Koninkrijksverkondigers brengen verslag uit
Een beloning voor getrouwheid
VIJFTIEN jaar geleden kwam mevrouw B———, die toen vijftien jaar oud was, in Italië in contact met de waarheid. Zij maakte echter geen vorderingen en zo gebeurde het dat zij met een ongelovige trouwde. Maar de waarheidszaadjes bleven in haar hart, en ongeveer een jaar geleden aanvaardde zij een bijbelstudie met een van Jehovah’s Getuigen en begon zij de vergaderingen bij te wonen. Haar man was hier erg op tegen en dreigde dat hij haar de deur uit zou zetten. Hij sloeg haar zo hevig dat zij medische hulp nodig had. Op zekere avond stormde hij tijdens een vergadering de Koninkrijkszaal binnen, sloeg een broeder, brak het glas in de deur en schreeuwde van woede.
Toen zij thuiskwam, ontdekte zij dat haar man haar had buitengesloten. Zonder de moed te verliezen, ging zij naar het politiebureau om de carabinieri te vertellen wat er was gebeurd, en ging toen naar het huis van een tante om daar te slapen. Twee dagen daarna stond haar man haar toe thuis te komen.
De man was in het stadje welbekend. Hij begon Jehovah’s Getuigen openlijk te beschuldigen en zei dat zij zijn gezin hadden verwoest. In zijn anti-Getuigenveldtocht werd hij door de geestelijken gesteund. Een priester liet stickers vervaardigen met de volgende woorden: „JEHOVAH’S GETUIGEN: Verstoor de vrede van dit gezin niet. DANK U!” Hij liet deze stickers in het stadje op huisdeuren aanbrengen. Iedereen sprak over Jehovah’s Getuigen en maakte hen tot het mikpunt van hun spot en hoon. Ondanks dit alles vatten de broeders en zusters moed en gingen in hun bediening met meer ijver voorwaarts dan ooit tevoren. De meeste gezinnen wilden de stickers helemaal niet op hun deur hebben. Sommige jongens, die door de priester waren gestuurd, kregen 100 lire als zij ze op de deuren plakten, zo werd bericht.
Intussen deelde mijnheer B——— zijn vrouw mee dat zij het huis uit moest, omdat hij reeds regelingen voor een wettelijke scheiding had getroffen. Maar in dit stadje begon de situatie te veranderen. Een plaatselijk radiostation zond een programma uit waarin de presentator de kwestie als „een smakeloze en gemene streek” beschreef. Onze broeders legden tijdens het programma uit dat veel gezinnen de stickers opgedrongen hadden gekregen. Dit bleek duidelijk uit het feit dat ze ’s nachts zelfs waren aangebracht op sommige deuren van Jehovah’s Getuigen en van gezinnen die op hun bezoeken gesteld waren. De radiopresentator prees Jehovah’s Getuigen en zei dat zij „uitermate beleefd zijn en zich met de grootste vriendelijkheid gedragen”.
Ten slotte brak voor het echtpaar de tijd aan om voor de rechter te verschijnen ten einde de echtscheidingsprocedure op gang te brengen waar de man om had verzocht. De rechter prees mevrouw B——— voor haar verlangen niet te willen scheiden en vertrouwde de kinderen voor de duur van het proces aan haar toe. Zij en haar kinderen konden in hun huis blijven wonen en haar man moest haar 250.000 lire per maand betalen. De man maakte hier bezwaar tegen en zei: „Het huis is het eigendom van mijn moeder en mijn vrouw kan daar niet blijven.” De rechter antwoordde: „U wilt echtgenoot en baas zijn. Uw vrouw moet altijd ja zeggen, en omdat zij één keer nee heeft gezegd, brengt u de hele stad in opschudding. Als uw vrouw u ontrouw was geweest, zou ik het kunnen begrijpen, maar dat zij een bepaald geloof aanhangt in plaats van een ander, is niet uw zaak.”
Mevrouw B——— is nu een gelukkige aanbidster van Jehovah (Matthéüs 5:10). De mensen in het stadje zijn van houding veranderd en er worden schitterende bijbelse gesprekken gevoerd. Zij zijn het erover eens dat Jehovah’s Getuigen niet degenen zijn die de gezinsvrede verstoren. Mochten er nog stickers op de deuren zitten, dan heeft dit niets meer te betekenen.