Inzicht in het nieuws
Zelfzuchtig motief
Al spoedig nadat de nazi-leider Adolf Hitler in 1933 aan de macht was gekomen, wist hij een concordaat te sluiten met de Katholieke Kerk. Dit concordaat gaf Hitler het recht van veto bij de aanstelling van Duitse bisschoppen in ruil voor bepaalde privileges voor de kerk. Maar voor wie van beide partijen waren de voordelen het grootst? Een nieuwe Franse katholieke encyclopedie geeft een rechtstreeks antwoord op deze vraag.
„Paus Pius XI zelf . . . beschouwde het als absoluut essentieel om door middel van een concordaat voor de bescherming van de Duitse kerk te zorgen. Hierover werd tussen april en juli 1933 onderhandeld. Hoewel op papier in het voordeel van de Katholieke Kerk, was dit concordaat in werkelijkheid een succes voor Hitler omdat het zijn regime erkende. Bovendien leidde het feit dat Hitler het constant schond, ertoe dat de paus ervan werd beschuldigd katholieke gewetens te sussen en bisschoppen hun kracht te ontnemen door een domme overeenkomst.”
Tegenwoordig wordt vooral in Frankrijk en Duitsland de Katholieke Kerk openlijk bekritiseerd om de compromissen van haar hiërarchie gedurende het nazi-regime. Dit soort problemen ontstaan wanneer kerkleiders nalaten acht te slaan op de woorden en het voorbeeld van Jezus Christus, die over zijn ware volgelingen zei: „Zij zijn geen deel van de wereld, evenals ik geen deel van de wereld ben” (Johannes 17:16). Het is waar dat zulke compromissen van kerkleiders hen in de gunst hebben gebracht bij het politieke element, maar wat heeft het bewerkt in hun relatie tot God? Schrijvend aan medechristenen waarschuwde Jezus’ discipel Jakobus: „Vriendschap met de wereld [is] vijandschap met God.” — Jakobus 4:4.
De verliezers in de loterij
De kans dat u de loterij wint, is ongeveer 1 op 14 miljoen. Toch spelen miljoenen mensen regelmatig in allerlei staatsloterijen, bericht The Globe and Mail, een Canadese krant. Onderzoek toont aan dat loterijen hun aantrekkingskracht uitsluitend ontlenen aan de hoop de grote prijs te winnen, een hoop die vaak wordt gevoed door reclame die alle aandacht richt „op de prijs en op wat men allemaal misloopt door niet een lot te kopen”. Aangezien de loterij ten doel heeft winst te maken en weinig winnaars te produceren, is de dagelijkse boodschap van de sponsors erop gericht mensen tot gewoontekopers van hun loten te maken.
Heeft dit effect? Ja! In American Health verslag uitbrengend over de toename van gokken onder tieners, wijst dr. Durand Jacobs loterijen aan als hun introductie tot gokken, „omdat ze goedkoop zijn en gemakkelijk toegankelijk en ze gepromoot worden als oké”. Hij voegt eraan toe: „De loterij is de Rattenvanger van Hamelen die adolescenten naar andere vormen van serieus gokgedrag voert.” Eén Canadese autoriteit op het gebied van dwangmatig gokken verklaart: „Iedereen die u wil vertellen dat loterijen iets anders zijn dan gokken, gedraagt zich als een dwaas of is een dwaas. . . . Wij geven honderden miljoenen dollars uit aan loterijen omdat wij hopen iets te winnen. Het is gokken.”
Loterijen bevorderen liefde voor geld. Dr. Marvin Steinberg, voorzitter van een adviesorgaan voor gokverslaving in Connecticut, merkte op dat de echte probleemgokkers onder de tieners, om hun gokgewoonte te kunnen bekostigen, er hun lunchgeld aan spendeerden, geld stalen en zelfs winkeldiefstallen pleegden. Hoe waar zijn de woorden van de apostel Paulus: „De liefde voor geld is een wortel van allerlei schadelijke dingen, en door hun streven op die liefde te richten, . . . hebben [sommigen] zich overal met vele pijnen doorboord.” — 1 Timótheüs 6:9, 10.