Voorziet religie in uw behoeften?

LUCHT, water, voedsel en onderdak — deze dingen worden algemeen erkend als menselijke behoeften. Zonder die dingen wordt u met ontberingen en de dood geconfronteerd. Lang geleden vestigde de Israëlitische leider Mozes echter de aandacht op nog een menselijke behoefte, een die zelfs belangrijker is dan voedsel of water. Mozes zei: „De mens . . . leeft [niet] van brood alleen, maar . . . de mens leeft van elke uiting uit Jehovah’s mond.” — Deuteronomium 8:3.

Met die wijze woorden liet Mozes zien hoe belangrijk het is dat er in onze religieuze of geestelijke behoeften wordt voorzien. Hij gaf te kennen dat ons leven zelfs afhangt van het bevredigen van die behoeften! Tijdens hun veertig jaar durende tocht door de wildernis leefden de Israëlieten letterlijk van de ’uitingen uit Jehovah’s mond’. Zij overleefden wat anders een noodlottige ervaring zou zijn geweest. Op Gods bevel viel er door een wonder voedsel, manna geheten, uit de hemel. Er kwam water uit rotsen om hun dorst te lessen. Maar God voorzag niet alleen in hun lichamelijke behoeften; hij deed meer. Mozes zei: „Net zoals een man zijn zoon corrigeert, [corrigeerde] Jehovah, uw God, u.” — Deuteronomium 8:4, 5; Exodus 16:31, 32; 17:5, 6.

De Israëlieten werden niet aan hun lot overgelaten bij het bepalen van wat in moreel of religieus opzicht goed of fout was. Zij ontvingen leiding van God zelf. Hij gaf hun de Mozaïsche wet, een opmerkelijke verzameling wetten waarin een gezond voedingspatroon, strikte hygiënische voorschriften, en heilzame morele en religieuze beginselen werden uiteengezet. God bevorderde dus de gezondheid en het geestelijke welzijn van Israël. Zij leefden van ’de uitingen uit Jehovah’s mond’.

Israël vormde dan ook een duidelijk contrast met andere natiën. In Mozes’ tijd heerste Egypte als de belangrijkste wereldmacht. Dat was een zeer religieus land. In de World Book Encyclopedia wordt gezegd: „De oude Egyptenaren geloofden dat verschillende godheden (goden en godinnen) invloed uitoefenden op elk aspect van de natuur en elke menselijke activiteit. Daarom aanbaden zij vele godheden. . . . In elke grote of kleine Egyptische stad aanbaden de mensen, naast de voornaamste godheden, hun eigen speciale god.”

Voorzag deze polytheïstische aanbidding in de geestelijke behoeften van de Egyptenaren? Nee. Egypte werd een land dat doortrokken was van bijgeloof en ontaarde seksuele praktijken. De Egyptische levenswijze verbeterde het leven en de gezondheid allerminst; ze leidde juist tot „boze kwalen” (Deuteronomium 7:15). Het is dus niet verbazingwekkend dat de bijbel minachtend over Egyptes goden sprak door ze „drekgoden” te noemen. — Ezechiël 20:7, 8.

Er bestaat in deze tijd een soortgelijke situatie. De meeste mensen hebben op z’n minst de een of andere vorm van religie; weinigen zouden zichzelf godloos noemen. Maar het is duidelijk dat religie in het algemeen de geestelijke behoeften van de mensheid niet heeft kunnen bevredigen. Zouden problemen zoals oorlog, racisme, honger en aanhoudende armoede in deze tijd bestaan als mensen werkelijk „van elke uiting uit Jehovah’s mond” zouden leven? Natuurlijk niet! Desondanks zullen maar weinig mensen overwegen om van religie te veranderen. Ja, sommigen zijn niet eens bereid om over religie te spreken of aandacht te schenken aan religieuze denkbeelden die geheel nieuw voor hen zijn!

Een man in Ghana (West-Afrika) bijvoorbeeld zei tegen een christelijke bedienaar: „Ik geloof dat God zich aan ons, Afrikanen, heeft geopenbaard via onze machtige priesters en priesteressen, net zoals hij zich aan de joden heeft geopenbaard via hun profeten. Het is jammer dat sommigen van ons, Afrikanen, onze eigen priesters niet erkennen maar in plaats daarvan over Jezus, Mohammed en anderen praten.”

In veel traditionele Afrikaanse gemeenschappen wordt het christendom bezien als de religie van de blanken — een geïmporteerd stelsel dat veel meer kwaad dan goed heeft gedaan. Maar zal een afwijzende houding een hulp of een belemmering vormen voor uw pogingen om uw geestelijke behoeften te bevredigen? Een Afrikaans spreekwoord luidt: „Je doopt niet beide handen in de kom met voedsel alleen maar omdat je honger hebt.” Zo’n eetgewoonte is zowel onbeleefd als riskant — vooral als u niet weet wat er in de kom zit! Toch kiezen velen hun religie niet op grond van een zorgvuldig onderzoek, maar op grond van gevoel of familietraditie.

De aanbidding die in uw geestelijke behoeften voorziet, dient „een heilige dienst met uw denkvermogen” te zijn (Romeinen 12:1). Ze dient een weloverwogen, verstandelijke keuze te zijn. Laten wij daarom de kwestie van het kiezen van een religie eens vanuit Afrikaans oogpunt onderzoeken. Wat nu volgt zal echter voor lezers overal ter wereld van belang zijn.

[Illustratie op blz. 3]

Mozes liet zien hoe belangrijk het is dat er in onze geestelijke behoefte wordt voorzien

[Illustratie op blz. 4]

Afrika’s ervaring met zendelingen van de christenheid heeft sommigen afwijzend doen staan ten opzichte van de bijbel