De Meteora — die gigantische rotsmassa’s
DE GIGANTISCHE Meteorarotsen in Thessalië (Midden-Griekenland) zijn een waar wonder! En de grote Thessalische vlakte zelf is als een museum vol meesterstukken der natuur. De schoonheid en vruchtbaarheid van de vlakte zijn vermaard. Wanneer men ze vanuit het oosten nadert, komt men door de adembenemende, met een poort te vergelijken Tempekloof, onder de schaduw van het kolossale Olympus-bergmassief, de mythische woonplaats van de twaalf Griekse goden. Aan de voet van deze berg stroomt de rivier de Piniós en aan het uiterste westelijke einde van de vlakte staan de Meteora.
Deze gigantische groep hoge rotsen wekt verbazing, bewondering, vrees, vreugde en verbijstering. Sommige van deze rotsen bereiken een hoogte van wel zeshonderd meter. Ze rijzen omhoog als obelisken. En ze leggen beslist een geweldig getuigenis af van de machtige Schepper.
Volgens sommige geologen gaat de vorming van de Meteora terug tot geologische periodes in het verste verleden, toen de gehele Thessalische vlakte een zeebedding was waarop van alle kanten druk werd uitgeoefend, als gevolg waarvan het geplooide en onregelmatige oppervlak ontstond. Andere onderzoekers gaan ervan uit dat de vorming van de Meteora waarschijnlijk slechts enkele millennia geleden heeft plaatsgevonden en schrijven ze toe aan aardbevingen en door water veroorzaakte erosie. Allen geven echter toe dat deze reuzen zijn gevormd door water dat er met een geweldige kracht op heeft ingewerkt. Men zou zich natuurlijk wel kunnen afvragen waar al dat water vandaan kwam.
De Vloed in legenden
De oude Griekse mythologie maakt melding van dit gebied. Volgens de oden van Pindarus en de geschriften van Apollodorus had Zeus, de koning van de Olympische goden, toen de mythische Deucalion koning van Phthia in Thessalië was, het plan opgevat de goddeloze en onhandelbare mensheid door een grote vloed te verdelgen. Ten einde aan de wraak van de goden te ontkomen, liet Deucalion een ark bouwen. Hij bevoorraadde deze met alles wat nodig was. Onmiddellijk nadat hij met zijn vrouw Pyrrha de ark was binnengegaan, brak er een enorme vloed los die het grootste gedeelte van Griekenland overstroomde en waarin „bijna alle mensen” verdronken. Tijdens de grote vloed zouden naar men aannam de bergen van Thessalië gevormd zijn. Negen dagen en nachten lang dobberde de ark van Deucalion op de golven totdat ze op de berg Parnassus, in Thessalië, aan de grond liep.
Na de ark verlaten te hebben, offerde Deucalion een slachtoffer aan Zeus. De god Zeus gebood Deucalion en Pyrrha stenen achter zich te werpen. De stenen die door Deucalion werden geworpen, werden mannen, terwijl de door Pyrrha geworpen stenen vrouwen werden. Beslist een verdraaide versie van het bijbelse verslag over de feitelijke vloed in Noachs dagen! — Genesis 6:1–8:22.
De Meteorakloosters
De grootste Meteorarots verheft zich tot een hoogte van 613 meter boven de rivierbedding van de Piniós. Op de platte top van de berg bevindt zich het klooster dat Metamorfosis wordt genoemd, het grootste van de zes nog in gebruik zijnde kloosters. Het is niet gemakkelijk de berg via de geplaveide weg en de uitgehouwen stenen trap te bestijgen.
In de Meteorakloosters bevinden zich thans bibliotheken die een aanzienlijk aantal handschriften bevatten. Vele bleken verborgen te zijn in plaatsen zoals muren en daken of onder een matras.
De inhoud van de handschriften is voornamelijk religieus en kerkelijk van aard. Maar er zijn ook handschriften met een historische, litteraire, filosofische en wetenschappelijke inhoud. De bladen ervan zijn van perkament of papier en ze dateren uit de negende tot de negentiende eeuw. Hiertoe behoort de op perkament geschreven Codex 591, gedateerd op 861/862 G.T. Dit is het oudste handschrift in Griekenland; het bevat 423 bladen en bestaat uit verklarende verhandelingen over het Evangelie van Matthéüs.
Er zijn ook archieven met documenten, zoals met bladgoud gedecoreerde bladzijden over Byzantijnse keizers en patriarchen. Het totale aantal bedraagt ongeveer drieduizend. Maar er zijn slechts weinig bijbelhandschriften, want de afschrijvers van de Meteorakloosters hebben zich weinig met dit soort van werk beziggehouden.
De kloosters staan vol met religieuze beelden (ikonen) welke een afbeelding vormen van zowel mythische personen als personen die werkelijk bestaan hebben alsook van gebeurtenissen die een weerspiegeling vormen van de geloofsovertuigingen van de monniken. Op één afbeelding van de Tweede Komst wordt bijvoorbeeld weergegeven dat zondaars in de bek van afschuwelijke monsters worden geworpen. Elders, in de tempel van Johannes de Doper, bevindt zich een reliëf waarop een ruiter staat afgebeeld voor wie Venus staat.
Zo eindigt ons bezoek aan de Meteora. Ongeacht hoe wij over de door mensen gemaakte dingen denken die zich daar nu bevinden, wij worden getroffen door de grandeur van deze gigantische groep rotsen in Thessalië.