Werkelijke zekerheid vinden in Noord-Ierland

HET uitzicht vanuit de ramen van het ziekenhuis, hoog uitstekend boven de stad Londonderry in de noordwesthoek van Noord-Ierland, is prachtig. Maar de jonge verpleger had geen tijd om de schoonheden van de schepping te beschouwen. Zijn geest werd in beslag genomen door andere, afschrikwekkender dingen. Hij was persoonlijk getuige geweest van de gevolgen van de verbittering en de barbaarsheid die kenmerkend zijn voor de religieus/politieke geschillen waardoor de provincie wordt geteisterd.

„Het was afschrikwekkend”, zei hij, „te zien hoe jonge mensen aan flarden waren gereten. Als medisch team konden wij het ons niet veroorloven hen als protestant of katholiek te zien, maar alleen als levens die gered moesten worden. Voortdurend bracht het me op de gedachte: ’Wat is de zin van dit alles? Waarom laat God toe dat het gebeurt?’”

Een erfenis uit het verleden

Evenals de jonge verpleger weten de meeste mensen in Noord-Ierland uit hun geschiedenislessen op school dat dit geen nieuw probleem is. Vanaf de twaalfde eeuw hebben er religieuze en politieke twisten geheerst tussen de Engelsen en de Ieren.

Mettertijd ontstond er in het noordelijk deel van het land een concentratie van protestanten. Uiteindelijk, in het begin van deze eeuw, werd het land in tweeën gedeeld. Hierdoor ontstonden de overheersend katholieke Republiek Ierland in het zuiden en westen, en de hoofdzakelijk protestantse provincie Noord-Ierland. Hier wenst de meerderheid hun nauwe banden met de rest van de Britse Eilanden te handhaven.

Vroege ijveraars voor werkelijke zekerheid

Charles Taze Russell, de eerste president van het Wachttoren-, Bijbel- en Traktaatgenootschap, heeft Noord-Ierland viermaal bezocht — in 1891, 1903, 1908 en 1911. Bij zijn laatste bezoek aan de stad Belfast had hij een ontmoeting met een „klas” of groep van ongeveer veertig Bijbelonderzoekers. Hun activiteiten droegen slechts langzaam vrucht, aanvankelijk vooral in protestantse streken. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog in 1945 waren er in Noord-Ierland 120 getuigen van Jehovah.

Een van de vroege volle-tijdwerkers was een tenger gebouwde, fragiele vrouw. In vroeger dagen bedreigden sommigen tot wie zij predikte haar met geweld. Zo heeft bijvoorbeeld een vrouw haar met een hooivork achternagezeten en een man haar bij de keel proberen te grijpen nadat hij haar een Delila had genoemd.

„Over het geheel genomen was het allemaal niet zo erg”, verklaarde zij onlangs, voordat zij haar aardse loopbaan beëindigde. „We raakten eraan gewend dat ze tegen ons schreeuwden. Als je bidt om bescherming van de Heer, geeft hij je die.” Deze getrouwe Getuige werd een welbekende verschijning, want zij heeft op de fiets heel Noord-Ierland doorkruist.

Een andere vroege werker vertelt over de keer dat hij en zijn metgezel voor protestanten werden aangezien toen zij in een uitsluitend katholiek gebied aan het prediken waren. Zij werden het mikpunt van een salvo van stenen en andere projectielen. Ze stapten in hun auto, draaiden haastig om en reden terug via de straat die slechts één uitgang had, proberend zich een weg te banen door de toestromende massa! Toen de auto langsreed, verbrijzelde de menigte de voorruit en sloeg op de auto met ijzeren staven. Behalve de schrik liepen zij echter geen ernstige verwondingen op.

Dank zij zulke uitstekende vroege voorbeelden van vastberadenheid nemen thans 778 personen deel aan het werk om anderen te helpen de bijbelse oplossing te zien voor de onzekerheid die in Noord-Ierland zoveel hartzeer heeft veroorzaakt. Wat gebeurt er zoal onder de dertig gemeenten en kleinere groepen van Jehovah’s Getuigen hier?

Hedendaagse ervaringen

In 1979 kreeg een jonge geschiedenisleraar, die goed op de hoogte was van de tragedies uit het verleden, in het huis van een vriend een exemplaar van De Wachttoren in handen. Geïntrigeerd door hetgeen hij las, schafte hij zich meer lectuur aan. „Omdat ik een verwoed lezer ben, verslond ik de lectuur gretig”, legde hij uit, „terwijl ik steeds dieper onder de indruk raakte van de manier waarop alles in elkaar paste, en, wat het allerbelangrijkste was, zo zinnig bleek.”

De protestantse familie van de man had echter geen waardering voor wat hij leerde en bombardeerde hem met tegen de Getuigen gerichte lectuur. „Ik was tamelijk onthutst over de tegenstand die ik ontmoette”, zei hij, „totdat ik Matthéüs 10:36 las, waar staat dat ’s mensen vijanden zijn eigen huisgenoten zullen zijn. En dus had die lectuur, met zijn verdraaide, bittere commentaren, het tegenovergestelde effect. Die diende alleen om mij ervan te overtuigen dat Jehovah’s Getuigen werkelijk de waarheid hadden.”

Intussen trouwde de man en hij koesterde de wens dat zijn vrouw zou gaan waarderen wat hij leerde. Hij zette uiteen: „Op een zondag, na een bijzonder opbouwende vergadering te hebben bijgewoond, bad ik vanuit het diepst van mijn hart tot Jehovah. Thuis trof ik tot mijn verbazing mijn vrouw lezend in haar King-Jamesvertaling van de bijbel aan. Ik begon met haar te praten over wat ik in de Koninkrijkszaal geleerd had en tot mijn verrassing luisterde zij aandachtig. Toen maakte ze mijn verbazing nog groter door te zeggen dat ze graag met mij mee naar de vergaderingen wilde. Ik vernam dat het eerder op de dag, terwijl zij voor het eerst sinds wij getrouwd waren haar bijbel zat in te kijken, net was geweest alsof Psalm 83:18 haar vanaf de bladzijde besprongen had: ’Opdat men weet dat gij, wiens naam alleen JEHOVAH is, de allerhoogste zijt over heel de aarde.’ Dit had haar belangstelling opgewekt.”

Deze jonge echtelieden zijn nu opgedragen en gedoopte dienstknechten van Jehovah met, zoals zij het beschrijven, „het vaste voornemen dat niemand ons zal beroven van de prijs van waar geluk nu en eeuwig leven op de gereinigde aarde”.

Terwijl het in het verleden in hoofdzaak protestanten waren die gunstig reageerden op de bijbelse waarheden, is dat nu niet meer zo. Sedert het begin van de huidige onlusten is het veel gemakkelijker geworden om in rooms-katholieke streken te prediken. Sommigen van degenen met wie contact is gelegd, waren actief betrokken bij de strijd hier.

Voor twee vleselijke zusjes, allebei begin twintig, was geweld bijvoorbeeld niets nieuws. Als kind hadden ze gezien hoe een jongen door het leger doodgeschoten werd. Hun gezin werd door een bende militante protestantse jongeren gedwongen hun huis te verlaten. Bij een andere gelegenheid werd er een spijkerbom op de vensterbank van hun huis geplaatst. Als tiener probeerden zij recht te zetten wat naar hun mening politieke en sociale onrechtvaardigheden waren.

Een van de meisjes sloot zich bij een terroristenorganisatie aan. Toen zij 16 jaar was, ging zij drie weken de gevangenis in wegens onwettig bezit van een vuurwapen. Beide meisjes namen deel aan demonstraties ter ondersteuning van terroristenorganisaties. In dekens gehuld gingen zij naar cafés om geld in te zamelen voor republikeinse gevangenen die de status van politieke gevangenen eisten.

Mettertijd echter, toen de meisjes de haat opmerkten in het hart van sommigen met wie zij omgingen, raakten zij gedesillusioneerd. In 1979 kwam er iemand bij hen aan de deur om bijbelkennis met hen te delen. Hoewel zij aandachtig luisterden, waren zij uitermate sceptisch. Dat een goede regering ware zekerheid zou verschaffen, leek hen vergezocht. Maar langzamerhand begonnen zij in te zien dat die ware zekerheid door middel van Gods koninkrijksregering werkelijkheid zou worden. — Matth. 6:9, 10; Jes. 9:6, 7; Dan. 2:44.

Het was voor de meisjes erg moeilijk te geloven dat iemand in een stad als Belfast neutraal zou kunnen zijn ten opzichte van de politieke situatie. Maar toen zij met Jehovah’s Getuigen begonnen om te gaan, zagen zij de ware eenheid en het oprechte vertrouwen in Gods koninkrijk die onder ware christenen heersen. „In de Koninkrijkszaal wordt niet over politiek gepraat”, merkten zij op. De meisjes maakten snel vorderingen en namen ondanks felle tegenstand een vastberaden standpunt voor Gods koninkrijk in.

Neutraliteit brengt bescherming

Een jonge volle-tijdbedienaar van Jehovah’s Getuigen was bezig bezoeken af te leggen bij enige geïnteresseerden in het stadje Newry bij de zuidelijke grens tussen de Republiek Ierland en Noord-Ierland. Hier werden de terroristische groeperingen krachtig gesteund.

Plotseling hield er een auto naast hem stil. Een van de inzittenden had een pistool in de hand en beval hem op de voorbank te gaan zitten. „Eerst dacht ik dat ik doodgeschoten zou worden”, merkte de jonge Getuige op, „omdat ze mij hadden aangezien voor een soldaat in burger. Ik werd echter naar een huis gereden en opgesloten in een kolenschuurtje aan de achterkant. Na wat een eeuwigheid leek, werd ik geblinddoekt het huis binnengebracht.

Daar hoorde ik mensen mijn tas doorzoeken en commentaar leveren op de aantekeningen die ik had gemaakt over de mensen die ik had bezocht. Ze vroegen wie ik was en wat ik in het gebied deed. Ik zei herhaaldelijk dat ik, als een van Jehovah’s Getuigen, de mensen hielp om de bijbel te begrijpen, en dat de mensen die ik had bezocht graag onze tijdschriften lazen.

Een van de personen ging de kamer uit en zei: ’Houd hem onder schot, en als hij ook maar één beweging maakt, schiet je zijn kop eraf!’ Onnodig te zeggen dat ik doodstil bleef zitten en tot Jehovah bleef bidden. Na enige tijd kwam de eerste man terug en zei tegen de anderen dat ik vrijgelaten kon worden. Hij moet iemand gevonden hebben die bevestigde wat ik gezegd had. Nog steeds met dat pistool op me gericht werd ik naar de auto teruggebracht en in de buurt van het centrum van de stad vrijgelaten.”

Er is een aantal soortgelijke ervaringen geweest, waarbij de neutraliteit van Jehovah’s Getuigen als een werkelijke bescherming heeft gediend. Deze neutraliteit ten aanzien van politieke aangelegenheden heeft het hun mogelijk gemaakt zich in elk gebied in de hele provincie bezig te houden met hun werk op het gebied van bijbelonderricht.

De bouw van Koninkrijkszalen

De gemeenten hier zijn gewoonlijk betrekkelijk klein, er zijn er niet veel met meer dan 60 tot 70 personen. De Koninkrijksverkondigers zijn echter energiek en met hart en ziel bij hun activiteiten betrokken. Een voortreffelijk bewijs hiervan is de bouw van vele nieuwe Koninkrijkszalen. In Belfast en binnen een straal van 32 km rondom de stad hebben bijvoorbeeld negen gemeenten hun eigen Koninkrijkszalen gebouwd.

Die bouwactiviteiten zijn niet zonder tegenstand en moeilijkheden verlopen. Een bejaard lid van de gemeente Londonderry merkte op: „Ik herinner me dat sommigen in de gemeente altijd zeiden: ’Wij krijgen nooit een eigen zaal.’ Leefden ze nu nog maar, dan konden ze zien dat Jehovah’s geest met ons is in onze nieuwe Koninkrijkszaal.”

Zelfs enkele kleine groepen krijgen hun eigen vergaderplaats, zoals de gemeente in Enniskillen, die slechts 14 Koninkrijksverkondigers telde. Jarenlang huurden ze een ruimte om te vergaderen, maar toen zagen zij in dat zij een eigen zaal nodig hadden. Hoewel zij over slechts beperkte middelen beschikten, begonnen zij eraan met het volste vertrouwen in Jehovah’s vermogen om in het nodige te voorzien.

De gemeente kocht een geprefabriceerd gebouw, vond er een geschikte plek voor en ondervond hoe het ene probleem na het andere zich oploste. Toen andere gemeenten van hun behoeften hoorden, kwamen de bijdragen binnenstromen. Een ouder lid van de gemeente merkte op: „Deze hulp van anderen maakte dat wij in Enniskillen ons werkelijk een deel gingen voelen van onze internationale broederschap.”

Ware zekerheid niet slechts een droom

Ondanks de aanhoudende onlusten en de eeuwigdurende verbittering en verdeeldheid in het land, vinden steeds meer mensen ware zekerheid wanneer zij leren over Jehovah’s voorzieningen om de zaken recht te zetten. U hebt zich bijvoorbeeld misschien afgevraagd hoe het gegaan is met de jonge verpleger die zulke verschrikkelijke dingen had gezien.

Toen er twee Engelse getuigen van Jehovah bij hem aan de deur kwamen, was zijn aanvankelijke houding: „Buitenlanders moeten ons hier in Ierland geen godsdienst komen leren.” Maar zijn houding veranderde toen hij zag dat alles wat zij zeiden terdege op de bijbel gebaseerd was. De man is nu dienaar in de bediening in de gemeente. Hij en vele anderen met hem zijn er vast van overtuigd dat wij in de tijd leven waarin Jehovah zijn grootse beloften zal vervullen om een eind te maken aan alle omstandigheden die verdriet en hartzeer veroorzaken, en ervoor zal zorgen dat na verloop van tijd overal op aarde paradijselijke omstandigheden zullen heersen. — Ps. 37:9-11, 29.

[Kaarten/Illustratie op blz. 11]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

NOORD-IERLAND

LONDONDERRY

BELFAST

Newry

Enniskillen

[Kaart]

IERLAND

GROOT-BRITTANNIË