Een ander soort ontdekking op de Bahamas

DE BAHAMAS, die als stapstenen in de azuurblauwe zee tussen Florida en Cuba verspreid liggen, kregen in 1992 in de hele wereld ongekende aandacht van de media. Waarom? Omdat de meeste deskundigen van mening zijn dat Christophorus Columbus tijdens zijn historische reis in 1492, toen hij Amerika ontdekte, het eerst op de Bahamas voet aan wal zette. De 500ste gedenkdag van Columbus’ landing op 12 oktober kreeg internationale aandacht.

Maar het enthousiasme rond de 500ste gedenkdag bleef niet zonder negatieve klanken. Toen John Carew (hoogleraar internationale studies) de 23ste National Conference of Black Lawyers toesprak, zei hij naar verluidt dat Columbus „een vloedgolf van dood over het Caribisch gebied heeft ontketend”. — The Nassau Guardian.

Tegenwoordig kan geen van de 250.000 inheemse bewoners van de Bahamas zijn afkomst terugvoeren op de vreedzame bewoners die Columbus aantrof, en die hij beschreef als „goedgebouwde mensen, met een mooi lichaam en een zeer knap gezicht”. Wat is er met die eilandbewoners gebeurd? A History of the Bahamas antwoordt: „Tussen 1500 en 1520 werd de hele bevolking van de Bahamas, waarschijnlijk zo’n 20.000 Lucayo’s, weggevoerd” om als slaven in de Spaanse goudmijnen op Hispaniola te werken.

De aldus ontvolkte Bahamas werden eerst „herontdekt” door de Britten en later door grote groepen „loyalisten”. De laatstgenoemden waren hoofdzakelijk plantagebezitters uit de Noordamerikaanse kolonies. Omdat zij loyaal waren aan de Britse Kroon, ontvluchtten zij de onafhankelijkheidsoorlog die destijds op het vasteland dreigde uit te breken. De Bahamezen in deze tijd zijn voornamelijk afstammelingen van deze kolonisten en hun slaven. Veel van de slaven behielden, nadat zij waren vrijgelaten, de naam van hun voormalige meester.

Een ander soort ontdekking

Ongetwijfeld bezag Columbus zichzelf een beetje als een zendeling. Naar verluidt heeft hij gezegd: „God heeft mij tot de boodschapper van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde gemaakt. . . . Hij heeft mij laten zien waar ik die kon vinden.” Toch bleek uit de verwoestende gevolgen het tegendeel. De rechtvaardige, door God beloofde ’nieuwe hemelen en nieuwe aarde’ moesten een ander soort ontdekking afwachten. — 2 Petrus 3:13.

In 1926 arriveerden Edward McKenzie en zijn vrouw op de Bahamas. In tegenstelling tot ontdekkers die hun waren voorgegaan, kwam dit nederige Jamaicaanse echtpaar zoeken naar oprechte mensen aan wie zij een schat konden geven. Zij waren de eersten die het goede nieuws van Gods koninkrijk naar de Bahamas brachten (Mattheüs 13:44; 24:14). Later in dat jaar voegden nog twee Jamaicanen, Clarence Walters en Rachel Gregory, zich bij hen. In 1928 waren er zeven Koninkrijksverkondigers op de Bahamas. Vier jaar lang werkten zij hard om het goede nieuws tot de eilandbewoners te prediken.

Toen kwam E. P. Roberts, een dynamisch spreker van Trinidad. Zijn openbare toespraken in publieke vergaderplaatsen droegen er veel toe bij dat onjuiste geloofsovertuigingen werden ontzenuwd, en ze raakten het hart van velen met de bijbelse waarheid. Tijdens een van die bijeenkomsten zat Donald Oscar Murray, die later liefdevol D. O. werd genoemd, geboeid tussen de toehoorders. Hij nam uiteindelijk de leiding in het werk.

De zendelinge Nancy Porter herinnert zich nog goed hoe D. O. Murray sprak over zijn vurige gebeden om hulp in het predikingswerk. In 1947 werden Nancy en haar man George, samen met twee anderen, de eerste zendelingen die door het Wachttorengenootschap naar de Bahamas werden gezonden. Zij vertelt: „De eerste vergadering die wij bijwoonden, is iets wat wij, volgens mij, nooit zullen vergeten. Er waren zo’n negen of tien aanwezigen. Broeder Murray was voorzitter en opende met een gebed, waarin hij Jehovah dankte voor de komst van de zendelingen. Er was hulp nodig, zei hij, en ’wij hebben al zo lang om ondersteuning gebeden’. Het Genootschap had beloofd hulp te sturen, en nu waren wij er. Het gebed was zo roerend dat wij daardoor het gevoel kregen dat wij wilden blijven en nooit meer weg wilden gaan.” Nu, zo’n 45 jaar later, brengt zuster Porter ondanks de dood van haar man de vertroostende Koninkrijksboodschap nog steeds naar de eilandbewoners.

Vooral sinds 1947 is de Koninkrijksprediking op de Bahamas bevorderd door volle-tijdbedienaren en anderen die de eilanden per boot hebben bezocht. Vaak moesten zij tussen de verraderlijke zandbanken en rimpelende ondiepe gedeelten door varen en dan naar het strand waden om afgelegen nederzettingen met het goede nieuws te bereiken. Die vroege inspanningen dragen zelfs in deze tijd nog vrucht.

In 1950 werd een mijlpaal bereikt. In december van dat jaar bezochten Nathan H. Knorr, de toenmalige president van het Wachttorengenootschap, en zijn secretaris, Milton G. Henschel, voor het eerst de Bahamas. Broeder Knorr sprak 312 personen toe, die samengepakt waren in de Mother’s Club Hall, een houten gebouwtje aan de Jail Alley. Er waren nogal wat bekende mensen aanwezig, onder wie een lid van het parlement en de redacteur van een dagblad. Die avond maakte broeder Knorr bekend dat er op de Bahamas een bijkantoor van het Genootschap zou worden gevestigd.

Eilandbewoners reageren vriendelijk

De vriendelijke mensen van de Bahamas hebben over het algemeen naar de Koninkrijksboodschap geluisterd. Toch is het een uitdaging hen allemaal te bereiken. Hoe komt dat? Nu, hoewel de meeste mensen in de hoofdstad Nassau en op het naburige Grand Bahama wonen, zijn anderen verspreid over de 15 grotere eilanden en enkele van de 700 eilandjes en atollen waaruit deze eilandengroep bestaat.

Steeds meer plaatselijke Getuigen en velen van elders die de behoefte zagen, zijn naar kleine gemeenschappen op de eilanden verhuisd om bij het predikingswerk te helpen. Het is prijzenswaardig dat zij dit in weerwil van aanzienlijke opofferingen en kosten hebben gedaan. Maar hun inspanningen zijn rijkelijk beloond.

Een jong echtpaar verhuisde naar het grote eiland Andros. Toen zij op een dag van huis tot huis predikten, ontmoetten zij een immigrant uit Haïti. Er zijn duizenden van deze mensen op de Bahamas. De man stemde dadelijk met een huisbijbelstudie in. Diezelfde avond werd met de studie begonnen, waarbij Engelse en Franse exemplaren van het boek U kunt voor eeuwig in een paradijs op aarde leven werden gebruikt. De volgende avond woonde hij zijn eerste christelijke vergadering bij. Al gauw stopte de man met roken, hij maakte snelle vorderingen en begon met de prediking.

Op de ochtend van de dag dat deze man zou worden gedoopt, ontving hij een bandopname van zijn familie in Haïti, hoewel hij al vijf jaar niets van hen had gehoord. Wat hadden zij te zeggen? Zij vertelden hoe zij Jehovah’s Getuigen waren geworden. Zij legden uit dat zijn zus al gewone pionierster, of volle-tijdpredikster, was en zij moedigden hem aan de Getuigen op te sporen en de bijbel met hen te bestuderen. Het hoeft geen betoog dat de man die dag werd gedoopt in de volle overtuiging dat hij het juiste deed.

Enthousiaste reacties zoals deze hebben het hart van de plaatselijke Getuigen verwarmd. Steeds meer van hen zijn als volle-tijdevangelist gaan werken, en dit heeft tot de groei bijgedragen. Bijgevolg werd in 1988 op de Bahamas het aantal van 1000 Koninkrijksverkondigers bereikt. Nu zijn er op vrijwel al de grotere eilanden, in 19 gemeenten, in totaal ongeveer 1300 Koninkrijksverkondigers.

Op de toekomst voorbereid

Door hun numerieke groei was het voor de Getuigen moeilijk om voor hun jaarlijkse congressen betaalbare faciliteiten te vinden die groot genoeg waren. Er moesten twee congressen op verschillende eilanden worden gehouden om de menigte te kunnen onderbrengen. Er werden dus plannen gemaakt om tegelijk met een nieuw bijkantoor ook een congreshal te bouwen. In december 1989 werd met het werk begonnen. Honderden internationale en plaatselijke vrijwilligers werkten „met geheel [hun] ziel als voor Jehovah” aan het project. — Kolossenzen 3:23.

De grootste en vreugdevolste vergadering van de Getuigen op de Bahamas tot op heden vond ongetwijfeld plaats toen het nieuwe bijkantoor en de nieuwe congreshal op 8 en 9 februari 1992 werden ingewijd. De verwachtingen waren hooggespannen toen de broeders overal op de eilanden voorbereidingen voor de gebeurtenis troffen. Het was ongewoon koud, en het regende de nacht voor het inwijdingsprogramma. Maar niets kon de vreugde van de uitbundige menigte van 2714 personen verkoelen toen John E. Barr, lid van het Besturende Lichaam van Jehovah’s Getuigen, de inwijdingstoespraak hield, getiteld: „Het lied van theocratische toename”.

Harten vloeiden over van dankbaarheid jegens de hemelse Vader, Jehovah God, voor zo’n vreugdevolle en opwindende gebeurtenis. De aanwezigen waren nog vastbeslotener om al hun energie te besteden aan het geestelijke onderwijzingswerk dat de materiële uitbreiding nodig had gemaakt.

Men zal er waarschijnlijk over blijven debatteren of Columbus’ ontdekking een keerpunt ten goede voor deze eilanden is geweest. Maar Jehovah’s Getuigen op de Bahamas zijn verenigd in hun dankbaarheid jegens God omdat hij in Koninkrijksverkondigers heeft voorzien die er door hun zelfopofferende geest toe zijn bewogen het onbekende te trotseren en het glorierijke goede nieuws te brengen naar wat in geestelijk opzicht niet in kaart gebrachte wateren waren. Hun werk en „ontdekking” heeft onvergelijkelijke geestelijke schatten opgeleverd voor alle waarheidszoekers op de Bahamas.

[Kaart/Illustraties op blz. 24, 25]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

Grand Bahama

Abaco

Andros

New Providence

Nassau

Eleuthera

Cat Island

Great Exuma

Rum Cay

San Salvador

Long Island

Crooked Island

Acklins Island

Mayaguana

Little Inagua

Great Inagua

CARIBISCHE ZEE

FLORIDA

CUBA

[Illustraties]

Prediken op de stromarkt

Naar het strand waden om het goede nieuws met anderen te delen

Het bijkantoor ligt op een heuvel die uitzicht biedt op de congreshal