Christelijke loyaliteit tentoonspreiden in Nieuw-Caledonië

HET ging niet goed in het paradijs. Begin 1985 had politieke onrust ongeveer twintig levens geëist op het eiland Nieuw-Caledonië, in het zuiden van de Grote Oceaan. Dit bracht het tijdschrift Maclean’s ertoe op te merken: „Het eiland begint al veel op Noord-Ierland te lijken, verdeeld als het is in twee zwaarbewapende vijandige kampen.”

In januari 1985 was de situatie zo ernstig geworden dat president François Mitterrand van Frankrijk op een niet geplande zaterdag in alle haast de halve wereld rondreisde naar Nouméa, de hoofdstad van het eiland. De eilandbewoners, die verdeeld waren in hun banden van trouw, waren er verlangend naar zich tijdens zijn bezoek te uiten. De oorspronkelijke bewoners, daartoe aangezet door religieuze leiders en vervuld van een krachtig gevoel van loyaliteit aan hun Melanesische oorsprong, drongen krachtig aan op het einde van ruim 130 jaar Frans bestuur. Daarentegen gaven veel nakomelingen van Europese Polynesiërs en Aziatische kolonisten, en zelfs Melanesiërs, uiting aan hun loyaliteit aan de Franse regering en gaven te kennen dat zij onder dat bestuur wilden blijven.

Ondertussen waren op deze zelfde zaterdag ook 1567 getuigen van Jehovah en hun vrienden in Nouméa vergaderd voor een openbare loyaliteitsbetuiging. Hun loyaliteit gold echter niet de een of andere specifieke etnische groepering of een aardse regering maar Gods opgerichte koninkrijk. Hoe kwam het echter dat zij juist op deze dag in Nouméa bijeen waren? En wat dat betreft, hoe zijn zij in eerste instantie eigenlijk in Nieuw-Caledonië terechtgekomen?

Het begin van christelijke loyaliteit

Nieuw-Caledonië heeft wat u van een paradijs in het zuidelijke deel van de Grote Oceaan zou verwachten — het hele jaar door een aangenaam klimaat, verrukkelijke vruchten, een overvloedige plantengroei, die een lust is voor het oog, en een kleurrijke mengeling van ruim 150.000 Melanesiërs, Polynesiërs, Aziaten en Europeanen.

Het werd in 1774 ontdekt door kapitein James Cook, de beroemde Britse navigator en ontdekkingsreiziger, maar werd in 1853 een Franse kolonie. De eerste ontdekkingsreizigers en handelaars werden op de voet gevolgd door zendelingen van de christenheid. Het was duidelijk dat de mensen die zij aantroffen, van bepaalde verkeerde praktijken bevrijd moesten worden. De zendelingen slaagden er bijvoorbeeld in het kannibalisme uit te roeien. Zij brachten de mensen ook in contact met de bijbel en vertaalden de bijbel zelfs in vier plaatselijke talen. Het is prijzenswaardig dat zij hierbij Gods naam gebruikten, die zij in de landstaal als Iehova of Jehova weergaven. Toch was er meer nodig.

In de jaren ’30 trok een groep getuigen van Jehovah per zeilboot naar de Loyaliteitseilanden en verspreidde er bijbelverklarende lectuur. In het midden van de jaren ’50 verhuisden verscheidene Getuigen uit Australië naar Nieuw-Caledonië. Hoewel zij later werden gedeporteerd, genoot het werk voorspoed en in 1967 was het aantal plaatselijke Getuigen tot ruim 100 gegroeid. In 1976 richtte het Wachttorengenootschap een bijkantoor op in Nouméa en oefende het toezicht uit op de bouw van de eerste Koninkrijkszaal op het eiland.a

Vooral vanaf die tijd zijn er enorme vorderingen gemaakt in het bijeenbrengen van loyale onderdanen van Jehovah’s opgerichte koninkrijk uit alle verschillende etnische groeperingen van het land. In Nieuw-Caledonië wonen bijvoorbeeld ongeveer 17.000 mensen uit Wallis en Futuna — eilandjes ten noorden van de Fidji Eilanden. Velen van deze Wallisianen zijn katholiek en erg toegewijd aan hun kerk. Maar er komt verandering in hun houding, want een steeds groter aantal van hen begint naar de Koninkrijksboodschap te luisteren. Een priester, die hier ontdaan over was, stuurde de dame die de kerkfinanciën beheerde, eropuit om „de schapen voor afdwalen te behoeden”. Zij luisterde echter ook. Toen kwam haar dochter, die in Rome studeerde om missiewerk te verrichten, naar huis terug en aanvaardde de bijbelse waarheid die door Jehovah’s Getuigen wordt onderwezen. Nu zijn zowel zij als haar moeder opgedragen, loyale Getuigen.

Thans zijn de Getuigen overal op deze eilanden welbekend; in bepaalde streken is er één Getuige op elke 80 personen. Op het eiland Lifou werd een jonge timmerman lid van de Pinkstergemeente. Hij ging van dorp tot dorp om bekend te maken dat Christus zichtbaar op het eiland zou wederkomen. Om kracht bij te zetten aan zijn overtuiging dat materiële bezittingen geen waarde hebben, verbrandde hij zijn kleren en zijn geld in het openbaar. Maar hij raakte geïnteresseerd in wat hij in een door Jehovah’s Getuigen uitgegeven traktaat las. Een geregelde bijbelstudie hielp hem een nauwkeurige kennis van Gods Woord te verwerven. Thans is hij een evenwichtige christen, een volle-tijdbedienaar.

Loyaliteit aan Gods koninkrijk op de proef gesteld

De politieke onrust en chaotische toestanden die in 1984 uitbraken, veroorzaakten voor veel Nieuwcaledoniërs, met inbegrip van de Getuigen, problemen. Sommigen van hen werden lastig gevallen door het gepeupel en geslagen als zij predikten. Drie mannen drongen het huis van een Getuige binnen, eisten onder bedreiging van een vuurwapen de autosleutels van de man op en stalen vervolgens zijn auto. Een zendeling ontdekte dat zijn auto in brand was gestoken en was vernield terwijl hij een bijbelstudie leidde.

Hoewel de eilandbewoners verdeeld zijn in hun banden van trouw, zijn de Getuigen — ongeacht tot welke etnische groepering zij behoren — verenigd in hun neutrale standpunt. De geestelijken, die zelf politiek actief zijn, hebben de huidige onrustige toestand aangegrepen om haat jegens de Getuigen aan te wakkeren. Getuigen die op weg waren om geïnteresseerde personen op te halen voor een vergadering, werden bijvoorbeeld aangehouden. Hun reizende opziener, die hen die week bezocht, werd uit een van de twee auto’s gesleurd en afgeranseld en zijn bril werd kapotgegooid. Een geïnteresseerde man werd tegen een muur gezet en geslagen totdat zijn hoofd bloedde, terwijl zijn zwangere vrouw gedwongen werd toe te kijken.

Toch weten de Getuigen dat hun loyaliteit niet misplaatst is. Zij herinneren zich Paulus’ woorden: „Allen die met godvruchtige toewijding in vereniging met Christus Jezus wensen te leven, zullen ook vervolgd worden.” — 2 Timótheüs 3:12; zie ook Matthéüs 10:16.

Loyale expansie ondanks onrust

Halverwege het jaar 1984 beseften de Getuigen dat er nodig een congreshal gebouwd moest worden. Er werd een geschikt stuk land gevonden op een heuvel die uitzag op de haven van Nouméa, en in september werd met het werk begonnen. Maar wegens de onrustige situatie stelden de autoriteiten in november een avondklok in en werd de noodtoestand afgekondigd. Ondanks deze moeilijkheden reageerden Getuigen uit alle delen van het eiland gunstig op de oproep om met de bouw te helpen. Op een zeker moment kwamen er meer dan 400 vrijwilligers, tot grote verbazing van toeschouwers. Aangezien de bouw tijdens de schoolvakantie plaatsvond, hielpen veel jongeren mee. Eén jong meisje zei: „Dit was de mooiste vakantie die ik ooit gehad heb.” En een zestigjarige vrouwelijke Getuige cement en grint in een betonmolen te zien scheppen, was genoeg om elke bouwvakker te verbazen!

Na slechts vier maanden was het project klaar. Er werden regelingen getroffen voor de inwijdingsplechtigheid, maar die bleek precies in het weekeinde van Mitterrands onverwachte bezoek plaats te vinden! Wegens de mogelijk explosieve politieke situatie verzochten de autoriteiten de Getuigen hun programma te annuleren. Maar het hoofd van de veiligheidsdienst, die voorheen aanwezig was geweest op een congres van Getuigen in Frankrijk, zei tegen hen: „Ik ken jullie. Met jullie zullen wij geen problemen hebben. Tref alleen voldoende veiligheidsmaatregelen; wij zullen ons niet met jullie bijeenkomsten bemoeien.”

Er waren meer dan 1500 aanwezigen op het schitterende inwijdingsprogramma, met als hoogtepunt de inwijdingstoespraak door Lyman Swingle, een bezoekend lid van het Besturende Lichaam van Jehovah’s Getuigen. Dat er ondanks ongeregeldheden zo’n grote opkomst was, vormde een bewijs van loyaliteit aan Jehovah’s koninkrijk, een loyaliteit die vrucht draagt in Nieuw-Caledonië. Er is een nieuw hoogtepunt van 889 Koninkrijksverkondigers bereikt, en de vooruitzichten voor verdere toename zijn uitstekend, zoals blijkt uit het feit dat in 1986 2145 personen de Gedachtenisviering ter herdenking van Christus’ dood bijwoonden.

De recente periode van politieke onrust toont duidelijk aan dat de meeste Nieuwcaledoniërs naar menselijke regeringen opzien voor de oplossing van hun problemen. Dit is niet het geval met degenen die loyaal zijn aan Gods koninkrijk en die hun volledige vertrouwen stellen in goddelijke heerschappij. Tijdens deze periode van moeilijkheden ontdekte men langs de hoofdweg aan de oostkust een bord met de woorden: „Weg met Jehovah!” Maar Jehovah, vertegenwoordigd door zijn opgerichte koninkrijk, zal blijven. En dit geldt ook voor „zijn loyalen”. — Psalm 37:28; zie ook 37 de verzen 9-11, 22, 29 en 34.

[Voetnoten]

[Kaarten op blz. 25]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

AUSTRALIË

[Kaart]

NIEUW-CALEDONIË

Lifou

LOYALITEITSEILANDEN

Nouméa