’Ach, was iedereen maar zoals zij geweest!’

Dit waren de woorden van een columnist in de Luxemburgse krant Letzebuerger Journal. Over wie had hij het?

Hij was in Polen geweest om de viering van de vijftigste gedenkdag van de bevrijding van Auschwitz bij te wonen en had opgemerkt dat één groep die daar zeer had geleden, nooit werd genoemd. In zijn column van 2 februari 1995 identificeerde hij deze groep als Jehovah’s Getuigen en schreef: „Noch strenge opsluiting, noch concentratiekampen, noch erbarmelijk ten onder gaan in een hongerbarak, noch hand- of valbijl kon hen ertoe brengen hun geloof af te zweren.” Hij vervolgde: „Zelfs doorgewinterde SS-bewakers bewonderden af en toe de moed waarmee de getuigen van Jehovah de dood ingingen.”

Jehovah’s Getuigen zochten de dood niet. Maar duizenden van hen wilden, net als de christenen in de eerste eeuw, liever sterven dan dat zij schipperden ten aanzien van christelijke beginselen. Dat geloof onderscheidde hen in de donkere dagen van het Derde Rijk als opvallend anders.

De columnist zei tot slot: „Ach, waren alle mensen maar zoals de getuigen van Jehovah geweest!” Als dat zo was geweest, had de Tweede Wereldoorlog nooit plaatsgevonden.