Inzicht in het nieuws
De strepen van de zebra
„Miljoenen jaren van evolutie” hebben de zebra zijn strepen gegeven, zo wordt in het Zuidafrikaanse tijdschrift World of Wildlife beweerd. En waarom zou dat dan gebeurd zijn? Sommige geleerden zeggen dat de strepen zich als camouflage hebben ontwikkeld, om de zebra te beschermen tegen roofdieren. Deze opvatting wordt schijnbaar ondersteund door het feit dat strepen inderdaad een vervagende uitwerking kunnen hebben als het object vanuit de verte wordt bekeken. Maar niet alle wetenschappers onderschrijven dit standpunt. Dr. Gerrie de Graaff, wetenschappelijk adviseur voor het tijdschrift Custos, dat over in het wild levende dieren handelt, merkt op: „Wij mogen niet aannemen dat dieren de dingen op dezelfde wijze bezien als wij.” Bij wijze van verklaring wijst De Graaff erop dat het gedrag van zebra’s niet overeenstemt met de camouflagetheorie van de ontwikkeling van strepen. Waarom niet? Omdat zebra’s zich niet trachten te verbergen, zoals dieren die van kleurcamouflage afhankelijk zijn. Ze zijn luidruchtig en actief en trekken de aandacht door op open vlakten te grazen.
Andere evolutionisten theoretiseren dat de scherp begrensde zwarte en witte strepen van de zebra een optische illusie veroorzaken. Volgens De Graaff is één opvatting dat „aanvallende leeuwen niet in staat zijn één individu uit te kiezen omdat het zich met de anderen in de kudde vermengt”, terwijl „een ander beweert dat de leeuw in de war wordt gebracht of zijn denkbeeldige laatste sprong verkeerd berekent”. Maar zoals hij opmerkt, „vallen deze theorieën in duigen wegens het waarneembare vertrouwen waarmee leeuwen zebra’s doden”.
Tot besluit erkent De Graaff dat „wij tot dusver niet echt weten waarom een zebra strepen heeft”. Voor bijbelonderzoekers is de reden echter duidelijk. In Genesis 1:20-25 wordt ons gezegd dat alle schepselen der aarde door God werden geschapen „naar hun soort”, met het gevolg dat een natuurlijk biologisch proces verantwoordelijk is voor de strepen van de zebra. Zulke strepen maken deel uit van de wonderbaarlijke verscheidenheid van ontwerp in Gods schepping.
Werkende bedienaren?
Sommige predikanten verwachten in de nabije toekomst drastische veranderingen in hun beroep te zien. Dit was de zorg die een lutherse predikant, Jean-Pierre Jornod, tot uitdrukking bracht in Reformiertes Forum, een luthers tijdschrift dat in Zwitserland wordt uitgegeven. Hij zei: „Ik zou wel zo ver willen gaan met te voorspellen dat de predikant van het jaar 2000 in de meeste gevallen bij zijn parochie een deeltijdbaan zal hebben.” Waarom? Hij voegde hieraan toe: „Niet louter wegens financiële redenen, maar in de allereerste plaats omdat er in de maatschappij een toenemende behoefte bestaat aan predikanten die voeling hebben met het leven van alledag.”
Jornod ging verder op deze noodzaak in door te zeggen: „De predikant van het jaar 2000 zal een man of een vrouw zijn die zeer bedreven is in de kunst van communicatie. Ik beweer niet dat de kerken dan leeg zullen zijn, maar de mensen die een predikant tracht te bereiken, zullen van de kerk wegblijven, evenals dit thans in zeker opzicht het geval is. Zijn boodschap zal derhalve duidelijker, begrijpelijker en rechtstreekser moeten zijn.”
Het is opmerkelijk dat men in het eerste-eeuwse christendom geen betaalde herders kende. De apostel Paulus voorzag bijvoorbeeld in zijn eigen fysieke behoeften door middel van een wereldse betrekking — tentenmaken. Wat meer is, hij bereikte de mensen op een zeer doeltreffende wijze, door hen „in het openbaar en van huis tot huis” te onderwijzen (Handelingen 18:3; 20:20, 21, 33, 34). In tegenstelling tot de huidige betaalde bedienaren, volgen de ouderlingen, of herders, onder Jehovah’s Getuigen nog steeds dit schriftuurlijke voorbeeld van de eerste-eeuwse christenen.