De prediking van goed nieuws in Nieuw-Zeelands „Polynesische stad”
„DE GROOTSTE Polynesische stad ter wereld”. Zo wordt Auckland, de metropool van Nieuw-Zeeland, door sommigen wel genoemd. Waarom? Niet alleen omdat Auckland de woonplaats is van Nieuw-Zeelands eigen Polynesiërs, de Maori’s, maar ook omdat er tienduizenden andere Polynesiërs wonen. De laatste jaren zijn zij van West-Samoa, de Cookeilanden, Tonga, Niue en andere eilanden van Oceanië geïmmigreerd. Er zijn nu zelfs meer Maori’s van de Cookeilanden in Nieuw-Zeeland dan op alle Cookeilanden bij elkaar! Zo ook overtreft het aantal Niueanen dat in Auckland woont, het aantal op Niue aanzienlijk.
Hoewel deze bewoners van de eilanden in de Grote Oceaan voornamelijk om economische redenen naar Auckland zijn verhuisd, hebben zij ook andere behoeften die bevredigd moeten worden. Belangrijk is de geestelijke nood van deze mensen, die van nature liefde voor de bijbel hebben (Mattheüs 5:3). Jehovah’s Getuigen in Nieuw-Zeeland beseffen dit en hebben zich heel wat moeite getroost om het „goede nieuws van het koninkrijk” onder deze eilandbewoners bekend te maken (Mattheüs 24:14). Wat is er in dit opzicht gedaan, en hoe hebben de eilanders gereageerd?
Vooruitgang onder de Samoanen
Het commentaar van een zendeling op Samoa vertelt ons iets over de houding van de eilanders tegenover geestelijke zaken. „Als je in Nieuw-Zeeland iemand voor het eerst ontmoet, is het gebruikelijk naar zijn beroep te informeren”, legt hij uit. „Op Samoa houdt de eerste vraag gewoonlijk verband met iemands religieuze gezindheid.” Het is dan ook niet verwonderlijk dat de twee Samoaanstalige gemeenten van Jehovah’s Getuigen in Auckland in een veel sneller tempo groeien dan de gemiddelde gemeente in Nieuw-Zeeland.
De eerste Samoaanse gemeente in Auckland werd in 1977 opgericht. Vanwege de door God geschonken wasdom werd er zeven jaar later een tweede gevormd. (Vergelijk 1 Korinthiërs 3:6.) Deze twee gemeenten hebben in totaal 154 Koninkrijksverkondigers, van wie er 12 actief zijn in de volle-tijddienst. Op een gewone zondag bezoeken meer dan 275 personen de in de Koninkrijkszaal gehouden, op de bijbel gebaseerde vergaderingen.
De Samoaanse broeders en zusters vatten hun geloof ernstig op, zoals blijkt uit de ijver en vastberadenheid die zij in hun Koninkrijksprediking en bij het maken van discipelen aan de dag leggen (Mattheüs 28:19, 20). De volgende ervaring van een Samoaanse zuster toont dit aan:
Tijdens het van-huis-tot-huiswerk ontmoette de zuster een vrouw die alle religies van huichelachtigheid betichtte en de deur dichtsloeg. Verbluft en gefrustreerd vroeg de zuster zich af wat zij moest doen. ’Ik kan haar niet in de waan laten dat Jehovah’s Getuigen huichelaars zijn’, dacht zij. Dus besloot zij een briefje achter te laten. „Ik zette in het kort de bijbelse grond voor mijn werk uiteen en vroeg of zij mij de gelegenheid wilde geven haar uit te leggen welke hoop de bijbel biedt. Ik vermeldde ook mijn telefoonnummer.”
De zuster ging daarna door met haar bediening en belde bij de volgende huizen aan. Toen zij bij het vierde huis langs die weg was gekomen, kreeg zij de telefonische boodschap door of zij terug wilde gaan naar de vrouw die tevoren boos de deur had dichtgedaan. „De dame verontschuldigde zich voor haar aanvankelijke reactie”, vertelt de zuster, „en uitte haar waardering voor het briefje dat ik had achtergelaten. Er volgde een vruchtbaar gesprek en er werd een huisbijbelstudie opgericht.”
Het is ook hartverwarmend de zelfopofferende zendingsgeest te zien die door sommige van de Samoaanse Getuigen aan de dag wordt gelegd. Een broeder en zijn gezin verhuisden in 1981 van Auckland naar Wellington om het groepje te helpen dat daar onder de Samoaanse bevolking werkte. De toenmalige kern van 11 Koninkrijksverkondigers is uitgegroeid tot een gemeente van 47. „De beloningen wogen ruimschoots op tegen de offers”, zei de broeder. Onlangs hebben hij en zijn gezin gehoor gegeven aan de ’Macedonische roep’ en zijn terugverhuisd naar West-Samoa (Handelingen 16:9, 10). Ook anderen zijn naar hun vroegere woonplaats teruggekeerd en hebben de speciale pioniersdienst, de zendingsdienst of de Betheldienst opgenomen.
De reactie van de Niueanen
Het predikingswerk onder de Niueanen in Auckland is ook succesvol. De reizende opziener bericht: „Tijdens het van-huis-tot-huiswerk is het gebruikelijk om binnengenodigd te worden. De gezinsbijbel ligt meestal binnen handbereik en men vindt het de normaalste zaak van de wereld om erover te praten.”
Er is nu een zeer actieve Niueaanse gemeente in Auckland. Het afgelopen jaar konden de 76 ermee verbonden Koninkrijksverkondigers tijdens een bezoek van de reizende opziener 127 bezoekers welkom heten voor de openbare bijbellezing op zondag. En er heerst een voortreffelijke geest onder de broeders en zusters.
„Het bezoek wordt als een speciale week van aanmoediging voor allen beschouwd”, merkt de reizende opziener op. „Elke maaltijd is een gemeenteaangelegenheid. En het zijn de gelegenheden bij uitstek om Niueaanse lievelingsgerechten op te dienen als takihi (een gerecht met papaws [papaja’s], taro’s [tropische, als groente gebruikte wortels], en kokoscrème in bananebladeren), pitako (een brood gemaakt van taro’s, bananen en tapioca) en punu povi (cornedbeef), soms schertsend de biefstuk van de haas van de eilanders genoemd.”
Publikaties in de Polynesische talen
Om in de geestelijke behoeften van de Polynesische bevolking in Auckland en elders te voorzien, heeft het Wachttorengenootschap regelingen getroffen om een aantal bijbelse publikaties in de Polynesische talen uit te geven. Zo verschijnt De Wachttoren halfmaandelijks in het Rarotongaans ofte wel het Maori van de Cookeilanden. De maandelijkse uitgave van de Niueaanse Wachttoren wordt ook goed ontvangen. De verspreiding van zowel de Rarotongaanse als de Niueaanse uitgave van De Wachttoren bedraagt momenteel ongeveer 1000 exemplaren en er worden nu zo’n 900 exemplaren van de Samoaanse uitgave in Nieuw-Zeeland verspreid.
Naast De Wachttoren zijn er een aantal boeken en brochures verkrijgbaar in verschillende Polynesische talen. Het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt, in 1989 in het Niueaans uitgegeven, is de eerste publikatie in die taal die een begrip van fundamentele bijbelse leerstellingen verschaft. In het Rarotongaanse veld is het boek U kunt voor eeuwig in een paradijs op aarde leven in die taal bijzonder effectief. Nagenoeg alle huisbijbelstudies worden aan de hand van dat boek geleid. „Dat het een doeltreffend hulpmiddel is bij het geven van onderwijs,” zo merkt een ouderling op, „blijkt uit het feit dat de studenten al heel snel de gemeentevergaderingen gaan bezoeken.”
Jehovah’s dienstknechten laten deze publikaties niet alleen achter bij hun gebruikelijke van-huis-tot-huiswerk, maar zij verspreiden ook veel lectuur als zij getuigenis geven op de markten. Wegens de Polynesische bevolkingsexplosie in Auckland de afgelopen jaren zijn er plotseling grote markten ontstaan met tijdelijke kraampjes die gespecialiseerd zijn in voedsel en kunstnijverheidsartikelen van de eilanden in de Grote Oceaan. Er komen op een zaterdagmorgen vaak wel 25.000 mensen naar zo’n markt. De Getuigen maken een verstandig gebruik van deze gelegenheid door naar die markten toe te gaan en met de marktkooplieden en de kopers over Gods koninkrijk te spreken.
Door hun bediening hebben Jehovah’s Getuigen een overvloed van Koninkrijkszaad kunnen zaaien en grote hoeveelheden bijbelse lectuur kunnen achterlaten bij de Polynesische bevolking. Het bijkantoor van het Wachttorengenootschap bericht dat er in het dienstjaar 1990 vanuit de drukkerij 23.928 stuks lectuur in de Polynesische talen werden verzonden.
Zich aan één geestelijke tafel verheugen
Omdat de Polynesische Getuigen zich bewust zijn van hun geestelijke nood, kennen zij een hoge prioriteit toe aan het bezoeken van de wekelijkse christelijke vergaderingen in de Koninkrijkszalen en aan het bijwonen van hun kring- en speciale dagvergaderingen en congressen (Hebreeën 10:23-25). Tijdens het in december 1988 in Auckland gehouden „Goddelijke gerechtigheid”-districtscongres waren er aparte programma’s in het Samoaans, Niueaans en Rarotongaans. Een hoogtepunt van het Samoaanse programma was een goed ingestudeerd en enthousiast opgevoerd bijbels drama. De Niueaanse en Rarotongaanse Getuigen in Auckland toonden hun christelijke gastvrijheid door als beminnelijke gastheren en -vrouwen op te treden voor bezoekers van hun geboorte-eilanden. Op het congres werd volop genoten van het feestmaal dat op Jehovah’s geestelijke tafel werd opgediend. Op het „Zuivere taal”-congres van 1990 in Auckland woonde een topaantal van 503 personen het Samoaanse programma bij.
De gunstige reactie op de Koninkrijksboodschap vormt een duidelijk bewijs dat mensen van de Polynesische eilanden in de Stille Zuidzee ’op Jehovah’s wet hebben gewacht’. (Vergelijk Jesaja 42:4, 12.) Zij nemen op hun beurt vreugdevol deel aan de prediking van het goede nieuws in Nieuw-Zeelands „Polynesische stad”.