Gewijzigde zienswijze over de opstanding

Protestantse en rooms-katholieke geleerden zijn het er nu in principe met elkaar over eens dat ’de idee van een onsterfelijke ziel niet bijbels is, maar een hellenistisch denkbeeld dat abusievelijk de christelijke denkwereld is binnengeslopen’, aldus professor Gene Wehrli, een nieuw-testamenticus aan het Eden Seminary in Missouri (VS). Een bericht in de St. Louis Post-Dispatch merkte op dat Wehrli tevens bevestigt dat ’de christelijke zienswijze over het leven na de dood niet was gebaseerd op een geloof in een onsterfelijke ziel, maar op het geloof in een door middel van een opstanding herschapen lichaam’. Hij legde uit: „De hellenistische opvatting was dat personen van nature onsterfelijk zijn — dat zij een ziel hebben die gevangen zit in een lichaam en uiteindelijk naar God terugkeert . . . De bijbelse leer van de opstanding beklemtoont dat enerzijds dood gewoon dood is, maar dat God de persoon met zijn unieke eigenschappen weer tot leven zal terugbrengen.” Een ’leven na de dood’ was daarom dan ook niet iets wat van nature bij mensen hoorde, maar veeleer „een vrije gave van God”.

Het is interessant dat sommige hedendaagse geleerden terugkeren tot de bijbelse zienswijze. Gods Woord stelt voor degenen die zijn gestorven, heel duidelijk de hoop op een opstanding in het vooruitzicht. Merk eens op welke geloofversterkende belofte Jezus doet: „Ik ben de opstanding en het leven. Wie geloof oefent in mij, zal, ook al sterft hij, tot leven komen.” Tevens zei hij: „Verwondert u hierover niet, want het uur komt waarin allen die in de herinneringsgraven zijn, zijn stem zullen horen en te voorschijn zullen komen, zij die goede dingen hebben gedaan, tot een opstanding des levens, zij die verachtelijke dingen hebben beoefend, tot een opstanding des oordeels.” — Johannes 11:25; 5:28, 29.