Kan de mens uit zijn zondige toestand verlost worden?

MET haar vier kinderen in de tienerleeftijd maakte Tjisako openbare toiletten schoon in een stad die 600 kilometer van haar huis lag. Terwijl zij daarmee bezig was, zei ze een sutra op, waarvan zij de betekenis niet begreep. Het was een van de gebruiken van een religieuze groepering die probeert te ontdekken wat zich in de eigenlijke kern van alle religies bevindt.

„Ondanks voortdurende ascetische oefeningen”, herinnert Tjisako zich, „kon ik mijn persoonlijkheid niet veranderen. Diep in mijn hart kon ik anderen niet vergeven en kon ik geen liefde tonen met een oprechte beweegreden.”

Zelfs in oosterse landen, waar de meeste mensen niet zo over zonde denken als in de bijbel wordt onderwezen, hebben velen gewetenswroeging over hun zondige neigingen, zoals Tjisako had (Romeinen 2:14, 15). Wie heeft zich niet onbehaaglijk gevoeld wanneer hij iemand in beklagenswaardige omstandigheden geen vriendelijkheid had betoond, of heeft geen deprimerend gevoel van wroeging gehad over woorden die nooit gezegd hadden mogen worden? (Jakobus 4:17) En schuilt er in zowel jong als oud niet een afschuwelijk monster dat jaloezie heet?

Hoe komt het dat mensen zulke onrustige gevoelens hebben? Doordat zij, of zij het zich nu realiseren of niet, een innerlijk besef hebben van wat verkeerd is, van zonde. Ja, of mensen nu op de hoogte zijn met de bijbelse leer inzake zonde of niet, zij worden allemaal door zondige neigingen beïnvloed. Een deskundige op dit gebied concludeerde eens: „Allen hebben gezondigd en bereiken niet de heerlijkheid Gods.” — Romeinen 3:23.

Kan zonde weggewist worden?

Veel mensen in deze tijd, vooral in de christenheid, zijn druk bezig gevoelens van zonde en schuld uit hun geweten weg te vagen. „Zelfs het woord ’zonde’ . . . is bijna verdwenen”, zei dr. Karl Menninger in zijn boek Whatever Became of Sin? Maar het woord „zonde” vermijden, helpt niet veel meer dan het een bejaarde man zou helpen het woord „oud” te willen vermijden. Wij moeten het feit onder ogen zien dat wij zondige neigingen hebben en uit die ellendige toestand verlost moeten worden. Maar door wie?

De christelijke apostel Paulus stelde die vraag nadat hij had erkend dat hijzelf, ondanks zijn verlangen het anders te doen, tot zonde geneigd was: „Ellendig mens die ik ben! Wie zal mij verlossen van het lichaam dat deze dood ondergaat?” Vervolgens antwoordde Paulus: „God zij gedankt door bemiddeling van Jezus Christus, onze Heer!” Waarom? Omdat God regelingen had getroffen voor vergeving van zonde door middel van Jezus’ loskoopoffer. — Romeinen 7:14-25.

Maar veel van de 3.500.000.000 niet-christenen ter wereld (tweemaal het aantal zogenoemde christenen) vinden het idee van een losprijs erg moeilijk te begrijpen. De leerstelling van de losprijs werd bijvoorbeeld het grootste struikelblok voor een moslim die in Japan woonde en een tijdlang de bijbel bestudeerde. Voor veel oosterlingen is het idee dat één man voor allen zou kunnen sterven, ongebruikelijk.

Dat is begrijpelijk, want zelfs sommigen in de christenheid vinden dat deze grondleerstelling moeilijk te bevatten is. „De theologie van de Verlossing”, zo werd in de New Catholic Encyclopedia toegegeven, „is ten dele onaf en blijft de theologen voor een probleem stellen.”

Hoe groot de verwarring over deze leerstelling is, wordt goed geïllustreerd door de woorden van de religieuze schrijver N. H. Barbour: „De dood van Christus was evenmin een vereffening van de straf voor de zonden van de mens als het doorsteken van een vlieg met een speld, waardoor de vlieg lijden en sterven zou, door een aardse ouder als een juiste vereffening voor het wangedrag van zijn kind beschouwd zou worden.” Charles T. Russell, die zich destijds met Barbour verbonden had, zag de dringende noodzaak de leer van de losprijs te verdedigen. Hij distantieerde zich van Barbour en begon in 1879 een nieuw tijdschrift uit te geven, wat later het tijdschrift werd dat u nu leest. Van het begin af aan is De Wachttoren een voorvechter van Jezus Christus’ loskoopoffer geweest.

Maar kan deze leerstelling ooit aanvaardbaar zijn voor hen die geen „christelijke” achtergrond hebben? Laten wij, om dat te weten te komen, eens een nader onderzoek instellen naar deze leer omtrent één man die voor allen is gestorven.