Het licht brengen naar afgelegen plaatsen in Bolivia
TEN noorden en ten oosten van Bolivia’s indrukwekkend hoge bergen liggen uitgestrekte tropische laaglanden met een weelderige vegetatie. Deze worden doorsneden door woeste rivieren die zich door oerwouden en pampa’s heen kronkelen. Hoe is het om in zulke afgelegen gebieden het goede nieuws van het Koninkrijk te prediken?
Stel u eens voor dat u in een grote kano zit die van een uitgeholde boomstam is gemaakt en door een motor aan de achtersteven wordt voortgestuwd. Dat was de ervaring van zes volle-tijddienaren uit Trinidad, een stad in het departement Bení in Bolivia. Zij hadden deze reis georganiseerd om getuigenis te kunnen geven in nederzettingen aan de rivier die nog niet eerder met het „goede nieuws van het koninkrijk” bereikt waren (Mattheüs 24:14). Na een weidse uitgestrektheid van bruisend water doorkliefd te hebben, voer hun boot een nauwe stroom af in de richting van de rivier de Mamoré.
Eén uit de groep vertelt: „Wij hadden de Mamoré bijna bereikt toen wij ontdekten dat het laatste deel van de stroom droog was komen te staan. Toen wij uit de boot stapten, bleken wij tot onze dijen in de modder weg te zakken! Mijn vrouw verloor haar schoenen in haar poging los te komen. Maar met de hulp van voorbijgangers lukte het ons de zware kano uit de modder op vastere grond te trekken. Na twee uur zwoegen bereikten wij de Mamoré.
Vervolgens tuften wij probleemloos de rivier op, die geflankeerd werd door hoge oevers met weelderige tropische plantengroei. Op het geluid van de motor glipten grote schildpadden van drijvende boomstammen af, terwijl sierlijke dolfijnen af en toe met een boog uit het water sprongen. Een rookpluim van een op de oever aangelegd vuur om insekten op een afstand te houden, wees ons de weg naar onze eerste aanlegplaats. Nadat wij onze kano midden in een wirwar van takken hadden afgemeerd, spraken wij met de vriendelijke bevolking over de komende Koninkrijkszegeningen. Uit waardering overlaadden zij ons met fruit en eieren.
In de loop van de dag deden wij nog andere plaatsen aan om meer waarheidszaden te zaaien. Tegen de tijd dat wij San Antonio bereikten, was het donker. De bewoners waren al naar bed. Maar toen het nieuws zich verbreidde dat er een film vertoond zou worden, gingen er lampen aan. Men liet een paard en wagen aanrukken om onze uitrusting de stad in te brengen. Veel mensen maakten kennis met Jehovah’s Getuigen, zowel in de film als in het echt.
De dag daarop bezochten wij nog meer nieuwe plaatsen. Op een hoge oever waren vrouwen bezig hun kleding, en zelfs een baby, te wassen in reusachtige schildpadschilden. Zij hadden nog nooit onze bijbelse boodschap gehoord. Op één plaats sprongen kleine visjes hoog uit het water naast de boot, en vele belandden in de boot. Nadat wij de film hadden vertoond, hadden wij dus gebakken vis voordat wij gingen slapen. Tegen het eind van de reis was er in dit afgelegen gebied veel lectuur achtergelaten, en wij waren blij velen geholpen te hebben voor de eerste maal het goede nieuws te horen.” — Vergelijk Romeinen 15:20, 21.
Bewijzen voor de leiding van engelen
Stelt u zich nu eens voor dat u tot taak hebt in een stad met 12.000 inwoners iemand op te sporen die u voor het eerst gaat bezoeken. U weet weinig meer over haar dan haar naam. Voor die uitdaging stonden twee volle-tijddienaren die te Guayaramerín aankwamen in de hoop iemand te vinden die voorheen in een andere stad de bijbel had bestudeerd en vergaderingen had bezocht maar daarna naar deze stad was verhuisd. Nadat zij onderdak hadden gevonden, besloot het pioniersechtpaar naar de plaza, het plein, te lopen, waar een groot aantal mensen aan tafeltjes zaten te eten of gewoon wat te praten. Bijna onmiddellijk kwam er een man naar het echtpaar toe die een gesprek met hen begon. Zij vroegen hem of hij de vrouw kende die zij zochten. „Nee,” zei hij, „maar mijn schoonmoeder is een getuige van Jehovah.” Aangezien er voor zover bekend geen Getuigen in de stad waren, dachten zij dat hij zich wel zou vergissen.
De volgende dag echter bezochten zij deze bejaarde dame, die in bed lag met een gebroken been. „Ik ben een van Jehovah’s Getuigen, maar ik ben nog niet gedoopt”, zei ze. Op de vraag wie haar in de waarheid had onderwezen, wees zij op een portret van haar kleindochter aan de muur en zei: „Dat was zij.” Zij konden hun ogen nauwelijks geloven! Het was de jonge vrouw die zij zochten! „Waarom heeft uw schoonzoon niet gezegd dat hij haar kende?”, vroegen zij. „O, dat komt omdat ze nu getrouwd is, en hij kent alleen haar mansnaam”, antwoordde zij. De kleindochter was weg op dat moment, maar later werd er door middel van een briefwisseling een bijbelstudie met haar geleid. Het resultaat? Zowel zij als haar grootmoeder maakten vorderingen en werden gedoopt. Hun huis diende als Koninkrijkszaal voor een groeiende gemeente, en als volle-tijddienaar heeft de jonge vrouw velen tot Jehovah’s organisatie geleid.
Prediken in het hart van de tropen
Stel u vervolgens voor dat uw vliegtuig landt op een met gras begroeide landingsbaan bij San Joaquín, diep in het hart van de Boliviaanse tropen. U voelt zich enigszins onbehaaglijk bij de gedachte aan een mysterieuze plaag die twee jaar tevoren een vijfde van de bevolking van deze stad heeft uitgeroeid.
Het pioniersechtpaar dat met het vliegtuig uit Trinidad kwam, had al een voorproefje gehad van de gastvrijheid van de bevolking. De echtgenoot vertelt: „Een tijdens onze vlucht gevoerd bijbels gesprek leidde tot een uitnodiging om kosteloos in een privé-woning te overnachten. Onze gastheer en gastvrouw verzorgden tegen een geringe bijdrage zelfs onze maaltijden, zodat wij al onze tijd aan ons predikingswerk konden besteden. Al snel na onze aankomst kregen wij te horen dat wij ons onverwijld bij de militaire barakken moesten melden. Toen de beambte hoorde dat wij geen revolutionairen maar Jehovah’s Getuigen waren, was hij buitengewoon geïnteresseerd en nam een bijbel, alsook bijbelse lectuur en een abonnement op de tijdschriften De Wachttoren en Ontwaakt! Daarna luisterde bijna iedereen in de stad aandachtig naar de bijbelse belofte van volmaakte gezondheid in de nabije toekomst.” — Openbaring 21:4.
Vier volle-tijddienaren wilden van San Joaquín naar San Ramón reizen, maar het enige beschikbare vervoermiddel was een ossewagen. Zij gebruikten lectuurdozen als zitplaatsen. Deze hadden al snel hun vorm verloren door het stoten en de zware schokken van de overdekte wagen met zijn hoge houten wielen. Zelfs de kippen aan boord hadden zichtbaar last van wagenziekte.
Na tien uur door het kreupelhout gehotst te hebben, bereikten zij het punt dat de weg zelfs niet meer door een spoor werd aangegeven, en het begon donker te worden. De voerman deed de groep opschrikken door te zeggen: „Ik denk dat we verdwaald zijn!” Zij begonnen zich juist af te vragen: ’Hoe kunnen wij hier buiten in dit van slangen en gevaarlijke wilde dieren vergeven kreupelhout de nacht doorbrengen?’, toen de voerman verder ging: „Maar geen nood. De dieren hebben deze reis al eerder gemaakt.” En zo was het. Nog geen uur later kwamen zij precies bij San Ramón uit het kreupelhout te voorschijn.
Ook hier werden vele dagen doorgebracht met het verkondigen van het komende Paradijs aan mensen die er nog nooit van gehoord hadden. Er woonden hier geen Getuigen; toch gebeurde er iets wat daar verandering in bracht.
Een katholieke missiezuster had de Getuigen gevolgd toen zij van deur tot deur gingen. Op de een of andere manier kruisten hun wegen elkaar en troffen zij haar aan in het volgende huis dat zij bezochten. Verrast door haar vriendelijkheid lieten zij het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt bij haar achter. Hoewel zij zelf niet echt geïnteresseerd was, gaf zij het boek aan haar schoonzuster, die de inhoud ervan verslond, verder studeerde en later een gedoopte Getuige werd.
Spannende momenten op tropische rivieren
Stel u nu eens voor dat u aan het roer zit van een motorsloep en gevaarlijke, onstuimige wateren bevaart. Verborgen rotsen, modderbanken en boomstammen, alsook het plotseling opdoemen van een reusachtige draaikolk, zijn slechts enkele van de gevaren. Het wemelt in deze wateren van piranha’s, sidderalen en pijlstaartroggen. Voor zulke uitdagingen stonden de broeders in Riberalta die de taak hadden de bevolking langs de rivieren in dit gebied getuigenis te geven.
Om deze geïsoleerde plaatsen te bereiken, bouwden zij een motorsloep met de naam Luz de los Ríos (Licht van de rivieren). Tijdens het bezoek van de kring- en de districtsopziener werd besloten een proeftocht met de sloep te maken. Alles ging goed totdat het dak achter een overhangende tak bleef haken. Door een sterke stroming werd de sloep tegen een omgevallen boom aan geslingerd. Als een zwaard doorboorde een scherpe afgebroken tak de zijkant van de boot — en spietste bijna de vrouw van de districtsopziener! Er stroomde water naar binnen, de sloep kapseisde en dumpte zijn passagiers in het kolkende water. En de districtsopziener en zijn vrouw konden niet zwemmen! Geholpen door degenen die dat wel konden, kwamen zij veilig aan land. Maar de sloep verdween volledig. Dagen later werd hij gevonden — vijf kilometer stroomafwaarts. Alle bezittingen, waaronder twintig dozen lectuur, waren verloren gegaan.
De Boliviaanse marine hielp de boot vlot te trekken, en na wekenlange reparaties was de sloep nogmaals gereed om zijn eerste reis te maken. De spannende tocht begon met slecht weer en motorpech.
In de eerste plaats die de broeders aandeden, kwamen zij een groep evangelisten tegen, die spotten: „Jullie bootje is helemaal niet geschikt voor deze rivier!” Een poging om daar dia’s te vertonen, liep op niets uit vanwege een kapotte generator. Eenmaal terug op de rivier vernamen de Getuigen dat andere motorsloepen waren voorbijgekomen die met luidsprekers voor de komst van „valse profeten” hadden gewaarschuwd. Dit was onmiskenbaar het werk van de evangelisten. Het verhoogde de nieuwsgierigheid van de mensen echter alleen maar.
Hoewel dit bezoek een eind maakte aan de valse propaganda van de werkelijke valse profeten, waren de broeders gespannen, omdat zij nog een reis van 21 dagen voor de boeg hadden voor zij Fortaleza zouden bereiken.
Onderweg gaven zij getuigenis aan het hoofd van een afgelegen wonende stam; hij luisterde aandachtig. Door middel van een bijbelse lezing, gehouden door een van de pioniers, werd een groep rouwenden op een afgelegen plek vertroost met de ware hoop voor de doden. Een bejaarde man met een lange witte baard bracht zijn innige waardering tot uitdrukking, en hij vroeg hoe hij zich voor tien jaar op ons tijdschrift kon abonneren! In Fortaleza trokken 120 personen voordeel van het diaprogramma van het Genootschap.
Wat een voldoening schonk het deze pioniers het waarheidslicht naar afgelegen plaatsen te hebben gebracht! Er is beslist geen zekerder en meer voldoening schenkende manier waarop iemand zijn leven kan besteden dan in de dienst van de Schépper van het leven, Jehovah God. — Psalm 63:3, 4.
[Kaart/Illustraties op blz. 26]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
BOLIVIA
Guayaramerín
Riberalta
Fortaleza
San Joaquín
San Ramón
Trinidad
San Antonio