Het pausdom — Door Christus ingesteld?

„TUSSEN Petrus, de eerste bisschop van Rome, en onze huidige paus, Johannes Paulus II, strekt zich een lange lijn van pausen uit — het zijn er in werkelijkheid meer dan 260.” Aldus de katholieke monnik Anthony Foy in The Southern Cross, een katholiek weekblad voor zuidelijk Afrika. Hij vervolgt: „Op deze ononderbroken lijn van pausen kunnen wij vol vertrouwen wijzen wanneer ons wordt gevraagd te bewijzen dat de Katholieke Kerk door Jezus Christus is gesticht.”

Kan er met vertrouwen worden gezegd dat deze lange lijn van pausen met de apostel Petrus is begonnen? Volgens de katholieke theologie zouden tot het jaar 100 G.T. vier pausen — Linus, Anacletus, Clemens I en Evaristus — Petrus hebben opgevolgd. De bijbel maakt inderdaad melding van een christen die Linus heette en in Rome woonde (2 Timotheüs 4:21). Uit niets blijkt echter dat Linus, of wie maar ook, een pauselijke opvolger van Petrus was. De apostel Johannes, die in het laatste decennium van de eerste eeuw vijf bijbelboeken schreef, maakte geen melding van een van bovengenoemde zogenaamde opvolgers van Petrus. Indien Petrus trouwens een opvolger heeft gehad, zou de logische keus dan niet op Johannes zelf gevallen zijn?

Wat de bewering betreft dat Petrus de eerste bisschop van Rome was, er is geen bewijs dat hij die stad zelfs maar heeft bezocht. Petrus zelf verklaart in feite dat hij zijn eerste brief vanuit Babylon schreef (1 Petrus 5:13). Voor het katholieke argument dat Petrus „Babylon” als een mystieke verwijzing naar Rome gebruikte, bestaat geen grond. Het werkelijke Babylon bestond in Petrus’ tijd. Bovendien was er een behoorlijk grote joodse gemeenschap in Babylon. Aangezien Jezus Petrus had opgedragen zich in zijn prediking te concentreren op de besneden joden, is het alleszins redelijk te geloven dat Petrus Babylon met dat doel heeft bezocht. — Galaten 2:9.

Merk tevens op dat Petrus zichzelf altijd alleen maar een van Christus’ apostelen heeft genoemd (2 Petrus 1:1). Nergens in de bijbel wordt hij aangesproken als „Heilige Vader”, „Pontifex Maximus” of „Paus” (Latijn: papa, een koosnaam voor „Vader”). In plaats daarvan hield hij nederig vast aan Jezus’ woorden in Mattheüs 23:9, 10: „Noemt bovendien niemand op aarde uw vader, want één is uw Vader, de Hemelse. Laat u ook geen ’leiders’ noemen, want één is uw Leider, de Christus.” Petrus aanvaardde geen verering. Toen de Romeinse legeroverste Cornelius ’aan Petrus’ voeten neerviel en hem hulde bracht, richtte Petrus hem op en zei: „Sta op, ikzelf ben ook een mens.”’ — Handelingen 10:25, 26.

Met betrekking tot de 260 zogenaamde pausen geeft de priester Foy toe: „Een aantal van hen heeft zich hun hoge ambt onwaardig betoond.” In een poging dit te rechtvaardigen, wordt in de New Catholic Encyclopedia verklaard: „Waar het in termen van bestuur om ging, was het ambt, en niet het persoonlijke karakter van de individuele paus. Persoonlijk kan hij een heilige, een alledaags figuur of zelfs een schurk zijn geweest.” Maar gelooft u dat Christus zich door zulke mannen zou laten vertegenwoordigen?

In ieder geval wordt de bewering dat het pausdom door Jezus is ingesteld, eenvoudig niet in de bijbel ondersteund. Volgens de Encyclopedia of Religion geven zelfs hedendaagse katholieke geleerden toe dat „er geen rechtstreeks bijbels bewijs is dat Jezus het pausdom als een permanent ambt in de kerk heeft ingesteld”.