Welke carrière zul je kiezen?
BEN je jong en zit je nog op school? Zo ja, dan is de kans groot dat je gezegend bent met de voordelen die aan de jeugd eigen zijn — een goede gezondheid en een heleboel energie en levenslust. Je leven strekt zich voor je uit als een onbetreden weg. Wat ga je in de jaren die vóór je liggen met dat leven doen?
Als je over je toekomst nadenkt, komen er ongetwijfeld vragen in je op. Moet ik naar de universiteit gaan en carrière proberen te maken als arts, jurist of wetenschapper? Word ik geboeid door de droom de hoogste sport op de ladder van het bedrijfsleven te bereiken en hierdoor financieel succes en erkenning te verkrijgen? Zou ik als acteur of schilder beroemd kunnen worden in de wereld van de kunst? Of dien ik als een Jehovah God toegewijde jongere de volle-tijdbediening als carrière in mijn leven te kiezen en zo ’mijn Schepper te gedenken in mijn jongelingsdagen’? — Prediker 12:1.
In kranten en in tijdschriftenartikelen wordt het leven van bekende figuren dikwijls afgeschilderd als opwindend en vol afwisseling, maar wat weet je over het leven van een volle-tijdbedienaar? Is het saai of vervelend? Of is het werkelijk interessant en opwindend? Een beschouwing van enkele waar gebeurde ervaringen uit het leven van degenen die al vele jaren in de volle-tijdbediening zijn, kan je misschien helpen tot een besluit te komen.
Waarom zij voor de volle-tijdbediening kozen
Terwijl in Vietnam de oorlog woedde, studeerde Harry aan de Universiteit van Hawaii om leraar geschiedenis te worden. Tevens bestudeerde hij met Jehovah’s Getuigen de bijbel. Zoals zovelen van zijn jaargenoten raakte hij betrokken bij het radicalisme dat in die dagen onder de studenten populair was, begon hij met drugs te experimenteren en raakte vooral gefascineerd door LSD. Op een ochtend werd hij wakker in zijn flat en trof daar een onbeschrijflijke bende aan van gebroken drankflessen, sigarettepeuken en mannen en vrouwen die her en der op de grond lagen. Harry kon zich slechts vaag iets herinneren van een woordenwisseling met de politie over een bevel tot huiszoeking en de hierop volgende dreigementen van de huisbaas om hem het huis uit te zetten. Dit was het moment waarop hij besloot dat hij hetzij zou ophouden met zijn bijbelstudie of orde op zaken zou stellen in zijn leven. Hij was zo verstandig voor het laatste te kiezen.
Naarmate Harry meer bijbelkennis kreeg, ging hij een universitaire opleiding en een carrière in het onderwijs steeds minder aanlokkelijk vinden. Hij ging van de universiteit af, nam een part-timebaan, werd gedoopt en kwam weldra in aanmerking om pionier — prediker in volle-tijddienst — te worden. Zo begon Harry aan een nieuwe carrière, die rijk zou zijn aan uitdagingen en heilzame, interessante ervaringen.
Vanuit de gelederen van de speciale pioniers werden Harry en zijn vrouw als zendelingen toegewezen aan de prachtige „rotseilanden” van Belau in het westelijke deel van de Stille Zuidzee, waar zij nu nog dienen. Hoe is het zendelingenleven op deze eilanden?
Prediken per boot
Een groot deel van het predikingswerk op de eilanden van Micronesië geschiedt per boot en te voet. Harry en zijn vrouw Rene vertellen over de eerste keer dat zij een boottocht naar een afgelegen eiland ondernamen om daar te gaan prediken. Daaraan terugdenkend zegt Harry: „Wij logeerden in een huis dat vele kilometers stroomopwaarts aan een lange, slingerende rivier lag die zich kronkelend een weg baande door mangrovebosjes en zulk dicht oerwoud dat het leek alsof het woud een baldakijn van groen boven ons hoofd had geweven. Vanuit onze thuisbasis reisden wij over de rivier en hielden af en toe stil om getuigenis te geven aan mensen die langs de oevers woonden. Op een avond vlak voor het donker zou worden, kwamen wij terug uit de velddienst en haastten ons de rivier op om thuis te kunnen slapen. Plotseling gaf Rene een gil. Met een ruk draaide ik mij om en zag nog net hoe het water opspatte en een lange reptielenstaart het water in gleed. Het was een zoutwaterkrokodil — de grootste soort ter wereld. Dankbaar kwamen wij veilig en wel thuis. Hoewel het tijd was voor een bad in de rivier vonden wij het na het zien van die mammoetkrokodil veiliger een touw aan een emmer te binden en het badwater aan boord te hijsen.”
Aangezien veel dorpen en huizen niet met een landvoertuig of per boot te bereiken zijn, lopen de zendelingen dikwijls urenlang over prachtige door kokospalmen omzoomde oerwoudpaden om de vriendelijke, nederige mensen te bereiken. Harry zegt: „Wij vinden altijd wel oren die voor de waarheid openstaan. Dikwijls geven deze geïsoleerd wonende mensen van hun gastvrijheid blijk. Zij klimmen in een kokosboom, plukken een verse kokosnoot, slaan er met een kapmes de top af en bieden je een dronk aan, zó uit de originele ’verpakking’. Het is heel verfrissend, smakelijk en voedzaam.”
Hoe zijn de krachtsinspanningen die de zendelingen in Belau zich in de prediking getroosten, beloond? Zij hebben nu een gemeente van 42 ware christenen. Gemiddeld stonden er vorig jaar elke maand tien in de volle-tijddienst en 193 personen hebben in 1985 de Gedachtenisviering ter herdenking van Christus’ dood bijgewoond.
Hoe denkt Harry nu, na zeventien jaar in de volle-tijddienst, over zijn besluit zijn leven helemaal in dienst voor Jehovah te gebruiken? „Als ik zeventien jaar geleden Gods waarheid niet had gevonden, zouden mijn tijd en mijn leven verspild zijn aan het najagen van wereldse belangen”, zegt hij. „Ik zou nooit de vrede van de geest en de zekerheid hebben gevonden die ik gedurende mijn jaren als pionier en zendeling gekend heb, eerst jarenlang als vrijgezel en daarna met Rene, met wie ik de afgelopen acht jaar samen in de zendingsdienst ben geweest.”
De volle-tijddienst aanbevelen
Milton zat op Hawaii op de middelbare school. Anderen moedigden hem aan een veelbelovende wereldse carrière op te bouwen die financiële zekerheid zou bieden, maar het voorbeeld van zijn zuster en zijn twee oudere broers, die al als pioniers in de volle-tijddienst waren, moedigde hem aan eveneens de volle-tijdbediening te overwegen. Bovendien hoorde hij in een lezing welke zegeningen de volle-tijddienst schenkt en hoe Jehovah in onze materiële behoeften zal voorzien als wij op hem vertrouwen en hem op de eerste plaats in ons leven stellen. Milton vertelt: „Dit motiveerde mij de volle-tijdbediening als loopbaan in mijn leven te kiezen. Voordat ik van de middelbare school kwam, liet ik mij daarom dopen en ging ik in de volle-tijddienst.”
Toen Milton begon te pionieren, waren er nog geen tien pioniers in de gemeente. Wat deed hij daaraan? „Ik nodigde jonge broertjes uit om mij in de velddienst te vergezellen”, zegt hij. „Het gevolg was dat velen van hen zich later bij mij in de volle-tijddienst aansloten.”
„Mijn zwager was ouderling en pionier”, zo vervolgt Milton. „Wij zaten in dezelfde gemeente en werkten samen om anderen ertoe aan te moedigen te gaan pionieren. Wij spraken af dat ik de tieners zou aanmoedigen en hij de huisvrouwen. Na enige maanden waren er 25 volle-tijddienaren in de gemeente. Toen de kringopziener kwam, nodigde hij tien van hen uit een aanvraag in te dienen voor de speciale pioniersdienst en naar naburige gemeenten te verhuizen. Toen bespraken wij het doel nog tien anderen te helpen de pioniersdienst op zich te nemen, ter vervanging van degenen die uitgezonden waren. Bij het eerstvolgende bezoek van de kringopziener waren er nog eens vijftien in de volle-tijddienst gegaan. Wij hadden nu dertig pioniers. Weer vroeg de kringopziener tien van hen naar andere gemeenten te verhuizen. En weer stelden wij ons ten doel plaatsvervangers voor hen te werven. Voordat de kringopziener weer op bezoek kwam, hadden er zich nogmaals twintig aangemeld voor de pioniersdienst!”
De aanstekelijke pioniersgeest was ook op de nog jongeren overgeslagen. Tegen de tijd dat zij naar de middelbare school moesten, hadden zij zich vrijwel allemaal de pioniersdienst ten doel gesteld. Een zusje besloot toen zij dertien jaar was te gaan pionieren. Zij zei: „Het leek mij alleen maar logisch.” Zij en de andere jongeren in de gemeente hebben nooit meer serieus aan iets anders gedacht. Er werden regelingen getroffen voor groepsgetuigenis na schooltijd en uiteindelijk werden deze activiteiten ondersteund door zestig leerlingen van drie verschillende scholen, samen met de pioniers. In de zomermaanden was het uiterst aanmoedigend wel 130 van hen op de groepsacties bijeen te zien komen!
Pioniersdienst leidde tot grotere voorrechten
„In 1974”, zo roept Milton zich verder te binnen, „werd ik uitgenodigd het zendingswerk op mij te nemen in een toewijzing zo’n 6400 kilometer van huis — de eilanden van Belau in Micronesië.” Eén uitdaging waaraan hij een tijdlang heeft moeten wennen, was lange afstanden lopen tussen tropisch groen en reizen per boot.
Op een hete, vochtige dag, na uren lopen langs stoffige paadjes, aldus Milton, „kwamen wij uitgeput bij het huis van een geïnteresseerd gezin. De moeder stuurde haar zoon naar de rivier. Hij kwam terug met een enorme, in de rivier gekoelde watermeloen voor ons. Wij hebben er meer dan de helft van opgegeten, en wat een verfrissing was dat!”
Na een jaar in zijn zendingstoewijzing, zo vertelt Milton, „wilde ik graag drie doeleinden in Belau verwezenlijkt zien, namelijk dat de plaatselijke broeders uiteindelijk de gemeentelijke verantwoordelijkheden overnamen, dat de jeugd in de volle-tijddienst ging en dat de gemeente haar eigen Koninkrijkszaal bouwde. Nu ik hier tien jaar ben, worden mijn gebeden voor de verwezenlijking van alle drie de doeleinden verhoord”.
Vindt Milton dat hij veertien jaar geleden de juiste keus heeft gedaan toen hij aan een carrière in de volle-tijddienst begon? „Eén les die ik uit al mijn jaren in de volle-tijddienst heb geleerd, is dit: Als wij bereid zijn, zal Jehovah ons te rechter tijd gebruiken”, antwoordt hij. „Wij moeten het nooit opgeven maar ons bereidwillig in zijn dienst blijven aanbieden. Je zult er nooit spijt van krijgen als je de volle-tijdbediening voor Jehovah tot je carrière maakt.”
Hoe ga jij je leven gebruiken?
Jongeren, hoe gaan jullie je toekomst gebruiken? Voor jezelf of helemaal voor Jehovah? (Romeinen 14:8) Beschouw nu, in je jeugdjaren, gebedsvol de volle-tijddienst als doel. Volg Jezus na door de rest van je leven „voor Gods wil” te leven (1 Petrus 4:2). Het zal een bescherming blijken te zijn tegen schadelijke wereldse eerzucht, carrière en omgang. Analyseer je omstandigheden en stel een specifieke streefdatum vast waarop je met de volle-tijddienst wilt beginnen. Werk ernaar toe. Bid of Jehovah je wil helpen dit doel te bereiken. — Efeziërs 6:18.
De keuze van de pioniersdienst als carrière zou kunnen leiden tot veel geweldige dienstvoorrechten, die je helemaal niet zou verwachten. Je leven zal vervuld zijn van geluk, zekerheid en liefde. Het zal opwindend, interessant en voldoening schenkend zijn. Bovenal zal het een leven zijn dat Jehovah behaagt. — Spreuken 27:11.