Koninkrijksverkondigers brengen verslag uit
Gods volk biedt zich gewillig aan
ZIJN naam was Jozef, en hij was van geboorte uit Cyprus. Hij was een van de eerste-eeuwse christenen die landerijen en huizen verkochten om financieel bij te dragen aan de bevordering van het christendom. Vanwege zijn hartelijkheid en edelmoedigheid kwam hij bekend te staan als Barnabas, wat „Zoon van vertroosting” betekent. — Handelingen 4:34-37.
Zo’n oprechte belangstelling voor anderen is altijd een karakteristiek kenmerk van ware aanbidders van Jehovah geweest. Met Jehovah’s Getuigen in deze tijd is het niet anders gesteld, zoals de volgende ervaring van de Solomoneilanden laat uitkomen.
Een groep van ruim zestig Getuigen uit Australië en Nieuw-Zeeland reisde naar Honiara, de hoofdstad van de Solomoneilanden, op Guadalcanal. Zij kwamen helpen met de bouw van een congreshal voor grote christelijke vergaderingen. Het kostte hun slechts ongeveer twee weken om een hal te bouwen met zo’n 1200 zitplaatsen!
Omstreeks dezelfde tijd wezen de plaatselijke autoriteiten van het stadje Munda, op het eiland New Georgia, de gemeente van Jehovah’s Getuigen een stuk land toe, precies in het centrum van het stadje. Zij wilden een Koninkrijkszaal, een plaats van aanbidding, bouwen. En zij hadden er echt een nodig. Zij vergaderden in de woonkamer van een loofhut, maar beschikten niet over de middelen om een Koninkrijkszaal te bouwen.a De gemeente bestond voornamelijk uit oudere en zieke volwassenen en uit kinderen, en er was niemand die ervaring met bouwen had.
Ongeveer 380 kilometer daarvandaan, op het eiland Guadalcanal, boden de Getuigen in de stad Honiara zich bereidwillig aan (Psalm 110:3). Zij redeneerden als volgt: „Als onze broeders uit andere landen bereid waren in twee weken een congreshal voor ons te bouwen, dan kunnen wij zeker onze broeders in Munda bijstaan en in twee weken een Koninkrijkszaal voor hen bouwen.”
Dat gebeurde ook. Op een dag arriveerde er een veerboot vol gelukkige en enthousiaste Getuigen-vrijwilligers in Munda. Mannen en vrouwen, jong en oud, allen waren er druk mee bezig hun vracht uit te laden en maakten zich klaar om te gaan bouwen met het hout, het cement, de stalen dakplaten en andere materialen die vóór hen in Munda waren aangekomen.
Vlak nadat het werk was begonnen, sneed een hevige onweersbui de watertoevoer van het stadje af. Maar dit bleek geen onoverkomelijk probleem te zijn. De Getuigen groeven een put die hun tijdens de hele bouw van water voorzag. Hoe stond het met voedsel voor alle werkers? Ook dat vormde geen probleem. De vrijwilligers uit Honiara waren erop uitgestuurd met voldoende proviand, die door de gemeenten van Honiara was verschaft. Zij hadden zelfs hun eigen koks meegebracht!
De buren sloegen het vorderen van het project vol verwondering gade. Een van hen zei: „Hier komen dingen niet in een paar dagen tot stand. Het duurt jaren.” Een andere buurman, een religieuze leider, gaf toe dat zijn kerk al twintig jaar in aanbouw was en nog steeds niet voltooid was. De nieuwe Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen in Munda daarentegen werd in slechts tien dagen voltooid!
[Voetnoot]
a Een loofhut is gebouwd van materialen die in het oerwoud of de jungle worden gekapt. Het skelet wordt gemaakt van stokken en palen, en het dak en de muren worden bedekt met panelen vervaardigd van palmbladeren die om stokken zijn gewikkeld en met ranken zijn vastgestikt.
[Kaarten op blz. 24]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
Stille Zuidzee
SOLOMONEILANDEN
Munda
GUADALCANAL
Honiara
[Kaart]
AUSTRALIË
NIEUW-ZEELAND