Gebed op de berg Hiei — Een doorbraak voor wereldvrede?
ZAL gebed wereldvrede brengen? „Vrede zal niet komen door alleen maar te bidden. Zo eenvoudig is de kwestie nu ook weer niet”, zei Gijoen Soegitani, de organisator van een gebedsvergadering die in augustus 1987 in Japan werd gehouden. „Maar ik geloof evenmin dat vrede zonder gebed gerealiseerd zal worden.” Zijn zienswijze was typerend voor die van ongeveer 500 Japanse en 24 overzeese afgevaardigden op de Religieuze Topconferentie die in 1987 in Kioto (Japan) werd gehouden.
De boeddhistische Tendai-sekte had deze gebedsvergadering aanbevolen als een voortzetting van de vergadering die in 1986 in Assisi (Italië) werd gehouden en had de vergadering zo gepland dat ze samenviel met de 1200ste verjaardag van de opening van de Enrjakoedji-tempel op de berg Hiei. Personen met een boeddhistische, in naam christelijke, confucianistische, hindoeïstische, islamitische, joodse, sikh- en sjintô-achtergrond spraken op de berg om beurten gebeden uit. Was de vergadering werkelijk een doorbraak voor wereldvrede?
„Bloemschikking”-vergadering
„De topconferentie is een religieuze bloemschikking”, zei Etai Jamada, hogepriester van de Tendai-sekte en erevoorzitter. „Geen van de bloemen verliest haar eigen vorm en geur.” Hij bedoelde dat zolang de religies verenigd zijn in hun verlangen naar wereldvrede, elk haar tegenstrijdige geloofsovertuigingen kan behouden, als een afzonderlijke bloem in één bloemschikking.
Een van de belangrijkste „bloemen” op de vergadering was de Katholieke Kerk, vertegenwoordigd door Francis kardinaal Arinze van het Vaticaanse secretariaat voor niet-christenen. Arinze las de boodschap van de paus voor, waarin gezegd werd dat „vrede niet bereikt kan worden zonder gebed, en hoewel oorlogen door een beperkt aantal mensen ontketend kunnen worden, vereist vrede de samenwerking en solidariteit van iedereen”. — Mainichi Daily News, 5 augustus 1987, blz. 12.
Indien de hoop op wereldvrede ’de samenwerking en solidariteit van iedereen vereist’, hoeveel macht heeft dan de God tot wie zij hun gebeden opzenden? De afgevaardigden baden om vrede, maar zij geloven dat deze door menselijke krachtsinspanningen tot stand gebracht wordt. Net als een fraaie bloemschikking zou hun gebedsvergadering een schitterende tentoonspreiding van hun eigen krachtsinspanningen zijn.
Een bloemschikking is schitterend om te zien, maar wanneer de speciale gelegenheid voorbij is, verwelken de bloemen, die geen wortels hebben, en verdwijnt hun schoonheid. De schoonheid van elke afzonderlijke bloem en de pracht van de bloemschikking gaan snel verloren. En de bloemen zijn er niet voor bestemd vruchten op te leveren. Eindigde deze topconferentie ook als een „bloemschikking” die geen vrucht zal dragen?
De deelnemende religieuze leiders zelf waren niet tevreden over de resultaten. „Zij zouden graag specifieker zijn geweest over de maatregelen die de religies in de toekomst zouden moeten nemen, maar zeiden dat er niet voldoende tijd was voor zulke besprekingen”, bericht de Asahi Evening News. Dit resultaat werd echter verwacht. „Ons doel”, aldus Takaaki Kobajasji, een van de organisatoren van de topconferentie, „is, te vernemen welke suggesties elke religie heeft over de beste manieren om vrede te bewerkstelligen. De belangrijkste regel is dat elke deelnemer naar de zienswijzen van de anderen moet luisteren zonder commentaar te geven, erop te reageren of erover te debatteren.” Hun inspanningen tijdens de gebedsvergadering waren beperkt tot het luisteren naar anderen, zonder tot handelen over te gaan. Als gevolg hiervan „bleef [de vergadering] in gebreke een duidelijke agenda vast te stellen voor het verwezenlijken van de doeleinden van de topconferentie”.
Was ze voor ware christenen?
Personen die ernaar streven Jezus Christus na te volgen, vragen zich misschien af: ’Behoort een christen aan zo’n gebedsvergadering deel te nemen?’ Het feit dat ze gehouden werd op de berg Hiei, de heilige berg van een boeddhistische sekte, geeft te denken. Kunt u zich voorstellen dat Jezus Christus een boeddhistische heilige berg zou bestijgen om er een gebed voor de vrede uit te spreken?
De apostel Paulus waarschuwde de volgelingen van Jezus Christus: „Komt niet onder een ongelijk juk met ongelovigen. Want wat voor deelgenootschap hebben rechtvaardigheid en wetteloosheid? Of wat heeft licht met duisternis gemeen? Welke overeenstemming bestaat er voorts tussen Christus en Belial? Of welk deel heeft een gelovige met een ongelovige? En welke overeenkomst heeft Gods tempel met afgoden? . . . ’Gaat daarom uit hun midden vandaan en scheidt u af’, zegt Jehovah, ’en raakt het onreine niet langer aan’; ’en ik wil u aannemen.’” — 2 Korinthiërs 6:14-17.
Zou het uitspreken van gebeden tijdens een intergeloofvergadering op een boeddhistische heilige berg er voor een christen niet op neerkomen dat hij ’onder een ongelijk juk komt’? Betekent dit dan dat ware christenen passief moeten zijn met betrekking tot het bidden om vrede? Beslist niet!
Gebed voor de vrede
In zijn profetie over „het laatst der dagen” sprak de profeet Jesaja over velen die zouden zeggen: „Komt, en laten wij opgaan naar de berg van Jehovah”, niet naar de boeddhistische berg Hiei. „De berg van Jehovah” symboliseert de ware aanbidding van de God van de bijbel. Waarin resulteert het „opgaan” naar die berg? Welnu, Jehovah „zal ons onderrichten omtrent zijn wegen, en wij willen zijn paden bewandelen”, zei Jesaja! „Hij [Jehovah] zal stellig rechtspreken onder de natiën”, voegde de profeet eraan toe. Als resultaat hiervan zou er wereldvrede zijn, want Jesaja voorzei dat ware aanbidders „hun zwaarden tot ploegscharen [zullen] moeten smeden en hun speren tot snoeimessen. Natie zal tegen natie geen zwaard opheffen, ook zullen zij de oorlog niet meer leren.” — Jesaja 2:2-4.
Deze toestand heerst reeds onder Jehovah’s Getuigen, en binnenkort zal die op de gehele aarde bestaan. Maar hoe? Jehovah God, niet een groep mensen, zal in zijn gehele koninkrijk blijvende vrede tot stand brengen. Dit Koninkrijk zal de aarde schoonvegen van alle vredeverstoorders en zal een aards paradijs inluiden (Openbaring 11:15, 18). In tegenstelling tot de uitspraken op een religieuze topconferentie die als een indrukwekkende maar vruchteloze „bloemschikking” was, keren Jehovah’s woorden nooit zonder resultaten tot hem terug. — Jesaja 55:11.
Waarom zouden wij dan om vrede bidden als God deze vrede zal brengen zonder met de inspanningen van mensen rekening te houden? Door om de komst van Gods koninkrijk te bidden, geven wij uiting aan ons eigen verlangen naar vrede en tonen wij ons geloof in Gods manier om vrede op aarde tot stand te brengen (Matthéüs 6:9, 10). Of wij de vrede die God zal brengen al dan niet zullen meemaken, hangt af van het feit of wij „op Jehovah hopen”. Kom dus naar „de berg van Jehovah” en verenig u in het gebed voor de ware vrede die hij heeft beloofd! — Psalm 37:9, 11.
[Illustratie op blz. 8]
Een bloemschikking is prachtig om te zien, maar ze is er niet voor bestemd vrucht te dragen
[Illustratie op blz. 9]
De berg Hiei, de heilige berg van de boeddhistische Tendai-sekte, waar de gebedsvergadering werd gehouden