Prediken in een land van tegenstellingen

KANGOEROES, koala’s, wombats en vogelbekdieren, Ayers Rock en het Groot Barrièrerif — dit zijn namen die bij mensen opkomen als zij aan Australië denken. Maar hoe verrassend het ook klinkt, de meeste Australiërs hebben waarschijnlijk nog nooit Ayers Rock of het Groot Barrièrerif bezocht of een koala, een wombat of een vogelbekdier buiten een dierenpark gezien. Dit komt doordat 85 procent van de bevolking van 17,3 miljoen in de vijf grote steden langs de kust woont.

Als men het kustgebied verlaat en ongeveer 200 kilometer landinwaarts reist, komt men aan het begin van het beroemde binnenland van het continent. Het terrein gaat van weelderig regenwoud en vruchtbare landbouwgrond over in een warm, droog, open land, waar alleen struiken en stug gras overleven. Maar er is leven in het binnenland. Grote schapen- en rundveefokkerijen beslaan honderden vierkante kilometers. Nog verder landinwaarts bevinden zich verzengende woestijnen, waar mensen soms om het leven komen als zij geen juiste voorzorgsmaatregelen nemen.

Het goede nieuws gedijt

Tegen deze achtergrond wordt het goede nieuws van Gods koninkrijk in dit land „hier beneden” gepredikt. Elk jaar reageren duizenden gunstig op Jehovah’s belofte van een rechtvaardige nieuwe wereld. Het afgelopen dienstjaar bereikte het aantal Koninkrijksverkondigers een hoogtepunt van ruim 57.000, bijna het dubbele van tien jaar geleden. Hoewel de meeste verkondigers, net als het grootste deel van de bevolking, in de kuststeden wonen, gedijt het goede nieuws ook in het binnenland.

Laten wij, om een idee te krijgen hoe het is om in dit uitgestrekte land van tegenstellingen te prediken, een van onze vijf districtsopzieners en zijn vrouw vergezellen bij hun bezoek aan enkele gemeenten in de afgelegen binnenlandse gebieden. Zij reizen door de staat Western Australia, de helft van de staat Queensland, en het Northern Territory, een gebied van ruim 4,7 miljoen vierkante kilometer. Dat is bijna de helft van Europa, de voormalige Sovjet-Unie niet meegerekend.

Onze reis begint in Perth, de hoofdstad van Western Australia. In deze zeer moderne stad met 1,2 miljoen inwoners bevinden zich nu 49 gemeenten van Jehovah’s Getuigen. Behalve de Engelse gemeenten zijn er Griekse, Italiaanse, Portugese en Spaanse gemeenten, alsook kleinere groepen in andere talen. Er is ook een gemeente die alleen uit Aborigine-broeders en -zusters bestaat, die hun prediking concentreren op deze inheemse bevolking van het continent. Veel van deze nederige mensen reageren nu gunstig op de Koninkrijksboodschap. Maar hoe gaat het buiten de grote steden?

Vanuit Perth reizen wij 1800 kilometer noordwaarts naar Port Hedland, waar een kringvergadering zal worden gehouden. De meesten van de 289 aanwezigen hebben zo’n 200 tot 700 kilometer afgelegd om hier te zijn. Zij komen uit geïsoleerde gebieden waar zij om de dichtstbijzijnde gemeente te bezoeken soms wel 250 kilometer moeten afleggen over onverharde wegen met scherpe stenen die vaak de autobanden doorboren. Drie gemeenten in dit gebied hebben onlangs Koninkrijkszalen gebouwd volgens de snelbouwmethode.

Snelbouwzalen in geïsoleerde gebieden

Wat een verschil tussen de bouw van een Koninkrijkszaal in deze gebieden en die in grote en kleine steden! Het merendeel van het bouwmateriaal moet vanuit Perth, dat zo’n 1600 kilometer naar het zuiden ligt, met vrachtwagens worden aangevoerd. Honderden broeders en zusters reizen in het afgesproken weekend deze afstand en nog wel meer om bij een temperatuur van 40 tot 45 °C de Koninkrijkszaal te komen bouwen. Zo’n toevloed in kleine geïsoleerde gemeenschappen is op zich al een groot getuigenis. Toen er in Tom Price, een mijnstadje waar ijzererts wordt gewonnen, een Koninkrijkszaal werd gebouwd, stond op de voorpagina van de plaatselijke krant: „Een hartelijk welkom voor de vrijwillige vaklieden en assistenten die betrokken zijn bij de drie dagen durende ’snelbouw’ van de Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen in Tom Price.”

Het leek wel of bijna iedereen in het stadje dolgraag wilde meehelpen. In plaats van de normale prijs van 11.000 Australische dollars voor het vervoer van vijftig ton materiaal wilde een edelmoedige vrachtwageneigenaar dat de broeders slechts de brandstof zouden betalen. Plaatselijke schildersbedrijven schonken 100 liter verf. Aannemers van grondwerk stelden machines beschikbaar, en de mijnonderneming stelde kosteloos een kraan ter beschikking. Het onderbrengen van 300 bezoekers leverde een probleem op, maar de medewerking van de inwoners van het stadje was opmerkelijk. Sommigen belden op en boden bedden aan. Eén man belde op om te zeggen dat hij het weekend weg zou zijn maar de achterdeur open zou laten. Hij zei: „Jullie mogen mijn huis gebruiken zolang het project duurt.”

Er deed zich iets komisch voor toen enkele broeders een adres kregen waar zij een aanhangwagen moesten ophalen die eigendom van de plaatselijke kring was. Zij waren verbaasd een bord op het hek te zien waarop stond: „Geen religieuze bezoekers.” Maar daar stond de aanhangwagen. Dus zeiden zij tegen de vrouw des huizes dat zij de aanhangwagen, die vol afval zat, meenamen. Terwijl zij de aanhangwagen aan het schoonmaken waren, beseften zij plotseling dat het niet die van de kring was! Toen de eigenaar thuiskwam, vertelde zijn vrouw hem dat Jehovah’s Getuigen zijn aanhangwagen hadden meegenomen. De broeders kwamen al gauw terug met de aanhangwagen, die nu leeg was, en legden het misverstand uit. Er volgde een fijn gesprek en deze voormalige tegenstanders hadden veel vragen over ons en ons werk. Zij wilden nu heel graag naar de nieuwe Koninkrijkszaal komen kijken.

De prediking van het goede nieuws in dit gebied vereist volharding. Allereerst zijn er de grote afstanden. Eén pionierster en haar man rijden geregeld ruim 350 kilometer over onverharde, stoffige wegen, van Port Hedland naar Marble Bar en terug, om nabezoeken te brengen en bijbelstudies te leiden. Marble Bar is een van de warmste plaatsen in Australië, met temperaturen die van oktober tot en met maart vaak tot meer dan 50 °C oplopen.

Naar het „Top End”

Darwin, dat 2500 kilometer verder naar het noorden ligt, is de volgende stad waar een kringvergadering wordt gehouden. De districtsopziener en zijn vrouw benutten de lange rijtijd om met hun persoonlijke studie bij te blijven. Eerst lezen en bespreken zij de dagtekst. Vervolgens luisteren zij naar het bijbelleesgedeelte op cassette. Aangezien zij elkaar bij het rijden afwisselen, lezen zij om de beurt artikelen uit De Wachttoren en Ontwaakt!

Een verkeersbord waarschuwt hen voor „roadtrains”. Dat zijn lange vrachtwagens die drie of vier aanhangwagens trekken en in totaal wel 55 meter lang zijn. Er is dus voor het inhalen veel ruimte nodig. Ze worden gebruikt om vee en goederen naar geïsoleerde steden te vervoeren.

Het is altijd warm en het gebied is voortdurend droog. Het dorre landschap zou misschien wel voor een uitgestrekte begraafplaats kunnen worden aangezien omdat de grond overdekt is met gelijkmatig verspreid liggende mierenhopen. Deze mierenhopen variëren in kleur, afhankelijk van de aarde die de mieren hebben gebruikt, en ze kunnen 1 tot 2,5 meter hoog zijn. Wanneer onze reizigers vervolgens de rivier de Victoria oversteken, trekken veel zelfgemaakte borden hun aandacht. „Gevaar: Verboden te zwemmen. Mensenetende krokodillen in deze rivieren!”, staat op één bord. Wijselijk besluiten zij andere manieren te zoeken om zich te wassen en op te frissen!

Eindelijk bereiken zij de noordelijke punt van Australië, die algemeen bekendstaat als het „Top End”. In Darwin, de hoofdstad van het Northern Territory, bevinden zich twee grote gemeenten van Jehovah’s Getuigen. Dat Darwin een multiculturele stad is, kan gemakkelijk worden opgemerkt bij een bezoek aan de kringvergadering. Maak eens kennis met de dertigjarige Charles, die oorspronkelijk van het door oorlog verscheurde Oost-Timor in Indonesië komt. Zijn Chinese ouders hebben hem opgevoed in het beoefenen van voorouderverering. Hij hield zich ook intens bezig met vechtsporten. Het was vanwege de sterke band met spiritisme niet gemakkelijk om ermee op te houden. Maar met Jezus’ belofte „de waarheid zal u vrijmaken” in gedachten, brak hij met deze levenswijze (Johannes 8:32). „Nu”, zegt hij, „heb ik een rein geweten tegenover Jehovah, en ik dien op dit moment als dienaar in de bediening. Mijn doel is de bedienarenopleidingsschool te bezoeken.”

Maak vervolgens eens kennis met Beverly uit Papoea Nieuw-Guinea. „In het begin durfde ik niet zo goed getuigenis te geven aan blanken,” bekent Beverly, „omdat Engels mijn tweede taal is, en door bepaalde uitdrukkingen met daarbij nog het Australische accent was het voor mij moeilijk om het te verstaan. Maar ik hield in gedachte dat er in de bijbel staat dat wij op Jehovah moeten vertrouwen en moeten proeven en zien dat hij goed is, en dus begon ik in januari 1991 met de volle-tijdbediening als pionierster. Mijn eerste bijbelstudente pioniert nu. Twee van haar dochters hebben eveneens de waarheid aanvaard, en een van hen pioniert samen met haar man.”

Laten wij voordat wij Darwin verlaten snel een rit van 250 kilometer oostwaarts maken naar het Kakadu National Park, beroemd om zijn talrijke vogels. Hier ontmoeten wij Debbie, de enige geïsoleerde predikster van het goede nieuws in het hele gebied. Wij vragen haar hoe zij erin slaagt in die afzondering geestelijk sterk te blijven. Zij antwoordt: „Allereerst door gebed. . . . En ik put troost uit schriftplaatsen zoals Jesaja 41:10, waar staat: ’Wees niet bevreesd, want ik ben met u. Blik niet rond, want ik ben uw God. Ik wil u sterken. Ik wil u werkelijk helpen. Ik wil u werkelijk stevig vasthouden met mijn rechterhand van rechtvaardigheid.’”

In Jilkmingan, 450 kilometer ten zuiden van Darwin, maken wij kennis met een kleine groep Aborigines. Jarenlang werd deze Aborigine-gemeenschap als een gemeenschap van Jehovah’s Getuigen beschouwd omdat zo velen geregeld dag- en kringvergaderingen en congressen bijwoonden, hoewel niemand van hen gedoopt was. De gemeenschap stond bekend om haar reinheid. Het is fijn dat sommigen nu een krachtig standpunt voor de waarheid hebben ingenomen en worden gedoopt. Zij behoren tot de eerste Aborigines buiten de stad die deze stap doen. Deze nederige mensen hebben werkelijk moed nodig en moeten op Jehovah’s heilige geest vertrouwen om zich los te maken van de eeuwenoude tradities en spiritistische praktijken van hun stamgenoten.

Naar Alice Springs en weg uit het binnenland

Het is nu tijd om „The Top” te verlaten en 1600 kilometer in zuidelijke richting te reizen, naar Alice Springs, in het „Red Center (het rode midden)” van het continent, in de buurt van de beroemde Ayers Rock. Hier in de Koninkrijkszaal met airconditioning zijn comfortabele zitplaatsen voor een kringvergadering, met 130 of meer bezoekers vanuit de twee gemeenten in dit gebied. Opnieuw zijn wij getuige van het gelukkige tafereel van Polynesiërs, Europeanen en Aborigines die christelijke omgang met elkaar hebben.

Ten slotte verlaten wij Alice Springs en beginnen aan het laatste gedeelte van de reis met onze rondtrekkende districtsopziener en zijn vrouw. Op deze rit leggen wij dwars door het continent 2000 kilometer af naar het noorden en dan naar het oosten. Onderweg nemen wij afscheid van het binnenland, want uiteindelijk bereiken wij het weelderige tropische regenwoud van Queensland. Hier aan de kust van Noord-Queensland — het land van het Groot Barrièrerif — bevinden zich veel gemeenten en zijn er veel Getuigen in verhouding tot de bevolking.

Wij zullen echter nog een kringvergadering bijwonen voordat onze reis is afgelopen. Wij stappen in Cairns — de tropische stad van Queensland, bekend door het Barrièrerif — in een vliegtuig en verlaten het Australische vasteland om een korte vlucht te maken over het noordelijkste puntje van Kaap Yorkschiereiland over de Torresstraat naar Thursday Island. Hier is een kleine gemeente van slechts 23 verkondigers. Wat is het verheugend hier op de laatste kringvergadering van onze reis 63 aanwezigen te zien!

Wij hopen dat u genoten hebt van deze indruk van de Koninkrijksprediking in dit land van tegenstellingen. Misschien kunt u ons ooit eens komen opzoeken in dit intrigerende land „hier beneden” en zelf kennis maken met de broeders en zusters die getrouw hun bediening ten uitvoer brengen in hun unieke toewijzing.

[Kaart/Illustraties op blz. 23]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

Port Hedland

Canberra

Tom Price

Marble Bar

Newman

Darwin

Katherine

Alice Springs

Ayers Rock

Thursday Island

Cairns

Adelaide

Melbourne

Hobart

Sydney

Brisbane

Perth

[Illustratie op blz. 24]

Perth, de hoofdstad van Western Australia

[Illustratie op blz. 25]

Straatwerk levert goede resultaten op