Genoegens hebben de plaats van God ingenomen — Waarom?
„U STAAT niet alleen”, zegt een advertentie in grote, vette letters. „Komende zondag zullen nog 61 miljoen andere volwassen Amerikanen eveneens niet naar de kerk gaan.” In de verdere tekst van de advertentie wordt dan een poging gedaan om sommigen van die miljoenen, die 41 procent van alle Amerikanen van 18 jaar of ouder vertegenwoordigen, ertoe te brengen wel een kerkdienst bij te wonen.
Elders, met name in West-Europa, is hetzelfde beeld te zien, behalve dat het percentage veel hoger ligt. Zo neemt in Engeland bijvoorbeeld op iedere willekeurige zondag 98 procent van de 28 miljoen leden van de Church of England niet de moeite naar de kerk te gaan. Ondanks een geringe verbetering hier en daar is de neerwaartse tendens in de hele wereld zeer duidelijk.
Waarom zij het wel voor gezien houden
Wat is de oorzaak dat massa’s mensen de kerken wel voor gezien houden? Dit is natuurlijk geen eenvoudige vraag. Atheïsme, materialisme, het falen van de kerken om bevrediging te schenken en vele andere factoren hebben tot deze ontwikkeling bijgedragen. Maar zijn al diegenen die het wel voor gezien houden, daartoe gekomen omdat zij hun geloof in God hebben laten varen en daarom niets meer met religie te maken willen hebben? Klaarblijkelijk niet.
In hun boek The Search for America’s Faith (Op zoek naar het geloof in Amerika) brachten de beide schrijvers George Gallup jr. en David Poling hun verbazing tot uitdrukking over de ontdekking dat „de overweldigende meerderheid van degenen die niet meer naar de kerk gaan, gelovig is; en het is in de meeste gevallen niet het verlies van geloof geweest dat de oorzaak was van de onkerksheid”. Waarom blijven mensen dan weg?
Gallup en Poling hebben opgemerkt dat de onkerksen zich door vier sleutelfactoren laten meeslepen:
„1. Sport, ontspanningsactiviteiten en hobby’s
2. Allerlei activiteiten samen met vrienden
3. Een werkschema dat het moeilijk maakt de kerkdiensten bij te wonen
4. Het verlangen naar ’meer tijd voor mezelf en/of mijn gezin’.”
Is het niet zo dat de meeste mensen thans de zondag hoofdzakelijk beschouwen als een dag om zich te ontspannen en er hun gemak van te nemen? Is dat niet de reden waarom zij naar die dag uitzien? Voor velen die het zich kunnen veroorloven is wat toeren, een picknick of een ander uitstapje oneindig veel verkwikkender dan de kerkdiensten. Joggen, skiën, golfen, vissen of welke andere sport dan ook, is veel verfrissender dan die saaie preek. En gewoonlijk worden zulke activiteiten beoefend met een toewijding en een animo waar de gemiddelde kerkganger niet aan kan tippen.
Wat is het resultaat? Het zal duidelijk zijn dat deze op de liefde voor genoegens gebaseerde zienswijze de steun aan de kerken ernstig heeft ondergraven. Maar, wat voor de betreffende personen ernstiger is, het is gaan betekenen dat de liefde voor genoegens de liefde voor God heeft vervangen. Religie, of wat er nog van over is, komt alleen nog maar om de hoek kijken bij enkele bijzondere gelegenheden in het leven, zoals huwelijken en begrafenissen, waar vroomheid nog altijd noodzakelijk wordt geacht. Het werelds vertier heeft de plaats ingenomen van geestelijke toewijding.
Deze toenemende onverschilligheid voor religie onder mensen die belijden in God te geloven, beantwoordt aan datgene wat de apostel Paulus in gedachten had, toen hij ervan gewaagde dat mensen „meer liefde voor genoegens dan liefde voor God” zouden hebben. En door dergelijke personen ter sprake te brengen, gebruikte hij hen als waarschuwing en als symptoom van de komst van „de laatste dagen”, wanneer er „kritieke tijden” zouden aanbreken, „die moeilijk zijn door te komen” (2 Tim. 3:1, 2, 4). Het feit dat zeer velen thans ’genoegens de plaats van God laten innemen’, zoals Paulus voorspelde, is een van de vele bewijzen dat wij in de laatste dagen leven. — The New English Bible.