feit dat haar man de bijbel is gaan bestuderen. Zij zegt: „Ik vond eindelijk de ware God en de ware aanbidding, dank zij Jehovah en zijn liefdevolle organisatie.”
Veel mensen in dit afwisselende gebied komen tijdens het straatwerk in contact met de Getuigen, maar het vereist doorzettingsvermogen om hun belangstelling verder te ontwikkelen. Dit was het geval met een jonge vrouw, Sallay, uit Sierra Leone. Een Getuige gaf haar een traktaat, kreeg haar adres en trof regelingen dat zij werd bezocht. Sallay had belangstelling en aanvaardde een bijbelstudie, maar wegens de druk van haar werk en andere moeilijkheden ging de studie niet geregeld door. Toen verhuisde zij plotseling zonder haar nieuwe adres door te geven. De Getuige bleef het oude adres bezoeken, en uiteindelijk stuurde Sallay de Getuige een bericht om naar haar nieuwe huis te komen.
De studie werd nu veel geregelder, hoewel Sallay in de laatste maanden van haar zwangerschap was. Na de geboorte van de baby werd Sallay een niet-gedoopte verkondigster. Dit was niet zo gemakkelijk als het misschien lijkt. Om 6.30 uur ’s ochtends moet zij klaarstaan voor een busrit van een half uur om haar baby naar het kinderdagverblijf te brengen, gevolgd door een busrit van nog eens een uur naar haar werk. Na schoonmaakwerk te hebben verricht, reist zij naar huis terug. Op vergaderavonden, of wanneer zij in de velddienst gaat, reist zij nog eens een uur met de bus heen en een uur terug, ondanks tegenstand van haar man. Terwijl zij hem liefdevol en geduldig bejegende, maakte zij dusdanige vorderingen dat zij zich opdroeg en gedoopt kon worden. En haar man? Hij woonde de Gedachtenisviering van Christus’ dood bij en stemde toe in een bijbelstudie.
Gezegend met voortreffelijke resultaten
De meeste van deze mensen blijven tijdelijk in Athene. Velen keren naar hun land van herkomst terug om het goede nieuws met familie en vrienden te delen. Anderen verhuizen naar verschillende westerse landen en gaan ermee door Jehovah te dienen. Degenen die in Griekenland blijven, boeken goede resultaten in het prediken tot hun landgenoten die eveneens daarheen zijn geëmigreerd. In andere gevallen wierpen de zaden van waarheid pas vruchten af toen de bezoekers naar een ander land verhuisden en met de Getuigen in contact kwamen.
Dit alles bewijst dat Jehovah niet partijdig is. Hij aanvaardt mensen uit elke natie die hem vrezen en rechtvaardigheid liefhebben (Handelingen 10:34, 35). Voor zulke met schapen te vergelijken mensen had hun verhuizing naar een ander land wegens materiële voordelen, veel grotere zegeningen tot gevolg dan zij hadden verwacht — kennis omtrent de ware God, Jehovah, en zijn belofte van eeuwig leven in een rechtvaardige nieuwe wereld. Ja, Jehovah heeft de krachtsinspanningen om anderstalige personen in het hedendaagse Athene te bereiken, inderdaad rijkelijk gezegend!
[Illustraties op blz. 16]
Mensen uit vele landen horen het goede nieuws in Athene