Thursday Island hoort het goede nieuws
TERWIJL het vliegtuig rondcirkelt, zien wij alleen maar een heleboel eilandjes van verschillende vormen en afmetingen in een diepblauwe zee. Pas als wij bijna aan de grond zijn, zien wij de landingsbaan — hoe minuscuul — maar wat een opluchting!
Wij zijn op Horn Island geland. Na een bustocht naar de kade, brengt een kleine veerboot ons naar Thursday Island, in het midden van de Torresstraateilanden. Deze eilanden liggen verspreid als stapstenen van het noordelijke puntje van Queensland (Australië) tot aan Papua New Guinea.
In het warme, natte jaargetijde (januari tot en met mei) is alles groen en weelderig begroeid. Soms ontwikkelen zich krachtige cyclonen, die het intereilandverkeer onmogelijk maken. Gedurende de rest van het jaar is het hier gewoonlijk droog en stoffig.
Goed nieuws bereikt deze eilanden
In 1938 deed de zestien meter lange tweemaster van het Wachttorengenootschap, de Lightbearer (Lichtdrager), deze eilanden kort aan op weg naar het toenmalige Nederlandsch-Indië (nu Indonesië). Er waren zeven getuigen van Jehovah aan boord, die de bijbelse boodschap van hoop graag met anderen wilden delen.
Zonder dat deze broeders hiervan echter op de hoogte waren, kwam een van de zendelingen van de christenheid omstreeks dezelfde tijd aan. Hij gebood de eilandbewoners niet naar de Getuigen te luisteren en ook geen lectuur van hen aan te nemen. Maar toen de broeders zijn huis bereikten en met hem spraken, nam hij vier boeken. Sommige eilandbewoners zagen dit en dachten daarom: ’Als hij dat mag, waarom wij dan niet?’ Die avond, toen de andere Getuigen dia’s vertoonden, zat één broeder buiten met enkele dozen boeken. Herhaaldelijk werd er in het donker een hand met geld uitgestoken en vroeg een stem om een boek. In slechts één uur tijd werden er op deze wijze 200 boeken verspreid! Later trachtte de zendeling, zonder succes, de boeken die hij had genomen als bewijs te gebruiken in een aanklacht die hij tegen de Getuigen indiende.
Een gemeente wordt gevormd
Die eerste waarheidszaadjes werden gedurende een lange tijd niet begoten. Pas tegen het einde van de jaren vijftig kregen deze geïsoleerde eilanden extra hulp. Het Wachttorengenootschap zond er twee volle-tijdwerkers heen. Zij werden gevolgd door de Rudds, een gezin van drie personen die kwamen dienen waar de behoefte sterker werd gevoeld. Al gauw werd er op Thursday Island een kleine gemeente gevormd.
Dit waren moeilijke tijden, met bijna geen beschikbare vergaderruimte en behoorlijke tegenstand van de zijde van de regering en de gevestigde religies. In het begin kwam de gemeente bijeen in een kamertje pal boven de ovens van de plaatselijke bakkerij. Stelt u zich eens voor hoe heet dat was in de tropen!
Aangezien de Getuigen beseften dat zij geestelijk sterk moesten blijven, besloten zij een congres te bezoeken aan de kust van het vasteland van Australië, ongeveer 1300 kilometer van hen verwijderd. Omdat zij het zich niet konden veroorloven per vliegtuig te reizen, zochten zij een andere mogelijkheid om het congres te bezoeken.
Eerst kochten de broeders een oude parelvissersboot zonder motor, schroef, zeilen en anker. Toen zij tussen scheepswrakken zochten, vonden zij er ten slotte één met een grote vijfcilinderdieselmotor en een versnellingsbak. Na dit gekocht te hebben, waren de broeders erg blij dat zij ook nog zeilen, ankers en veel andere onderdelen vonden. Toch hadden zij nog steeds geen mast of schroef.
Broeder Rudd vroeg de eigenaar van een scheepswerf of hij er mocht rondkijken. De eigenaar zei met een grapje dat als hij ergens op het terrein een mast vond, de Getuigen die mochten hebben. Tot verbazing van de eigenaar, werd er een mast gevonden. Toen broeder Rudd enkele ochtenden later van huis tot huis ging, schopte hij in het lange gras ergens tegenaan. Het was een schroef die precies geschikt was voor hun boot!
Nadat het vaartuig in gereedheid was gebracht, was de gemeente van 25 personen klaar voor de zevendaagse zeereis. Toen zij vertrokken, sprak de plaatselijke toverdokter een „verwensing” over hen uit. Op zekere avond liep de boot vast op een rif. De broeders maakten zich de tijd ten nutte door een voorraad vis te vangen. Toen het ’s ochtends vloed werd, raakte de boot los, hoewel zij de rest van de reis water uit de boot moesten pompen.
Toen zij in Townsville (Australië) aankwamen, wachtte een rijke scheepswerfeigenaar hen op. Hij had klaarblijkelijk in een kranteartikel gelezen over hun krachtsinspanningen om het congres bij te wonen en voelde zich gedrongen hulp te bieden. Hij stond erop de schade aan de boot te herstellen, hoewel de Getuigen geen geld hadden om te betalen en ook geen hulp konden bieden bij de reparatiewerkzaamheden omdat zij op het congres waren. Later hoefden zij slechts 40 pond (ƒ 160) te betalen in plaats van de 500 pond (ƒ 2000) die redelijk geweest zou zijn.
De andere eilanden bereiken
Onder Jehovah’s leiding heeft de Koninkrijksboodschap ook de omliggende eilanden bereikt. De broeders Rod Anderson en Allan Webster, die enkele jaren geleden naar Thursday Island zijn verhuisd, hebben bijvoorbeeld hun boot gebruikt om op andere eilanden getuigenis te geven. Tot dusver is er op twaalf van de zeventien bewoonde eilanden gepredikt.
Een prachtige vergaderplaats
De broeders hebben zich echter lang afgevraagd of zij ooit hun eigen Koninkrijkszaal op Thursday Island zouden hebben. Maar toen bleek wat er tot stand kan komen wanneer Jehovah zijn geest werkzaam doet zijn. In september 1983 arriveerde broeder Graham Keen, een bekwaam bouwer, om met de bouw van een zaal te helpen. Verscheidene Australische gemeenten hadden edelmoedig in materiaal voorzien dat voor de bouw nodig was. Dit werd in containers gepakt en van Cairns (Queensland) verscheept. De eilandbewoners waren verbaasd deze berg bouwmateriaal op het eens lege stuk land te zien liggen. Er waren slechts 140 werkdagen nodig om de zaal, alsook een huis aan de achterkant, te voltooien. Op de dag dat de nieuwe zaal werd ingewijd, waren er 120 vreugdevolle aanwezigen.
Wat waren alle Getuigen blij met deze nieuwe Koninkrijkszaal als centrum voor de verbreiding van het goede nieuws in de Torresstraateilanden! Met de hulp van Jehovah’s geest schenkt het hun vreugde Jehovah’s heerlijkheid te verkondigen. — Jesaja 42:12.