Panama verheugt zich over haar bouwwerkzaamheden

BOUWPROJECTEN zijn in Panama niets nieuws. Tegen het begin van deze eeuw werd een begin gemaakt met de werkzaamheden voor het enorme kanaal dat de smalle landengte van deze staat doormidden snijdt en aldus een verbinding vormt tussen de Atlantische en de Grote Oceaan. Aan dit verbazingwekkende bouwproject dankt het kleine Panama de benaming „kruispunt der wereld”.

Op 18 januari 1986 bereikte een bouwwerk van andere aard zijn hoogtepunt. Op die dag hielden Jehovah’s Getuigen een inwijdingsprogramma voor hun zojuist gebouwde bijkantoorfaciliteiten. Hoewel slechts 211 van hen het inwijdingsprogramma in eigen persoon konden bijwonen, luisterden nog duizenden anderen mee via een telefoonverbinding. Het nieuwe gebouw biedt onderdak aan de werkers op het bijkantoor en aan zendelingen, en er is tevens een drukkerij in ondergebracht.

Maar de bouw van deze faciliteiten vormt slechts een onderdeel van een geestelijk bouwprogramma dat al sedert het eind van de negentiende eeuw in Panama voortgang vindt. In die tijd werden hier zaden van Koninkrijkswaarheid uitgezaaid. Tegen 1957 waren er ongeveer duizend verkondigers van het „goede nieuws” in Panama (Matthéüs 24:14). Het kleine bijkantoor annex zendelingenhuis dat in dat jaar werd gebouwd, was toereikend. Maar in twintig jaar tijd was het aantal Getuigen verdrievoudigd! Daarom gaf het Besturende Lichaam van Jehovah’s Getuigen in september 1982 toestemming voor de bouw van een nieuw bijkantoor.

De plaats? Een prachtig gelegen terrein op zo’n 20 km van Panama City, met uitzicht op een meer.

De bouw — een uitdaging

Maar wie zou het gebouw ontwerpen? Hoe en door wie zou het gebouwd worden? Indachtig de woorden van Psalm 127:1 zetten de broeders de eerste stappen, wetend dat Jehovah hen zou helpen deze schijnbaar onoverkomelijke hindernissen te overwinnen.

Er werd een schetsontwerp gemaakt dat aangaf hoeveel ruimte er nodig was voor een kantoor, een bibliotheek, een lectuurmagazijn, een kleine drukkerij en huisvesting voor de leden van de bijkantoorfamilie. In het plan werd tevens een ruime Koninkrijkszaal opgenomen. De architectenstaf op het hoofdbureau van het Wachttorengenootschap in Brooklyn (New York) werkte dit concept uit en ontwierp een gebouw dat in deze behoeften voorzag.

Toen volgde de uitdaging van de eigenlijke bouwwerkzaamheden. Honderden plaatselijke Getuigen meldden zich aan als vrijwilliger. Ook broeders uit de Verenigde Staten boden hun vaardigheden en diensten aan. Binnen zes weken waren er in totaal 230 helpers gearriveerd, onder wie ook enkelen uit andere Middenamerikaanse landen.

De plaatselijke broeders stelden enthousiast hun huizen open. Eén gezin trok zelfs tijdelijk in een tent om aan elf vrijwilligers onderdak te kunnen geven. Enkelen die een kleine schoolbus bezaten, zorgden voor het vervoer van deze werkers. Weer anderen verzorgden samen de 30.000 gratis maaltijden die op het bouwterrein zelf werden geserveerd. Veelvuldig werden er verfrissende dranken bereid uit ananas, sinaasappels, papaja’s en mango’s, en ook kokosmelk uitgereikt, om de dorstigen die daar onder de tropenzon aan het zwoegen waren, te laven.

Geen toren van Babel

Het werk vorderde snel. Binnen twee weken stonden alle muren tot aan de eerste verdieping overeind, lagen enige stalen balken op hun plaats en werd de vloer van de Koninkrijkszaal op de eerste verdieping gestort. Het loodgieterswerk en het leggen van de elektrische bedrading liep gelijk op met het metsel- en pleisterwerk en de installatie van ramen en deuren. In minder dan een maand kwam het dak erop, precies op tijd om bescherming te bieden tegen een hevige stortbui — een zeldzaamheid in deze tijd van het jaar.

Er waren wel enkele problemen. Soms stonden er wel achthonderd vrijwilligers klaar en het vereiste heel wat organisatie om hen allen bezig te houden. Bovendien konden de meeste uit het buitenland overgekomen broeders geen Spaans. Dit was geen aanleiding om de bouwwerkzaamheden stil te leggen, zoals bij de beruchte toren van Babel was gebeurd; in plaats daarvan legden de broeders de vruchten van de geest aan de dag en riepen de hulp van een paar tolken in. — Galaten 5:22, 23.

Gedurende de hele duur van het project werd de nadruk gelegd op geestelijke dingen. Op het bouwterrein werden de geregelde gemeentevergaderingen gehouden en er werd tijd voor de velddienst opzij gezet. Ook was er gelegenheid tot ontspanning, een bezoek aan bezienswaardigheden en gezelligheidsbijeenkomsten. Maar de broeders en zusters waren er in de eerste plaats om te werken, en al spoedig waren de gebouwen voltooid.

John Booth van het Besturende Lichaam vatte in zijn inwijdingstoespraak de kern van de zaak treffend samen toen hij zei: „Wat zal het resultaat zijn van alle bouwwerkzaamheden die wij hebben verricht? Welnu, wij bouwen met het oog op een eeuwige toekomst. Niet dat het gebouw eeuwig zal blijven bestaan, maar de resultaten van dit gebouw en van het werk dat de broeders en zusters in het hele land en in de hele wereld verrichten, zullen bestaan uit mensen die eeuwig zullen leven.” Geen wonder dat de Getuigen in Panama zich verheugen over hun steeds in omvang toenemende bouwwerkzaamheden!

[Kaarten op blz. 22]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

Panama

Panama City