Het Laatste Oordeel
„ALS gij sterft, zal alleen uw ziel gefolterd worden; dat zal een hel voor haar zijn. Maar op de oordeelsdag zal uw lichaam zich bij uw ziel voegen en dan zult gij een dubbele hel hebben: uw ziel zal druppels bloed zweten en uw lichaam zal van ondraaglijke pijnen vervuld zijn.”
ZO BESCHREEF de negentiende-eeuwse predikant C. H. Spurgeon de opvatting die de geestelijken van de oordeelsdag en het lijden der verdoemden hebben. De Italiaanse kunstenaar Michelangelo had een soortgelijke angstaanjagende voorstelling ervan, zoals blijkt uit zijn fresco „Het Laatste Oordeel” (waarvan een fragment hierboven is afgebeeld) op de muur van de Sixtijnse Kapel in Rome. The New Encyclopædia Britannica zegt over dit fresco: „De Christus in het Oordeel is veeleer een straffende god dan een christelijke redder en is er meer in geïnteresseerd het menselijke ras te verdoemen dan de gezegenden de hemel binnen te leiden.”
De leer van de christenheid
In de afgelopen eeuwen waren de oordeelsdag en het hellevuur geliefkoosde onderwerpen voor preken. Vanaf de kansel hielden predikanten als C. H. Spurgeon donderpreken met zeer beeldende beschrijvingen van de afschuwelijke pijnigingen die zondaars te wachten stonden. Tegenwoordig hoort men dat soort preken nog maar zelden. Maar het hellevuur en het laatste oordeel zijn nog steeds officiële leerstellingen van de meeste kerken.
De meeste religies van de christenheid stemmen min of meer in met de rooms-katholieke leer dat Gods oordelen in twee etappen plaatsvinden. Eerst is er het „bijzonder oordeel” van de afzonderlijke personen. Wanneer iemand sterft, wordt zijn vermeende onsterfelijke ziel onmiddellijk geoordeeld en voor eeuwig hetzij naar de hel of naar de hemel verwezen.a Dan volgt aan het einde der tijden het laatste, of algemene, oordeel, wanneer de lichamen van de doden opgewekt en met hun onsterfelijke ziel herenigd worden.
Op deze oordeelsdag blijven de zielen in de hemel en worden daar herenigd met lichamen die onvergankelijk zijn gemaakt. Degenen die lijden ondergaan in de hel, blijven eveneens waar zij zijn, en ook hun ziel wordt met een herrezen, onvergankelijk lichaam herenigd. Volgens sommigen wordt hun lijden daardoor verhevigd. Degenen die nog als mens in leven zijn, sterven niet. Zij worden levend geoordeeld en gaan, met „lichaam en ziel” als het ware, rechtstreeks naar de hemel of naar de hel.
De mogelijkheid om onuitsprekelijke folteringen in een hellevuur te ondergaan, heeft het hele onderwerp van het uiteindelijke oordeel in handen van Jezus Christus tot iets beangstigends gemaakt. Zou u het, in dit licht bezien, een verrassende zaak vinden te vernemen dat Gods oordelen in feite vaak een reden voor vreugde zijn en dat de Oordeelsdag een van de gelukkigste tijden in de hele menselijke geschiedenis zal zijn? Hoe is dit mogelijk?
[Voetnoten]
a Rooms-katholieken geloven nog in een derde mogelijkheid: een tijdelijke straf in het vagevuur voordat iemand uiteindelijk in de hemel komt.
[Illustratieverantwoording op blz. 3]
Random/Sipa Icono